ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Ο Ιγκόρ (κατ΄άλλους, Άιγκορ), ένας ξανθός γίγαντας από to Yakutsk, μια πόλη χαμένη στο βάθος της Σιβηρίας, ξύπνησε αναστατωμένος από ένα εφιαλτικό όνειρο. Είχε βρεθεί, λέει, σε μια πολύ μακρινή απ΄ την πατρίδα του χώρα, έναν τόπο όπου οι άντρες, εκ παραδόσεως, προστατεύουν τα κορίτσα εν παντί τρόπω και μέσω, μηδέ του σιδερολοστού εξαιρουμένου. Βρέθηκε δε σε ένα νυχτερινό κέντρο όπου ήσαν διάφορα όμορφα κορίτσα, χρήζοντα προστασίας, αυτός δε όλως τυχαίως και παραδόξως, είχε σιδερολοστόν τινά. Ένα μικρό διάλειμμα με διαφημίσεις με χιονισμένα Σιβηριανά τοπία και μετά είδε τον εαυτό του να σηκώνει το σιδερολοστό και…
Ξύπνησε ιδρωμένος και όντως ήτο εις τη χώρα όπου ανθούν πορτοκαλέαι και σιδερολοστοί.
…………
Γενικά στην παρέα, το κλίμα κατά το μάλλον ή ήττον, ήτο χαλαρόν. Αφού είχαν γίνει οι απαραίτητες συστάσεις, αναφορές σε προηγούμενα επεισόδια, ταφές εκλιπόντων, διερευνητικές επαφές –ποιος, πού πότε, με ποια, είναι δεν είναι, αν είναι γιατί ναι, αν δε είναι γιατί όχι- και που αυτές οι διερευνητικές επαφές στόχο είχαν την βρώσιν του φιλικού πνεύματος και την πόσιν αλκοολικού οινοπνεύματος,
………..
Ο καθωσπρέπει κύριος πάρκαρε το τζιπ του πάνω στο πεζοδρόμιο - όπως πάντα διότι, τι το πήραμε το εργαλείο αν δεν καβαλάμε 30 πόντους πεζοδρόμιο- μπροστά στην Εθνική Τράπεζα, στο υποκατάστημα Εκάλης. Κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς το ΑΤΜ. Κοίταξε απαξιωτικά αυτόν που τολμούσε να χρησιμοποιεί το ΑΤΜ πριν από αυτόν και όταν ήρθε η σειρά του, έβαλε την κάρτα του στη σχισμή. Έγραψε το πιν και μετά ανάληψη 800 Ευρώ.
Στο καντράν έγραψε: Συγνώμη αλλά το όριο ανάληψης έχει μειωθεί στα 600 Ευρώ. Ποιος είδε το θεό και δεν το φοβήθηκε! Βλαστήμησε –ρε τους άχρηστους χωρίς καμία ειδοποίηση!!! - πήρε τα 600 Ευρώ και εξοργισμένος καβάλησε το τζιπ, ξεκαβάλησε το πεζοδρόμιο και έριξε μια γερή γκαζιά.
……….
Ήταν ήδη απόγευμα. Η νεαρά, καλλίπυγος, 200cmτρη Ρωσίς ανακλαδίστηκε νωχελικά στο κρεβάτι της. Το θείο κορμί της, τυλιγμένο στα ροζ σεντόνια –επιμελώς, ώστε τα επίμαχα σημεία να άπτονται μιας πιθανής όρασης- γέμιζε το κρεβάτι απ΄άκρου εις άκρον. Αναστέναξε βαθιά, άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε την ατζέντα της. Είδε πως το βράδυ είχε μια σημαντική συνάντηση. Σηκώθηκε, έκανε μπάνιο με το ροζ αφρόλουτρο και φόρεσε το ροζ στριγκάκι με τα λεντάκια που άναβαν την κατάλληλη στιγμή, τελευταίο απόκτημα από μια μπουτίκ με κινέζικες κρεασιόν. Επιπροσθέτως και μάλλον από συνήθεια, έβαλε και μια φούστα και μια μπλούζα.
………….
Όλα έδειχναν να τείνουν προς μια μεταμεσονύκτια λύση του δράματος, όπου τα ανωτέρω δρώντα πρόσωπα και τα συμπαρομαρτούντα τους – σιδερολοστός, ανάληψη 600 Ευρώ, λεντοφόρο στριγκ- θα βρίσκονταν σε επαφή, αγνώστου τύπου, μεταξύ τους.
Έλειπε όμως ο μυστηριώδης, συνδετικός κρίκος.

Εις κύριος της παρέας, στο περιθώριο μέχρι τώρα, έβηξε για να τραβήξει την προσοχή και είπε, με μια βαθιά, γοητευτική φωνή:
-Αγαπητοί, πρέπει να βρούμε το συνδετικό κρίκο αλλιώς δε φεύγουμε από δω!

Το πάνελ έπεσε σε βαθιά περισυλλογή. Επίσης έπεσε και άκρα σιγή – πλην των πατημάτων της περιφερομένης γαλής- και επίσης έπεσε και πάρα πολύ ησυχία και ακόμα έπεσε και ένα ντολμαδάκι κάτω από το τραπέζι και κάθε καθήμενος το κλώτσαγε στο μέρος του άλλου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος. Μετά, ο καθείς, όρθιος, βημάτιζε νευρικά για να σκεφτεί και να ανακαλύψει το μυστηριώδη κρίκο. Επίσης και οι καθήμενοι το ίδιο έκαναν αλλά με μικρότερη ένταση. Επίσης και εκ παραλλήλου, εις, άρτι χωρισθείς αλλά μηδέποτε …παραδεχθείς, δεν εννόησε καλώς και άρχισε να ψάχνει στο πάτωμα για να βρει τον κρίκο και φυσικά βρήκε το ανωτέρω ντολμαδάκι, το οποίο αγνόησε επιδεικτικά.

Και τότε…
Ο επί παντός επιστητού νεαρός κύριος, που όπως είχε ομολογήσει, είχε μια τραυματική εμπειρία …εκ του παλαιόθεν με τον Ιγκόρ –όχι επί του πονηρού- ανακοίνωσε ξερά, βάζοντας το πρώτο λιθαράκι στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει πάρα πολύ υψηλό :
-Ο Ιγκόρ ήτο συνοδός, με την καλή έννοια, της Ρωσίς!!!

Αίσθησις στο πάνελ από τη φοβερή ανακάλυψη του επιστητού. Μια δε δεσποινίς τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, γοητευμένη από την ανακαλυπτικότητά του, και ευχήθηκε μέσα της να την ανακαλύψει ο ως άνω, συντόμως.

Ενός λιθαρακίου δοθέντος, μύρια έπονται.

Τα δεύτερο, κατά τι μεγαλύτερο, το έθεσε επί του πρώτου, μια κοπιλίτσα της Εθνικής, η οποία είχε σχέση με πολλά Ευρά, εξ αγχιστείας:
-Τα Ευρά τα ήθελε ο καθωσπρέπει για να πάει με τη Ρωσίς!!!

Δευτέρα αίσθησις στο πάνελ, πολύ ανωτέρα της πρώτης. Ο καθείς άρχισε να ψάχνει μανιωδώς για το επόμενο λιθαράκι. Ο χωρισθείς εσκέφθη να χρησιμοποιήσει το ντολμαδάκι ως λιθαράκι, έσκυψε αλλά ουδέν εύρε καθότι το είχε φάει η περιφερόμενη γαλή.

Το τρίτο, κατά πολύ μεγαλύτερο, το έθεσε άλλη δεσποινίς που είχε ωσαύτως …εκ του παλαιόθεν σχέση με λεντάκια.
-Τα 600 Ευρά δεν έφταναν για να ανάψουν τα λεντάκια της Ρωσίς.

Τώρα πλέον, άπειρα λιθαράκια άρχισαν να πετώνται …εκ του πανταχόθεν – ο χωρισθείς πετούσε κρυφά ντολμαδάκια- με στόχο την ανύψωση του οικοδομήματος.
Ώσπου ο γηραιότερος και ησυχότερος, κατ΄όνομα του πάνελ, βιβλική μορφή αναφερθείσα και εις την Βίβλον, έδωσε το χαριστικό λιθαράκι:
-Ο καθωσπρέπει πήγε και βρήκε τη Ρωσίς να της ανάψει τα λεντάκια, πλην όμως τα Ευρά ήσαν λίγα δια την αφήν, διττώς και, επιμένοντος τούτου, επενέβη ο Ιγκόρ με το σιδερολοστό!!!
Όλοι οι πανελίστες υποκλίθηκαν στη συνθετική ικανότητα του βιβλικού.
Όμως ο μυστηριώδης κρίκος δεν είχε ακόμα βαπτιστεί.
Τούτο, ανέλαβον ομού μια κοπιλίτσα εξ ανατολής και μία εκ ...πατρέων, και ανέκραξαν με φωνή πολλά υποσχόμενη:
-Και το όνομα του κρίκου έσεται:
-ΣΕΞ!!!
Όλοι χειροκρότησαν μανιωδώς τας κοπιλίτσας, αι οποίαι συστάλθηκαν πάραυτα με μια χαριτωμένη συστολή.

Ιδού λοιπόν το δίδαγμα του πονήματος:

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΕΞ. ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ!!! ΜΕΤΑ Η ΑΝΕΥ ΣΙΔΕΡΟΛΟΣΤΩΝ, ΕΥΡΩΝ ΚΑΙ ΛΕΝΤΑΚΙΩΝ!!!

Κι όποιος δε συμφωνεί να περάσει από το λογιστήριο να εισπράξει τα δεδουλευμένα και να αποχωρήσει.

Όχι, δεν είναι η νέα δισκογραφική δουλειά του Νίκου Παπάζογλου, σαν την εκδίκηση της γυφτιάς ούτε ξαφνικά οι τζιπούρες ανοιχτής θαλάσσης αποφάσισαν να εκδικηθούν τις των ιχθυοτροφείων γιατί τους τρώνε το ψωμί τους αλλά...
..............................
Τον τελευταίο καιρό που κατάφερα να μείνω μακριά από τα καταθετήρια ψυχών, όπου κατατίθενται τούτες αύτες αυτοπροσώπως μέσω παιχνιδιών, συμβουλών, στιγμιαίων λέξεων...
και που στο τέλος ανακράζεις...

Ματαιότη ματαιοτήτω, τα πάντα ματαιότη.................

Κατάφερα λοιπόν,
Να δω τηλεόραση.

Είναι απίστευτο για πόσα πολλά πράγματα μπορείς να ενημερωθείς από την τηλεόραση!
Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ το κεφάλαιο των...γεννήσεων.
Γεννήσεις οχτάδυμων, αστέρων - ουράνιων και κυρίως επίγειων με πάρα πολύ ωραία στοιχεία κατάλληλα για το προξενήτρες, γεννήσεις ιδεών και...
γεννήσεις τάξεων...
όπως η συμπαθέστατη τάξη των ...τζιπουράτων.

Στην πράξη, δεν είναι ακριβώς γέννηση αλλά αναγέννηση.
Η τάξη αυτή ξεκίνησε να γεννιέται δειλά-δειλά πολλά χρόνια πριν, από τους κυνηγούς.
Έβλεπες ένα τζιπ και γύρω τρέχανε σκυλιά –που θα έλεγε και η Μπέλλου-.
Πήρε μεγάλη ανάπτυξη, πριν αρκετά χρόνια, όταν η τότε κυβέρνηση πήρε το εντελώς φιλολαϊκό μέτρο να χαρακτηρίσει κάθε Κολωνακιώτη που είχε μια πεζούλα με κρεμμύδια στο χωριό του, σαν αγρότη.
Έτσι, το Κολωνάκι γέμισε με τζιπούρες, πιο πολλές από την ευρύτερη αγροτική περιοχή της Πελοποννήσου και των Ιονίων νήσων ομού.
Τα μετέπειτα χρόνια, δεν πάρθηκε κανένα άλλο φιλολαϊκό μέτρο δυστυχώς με αποτέλεσμα, οι Έλληνες που ζουν στο όριο της φτώχειας – περίπου 20%- να ξεπεράσουν αυτούς που ζουν στο όριο της τζιπουριάς-περίπου 12%- .

Ευτυχώς όμως...
Η σημερινή λαοπρόβλητη κυβέρνηση του ...εις ανδρός- είτε Καραμανλής λέγεται είτε 151ος βουλευτής λέγεται και οι δυο ...εις είναι- θέλοντας να καλύψει τα κενά τόσων χρόνων...
αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα, έτσι ώστε στα όρια της τζιπουριάς να βρεθεί το 50% των Ελλήνων.
............
Το κύριο γνώρισμα του τζιπουράτου είναι ...το αφ΄ υψηλού – όχι, δεν είναι το τζιπ και να μελετάτε περισσότερο, να μη σας ξαναπιάσω αδιάβαστους-...
διότι ο τζιπουράτος μπορεί να οδηγεί το Χιουντάι της οικογένειας γιατί μπιτζίνη γιοκ για το τζιπ ή να έχει η γκόμενα τζιπ (παίζει κι αυτό) η να έχει Χιουντάι και μην έχει καν τζιπ αλλά να σκέφτεται να αγοράσει- αλλά...
το αφ΄ υψηλού, αφ΄ υψηλού!!!

Οποία αρχοντιά εκπηγάζει από το αφ΄ υψηλού του, δε λέγεται.
Θα το έχετε προσέξει στους δρόμους φαντάζομαι.
Οι τζιπουράτοι είναι υπεράνω κοινωνικοοικονομικών τάξεων, νόμων, κομμάτων, επαγγελμάτων, ιδεολογίας εισοδημάτων, θρησκευμάτων και λοιπών φυσικών φαινομένων.
Με λίγα λόγια:
Είναι η τάξη του μέλλοντος.
..........
Χάρη λοιπόν στα γενναία μέτρα του ...εις ανδρός...
Είδα διαφήμιση τζιπ όπου...
Τζιπ αξίας 70.000 Ευρώ προσφέρεται στην εξευτελιστική τιμή των 35.000 Ευρώ.
Δηλαδή 70.000 μείον τέλη, μείον ΦΠΑ, μείον έκπτωση, συν πατάκια, συν γυάλινη οροφή, συν πάτωμα με χαλιά Μπουχάρας, συν αισθητήρα βροχής, ανέμων, ανεμοβλογιάς κλπ.
ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΙΣΑ ΛΕΦΤΑ!!!

Είναι πραγματικά μια πρόκληση και δικαίως εκδικείται η τζιπουριά.

Θα έγραφα και άλλα περί της συμπαθούς τάξης αλλά...

Πρέπει να προλάβω μια σούπερ προσφορά, όπου...
Έμπορος ευφυέστατος δεν κάνει 35.000 Ευρώ έκπτωση μεν αλλά δίνει το τζιπ χωρίς ένα Ευρώ!!!!
( Στον άλλο, που επειδή του τελείωσε το στοκ αλλά θέλει να ευχαριστήσει την πελατεία του και δε δίνει τζιπ μεν αλλά δίνει την έκπτωση των 35.000 στο χέρι, μετρητά, δεν πάω γιατί θέλω τζιπ οπωσδήποτε).

ΤΖΙΠΟΥΡΑΤΟΙ ΣΑΣ ΕΡΧΟΜΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!

(Πώς είπε ο Μαρξ, αν ενθυμούμαι καλώς: Τζιπουράτοι όλων των τάξεων ενωθείτε) ;

Κάπως έτσι.

Το αρνί ήταν ξαπλωμένο μπρούμυτα στο ταψί, με τις καμπύλες των γλουτών του να διαγράφονται προκλητικά και, πλαισιωμένο με ολοστρόγγυλες ροδοκόκκινες πατάτες, ήταν ένα χάρμα οφθαλμών, προγραφόταν δε να γίνει και χάρμα απόλαυσης των γευστικών καλύκων του ουρανίσκου.
Η ουρά του ανορθωμένη κι αγέρωχη, περίμενε με μακροθυμία το τολμηρό χέρι που θα την έδρεπε, ακριβώς στο έβδομο σπόνδυλο.
Οι συνδαιτυμόνες, μάλλον διστακτικοί, παρέμεναν στην απόλαυση της όρασης εισέτι, αρκούμενοι σε ευμεγέθη κριτσίνια τα οποία πρόσφεραν συμβολικά στας κυρίας της παρέας.

Με αποφασιστικότητα πλησίασα και, με μια αδόκητη κίνηση, την έδρεψα ακριβώς στον έβδομο σπόνδυλο, ικανοποιώντας την επιθυμία της.
Την κράτησα στο ύψος των ματιών μου και, πριν την απολαύσω, γύρισα τη σκέψη μου πίσω...
όχι στο περσινό Πάσχα ούτε σε κάποιο Πάσχα των παιδικών μου χρόνων...
αλλά πολύ πιο πίσω...
κοντά 2 εκατομμύρια χρόνια πριν, που και ο άνθρωπος είχε ουρά –και να μην ξεχνάμε πως και το ανθρώπινο έμβρυο έχει ουρά μέχρι κάποιους μήνες -.
…………
Η πρώτη επίθεση της ουράς στην ψυχική μου γαλήνη είχε να κάνει με τι άλλο;
με το νέο, τότε, τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων μέσα από σάιτς γνωριμιών.
Και θα καταλάβετε γιατί:
Φαντάστηκα ένα τότε σάιτ, ανάλογο με το τωρινά…
Μια μεγάλη σπηλιά με ανοίγματα-εισόδους σε διάφορα σημεία που οδηγούσαν σε μικρότερες και είχαν πινακίδες:
Σεξουαλικότητα,
φιλικές σχέσεις με δεινόσαυρους,
οι πρωτόγονοι για τους πρωτόγονους,
ομορφότερες ιστορίες στη ζούγκλα,
προσωπική βελτίωση με ρόπαλο,
ας ενώσουμε τις ουρές μας, κ.ο.κ.
Σε κάθε είσοδο στεκόταν κι ένας μοντερέιτορ με κεφάλι σκύλου και έτρωγε, ωμές όμως, ακρίδες.

Τα μέλη προσέρχονταν κουβαλώντας μεγάλες πλάκες όπου είχαν χαράξει τα άρθρα και τα σχόλια.
(στα VIP, το σάιτ είχε δώσει από ένα βαστάζο και στα πρίμιουμ ειδικά καροτσάκια, όσο διαρκούσε η συνδρομή τους).
Τις παρέδιδαν στους μοντερέιτορς και αυτοί, αφού τις διάβαζαν βιαστικά, τις έδιναν πίσω στο μέλος για να τις αναρτήσει στην οικεία θεματική ενότητα.
Αν το θέμα είχε εμφανή κίνδυνο να μη βρίσει ή θίξει κανείς κάποιον και να μη γίνει της πόπης, τότε ο μοντερέιτορ έπαιρνε ένα καλέμι και το έσβηνε.

Όπως καταλαβαίνετε, χρειαζόταν δύναμη και κόπος για τις μεταφορές των πλακών και τις αναρτήσεις τους, με αποτέλεσμα να υπάρχει φειδώ και να αναρτώνται μόνο σοβαρά άρθρα και σχόλια.
Ιδίως αν κάποιος ήταν και λίγο γκερούλης με ουρά, το σκεφτότανε πολύ να τη βάζει και να μπαχαλεύει με το παραμικρό και με δυο-τρεις λέξεις, κάθε θέμα.

Ούτε συζήτηση δε για ομαδικές αναρτήσεις 20-30 εικόνων!!!
Έπρεπε κανείς να πάει πρώτα στον τότε γκούγκλη ή σε ανάλογο σάιτ εικόνων, να πάρει τις πλάκες με τις εικόνες – και δεν ήταν και κοντά, κατά Αμερική μεριά, άσε που δεν είχε ανακαλυφθεί κιόλας κι έπρεπε να την ανακαλύψει πρώτα– να τις κουβαλήσει στο σάιτ και να τις αναρτήσει.
Ακόμα και η τότε Ιβίσκους –τυχαίο νικ- αν και νέο κορίτσι, θα το σκεφτόταν σοβαρά.

Όσο δε για παιχνιδάκια ούτε λόγος.
"Παρεμφεραί καταλήξεις με μη παρεμφερέ νόημα", δεν είχαν νόημα διότι το να κουβαλάς ολόκληρη πλάκα με μια κατάληξη (ολ) ον για να απαντήσεις σε κάποιον που είχε γράψει: (πάρτ) ον ήτο και ολίγον maλακία.
Με λίγα λόγια, ήταν ένα πάρα πολύ σοβαρό σάιτ και δυστυχώς δε ζούσα τότε να είμαι μέλος.
Και πολύ στενοχωρήθηκα.
Εξ ου και η πρώτη επίθεση της ουράς στην ψυχική μου γαλήνη.

Η βου επίθεση είχε να κάνει με γενικότερους προβληματισμούς που άρχιζαν με την αμείλικτη λέξη:
Πώς;
(κάτι ανάλογο με το γιατί, εκλεκτού συναδέλφου).
Πώς ο άνθρωπος κατάφερε να φτάσει από την πλάκα στο πληκτρολόγιο; Αλλάζοντας απλώς τα 3 τελευταία γράμματα; - να ιδέα για παιχνιδάκι -
Πώς ο μοντερέιτορ πήρε ανθρώπινη μορφή; Άρχισε να ψήνει τις ακρίδες;
Πώς έχασε την ουρά του ο πρωτόγονος, σε αντίθεση με το αρνί;
Πώς ασκητικά βλέμματα κατάφεραν να επιβιώσουν σε περιόδους σουρεαλισμού;
Πώς ένα αυτοκίνητο μπορεί να είναι μπρελόκ, αχ βρε τζοκ, αχ βρε τζοκ;
Πώς φτιάχνουν μπεσαμέλ για μουσακά με γάλα ακρίδας;
Πώς μπορεί μία ουρά να έχει μεταλλαχτεί σε αλογοουρά αγνής κορασίδας;

Πώς τον λεν τον ποταμό; Ιλισό, Ιλισό;

………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………
(εδώ, μπορείτε να προσθέσετε τα δικά σας Πώς)


…………
Μετά από όλα τα ανωτέρω αναπάντητα, αμείλικτα Πώς -και ανταποδίδοντας τις επιθέσεις της ουράς- την ξεκοκάλισα απολαυστικά, σπόνδυλο-σπόνδυλο, αφήνοντας του συνδαιτυμόνες να προσφέρουν ακόμα ευμεγέθη, συμβολικά κριτσίνια – ενίοτε δικτυακά -στας κυρίας.
Αλλού το σύμβολο κι αλλού το θαύμα, που λέει και η παροιμία.

ΣΗΜ: Το παρόν πόνημα ξεκίνησε από μια προτροπή της αγαπητής…συνεργάτιδός μου επί των εκπονήσεων –προπονήσεων καταπονήσεων …συμπονήσεων …παραπονήσεων κλπ. - , Ζαν, η οποία με ρώτησε, ιστάμενη υπεράνω του αμνού:
-Τη θες την ουρά;
-Ναι
-Ε τότε, πρέπει να της αφιερώσεις άρθρο!!!

Όπερ και εγένετο.
Σκοπός δε του θέματος, η βαθιά και ενδελεχής ανάλυση διαφόρων φυσικών φαινομένων και μετεξελίξεων του ανθρώπου.

Τι να σας πω, εδώ και πολλά χρόνια αισθανόμουνα αίρων – σχεδόν, από τότε που άρχισα να ψηφίζω – αλλά τώρα τελευταία, έχει παραγίνει το καλό.

Όλο και πιο πολύ αισθάνομαι αίρων, από ολούθε παίρνω ευλογίες, επιβεβαιώσεις και κανακέματα και νιώθω πάρα πολύ ωραία και πολύ περήφανος που είμαι έξυπνος, διορατικός, υπεύθυνος και ένα σωρό άλλα καλά, που μερικά ούτε που τα φανταζόμουνα.
Αλλά για να το λένε αυτοί, σίγουρα θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξέρει ποιοι είμαστε και μας εμπιστεύεται,
ακούω κάπου από το κέντρο, μια φωνή μειλίχια.
Βέβαια εγώ, η τελευταία φωνή που εμπιστεύτηκα, ήταν του Μήτσου, του ξαδέρφου της γυναίκας μου, οδηγού βυτιοφόρου στα ΕΛΠΑ, που με πήρε ασθμαίνων, ένα πρωί τηλέφωνο …τότε.
-Ξάδερφε, πάρε πετρέλαια!!!
Εγώ είχα πάρει, γεμάτη η δεξαμενή.
-Έχω πάρει, του λέω, δύο τόνους.
-Ρε ξάδερφε, χάπατο είσαι, όχι τέτοια πετρέλαια, άυλα σου λέω! -ήταν τότε που οι τίτλοι είχαν γίνει άυλοι-
Τι να κάνω κι εγώ, λέω ο Μπάμπης μέσα στα πράγματα είναι, θα έχει τις πληροφορίες του, πήρα πετρέλαια. Και τα οποία φυσικά αποδείχτηκαν όντως άυλα.
Αλλά και πάλι τι να πω, για να το λένε, θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξέρει τι παιχνίδια παίζονται πίσω από την πλάτη του,
ακούω από αριστερά μια άλλη φωνή.
Ε, λέω Χριστούγεννα είναι, τίποτις πόκα θα εννοεί, ρουλέτα, τριάντα ένα, τέλος πάντων κάτι τις επιτραπέζιο.
Γυρίζω και κοιτάζω πίσω από την πλάτη μου και όντως υπήρχε τραπέζι, όπου όμως κάθονταν κάτι καλοντυμένοι κύριοι και κερίες που έτρωγαν ένα λουκούλλειο γεύμα με χρυσά κουτάλια.
Ε, σκέφτηκα, μάλλον θα έχουν τελειώσει το παιχνίδι και κάθονται να φάνε σαν ανθρώποι, μέρες που είναι.
Και για να το λένε αυτοί, σίγουρα θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξύπνησε, είναι δίπλα μας, όλοι μαζί θα γκρεμίσουμε την Ελλάδα και θα φτιάξουμε καινούρια, ακούω μια φωνή ανάμεσα σε κρότους …κροτίδων και λάμψεις φωτιάς από καμένο δέντρο
Τώρα, λέω εγώ, μαζί τους με χίλια, να γκρεμίσω κι εκείνο το ερείπιο του παππού μου στα Άνω Νέα Λιόσια και να φτιάξω μια μεζονέτα 299 τετραγωνικά – να μη με πιάνει και το τεκμήριο των 300–
Γιατί, όταν λένε να φτιάξουμε μια καινούρια Ελλάδα, σίγουρα θα εννοούν μια Ελλάδα όπου θα ζουμε όλοι σε μεζονέτες σαν και αυτές που ζουν τώρα οι φωνασκούντες.
Και για να το λένε αυτοί, σίγουρα θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξέρει να διαλέγει τον ηγέτη του που με στιβαρό χέρι θα τον βγάλει από την κρίση,
ακούω από δεξιά μια φωνή στεντόρεια.

Βέβαια εγώ, ανατρέχοντας στα 50 τελευταία χρόνια, βλέπω ότι, ναι μεν είχα να διαλέξω μόνο ανάμεσα σε τρία επώνυμα αλλά είχα πλήθος μικρών ονομάτων στη διάθεσή μου, Γιώργος, Αντρέας, Κώστας, ξανά Κώστας, Κωστάκης, ξανά Γιώργος, Γιωργάκης, νταξ να μην είμαι και αχάριστος.

Τούτα κι άλλα τόσα ακούω κάθε μέρα και φουσκώνω σα διάνος που όλοι με σκέφτονται, αναγνωρίζουν την αξία μου και τη δύναμή μου, με θέλουν όλοι δικό τους, φροντίζουν για το καλό μου, σκέφτονται πριν από μένα για μένα και μου τα δίνουν όλα έτοιμα για να μην κουράζομαι, μιλάνε εξ ονόματός μου για να μην ψάχνω να βρω το όνομά μου, με βάζουν να κάθομαι στην πολυθρόνα μου να βλέπω φάκτορ, ήσυχος γιατί αυτοί αποφασίζουν για μένα.

Πάρα πολύ ωραία λοιπόν αισθάνομαι, καλά περνάω και βρίσκω και χρόνο να μπαίνω εδώ μέσα και να απολαμβάνω καθημερινά τις 20 …αναρτήσεις της Ιβίσκους και των κλώνων της!!!

Αλλά, ρε παιδιά, έχω μια απορία –και γι΄αυτό εξάλλου γράφω και αυτό το άρθρο και θέλω να με βοηθήσετε- :

Πόσο θα αντέξω ακόμα, όταν τραβώντας ο ένας από δω, τραβώντας ο άλλος από κει, μιλώντας όλοι εξ ονόματός μου, θεωρώντας με όλοι δικό τους, ερμηνεύοντάς με όλοι κατά την κρίση τους, αποδεχόμενοι όλοι τη σωστή μου γνώμη - αρκεί φυσικά να συμφωνεί με τη δική τους – θαυμάζοντας την ικανότητά μου να βλέπω στο βάθος των πραγμάτων – ακόμα και ο Μήτσος, όχι …ο βυτιοφόρος αλλά ο Τσοβόλας είπε ¨Ο Ελληνικός λαός ξέρει ποιος είναι ο δολοφόνος- …

Σα να κουράστηκα λίγο…
Δηλαδή, για να πω την αλήθεια…
Τα έχω πάρει στο κρανίο…
Πώς γίνεται να μιλάνε όλοι εξ ονόματός μου;

Τα έχω πάρει τόσο πολύ…
που σκέφτομαι να τους φτύσω όλους και να μην ανήκω πουθενά.

Ο κώνωψ, ανωφελής φυσικά, ως όφειλε για την περίσταση.
Τα διυλιστήριο, φορητό και συναρμολογούμενο, μπορεί να στηθεί σε ελάχιστο χρόνο, οπουδήποτε.
Στο τραπέζι της κουζίνας - με τον πολύ γλυκό, πρωινό καφέ - , στην τραπεζαρία – μεσημέρι, με το ανάλογο, ανάλατο φαΐ -, στο καθιστικό – συνήθως βράδυ, μετά το ex factor και αφού έχει σταλεί μήνυμα με ψήφο στο Νικόλα - και στο κρεβάτι – νύχτα με ένα, τελευταίως προκύψαντα, συχνό πονοκέφαλο της παρτενέρ - .
Τα γουρουνάκια, πήλινα, οι παλιοί γνωστοί κουμπαράδες –ένα γαλάζιο για το αγόρι και ένα ροζ για το κορίτσι -.

Ο κώνωψ έχει μια διαβολική ικανότητα να μεταλλάσσεται.
Μπορεί να γίνει ο πολύ γλυκός καφές, το ανάλατο φαΐ, η ψήφος στο Νικόλα ή και ο συχνός πονοκέφαλος ή και όλα αυτά μαζί και ένα σωρό ακόμα.
Αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση, επιμονή και υπομονή και από τα δυο μέρη και όλα θα πάνε καλά. Αν είναι έτσι, τότε ο κώνωψ μπαίνει πρόθυμα στο διυλιστήριο και αντέχει σε όποιες διυλίσεις αγόγγυστα.
Έχει δε και ένα άλλο αξιοσημείωτο, περίεργο χαρακτηριστικό:
Όσο διυλίζεται αντί να μικραίνει – διασπώμενος, εν τούτοις, σε παράγωγα ή κλάσματα της διύλισης -, τόσο μεγαλώνει.

Τα κλάσματα της διύλισης, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν διαχωρίζονται ανάλογα με το σημείο τήξεώς τους ή εξαέρωσής τους αλλά ανάλογα με το χρώμα, σε γαλάζια και ροζ.

Τα γουρουνάκια στέκονται, το γαλάζιο στο πλάι του αγοριού και το ροζ στο πλάι του κοριτσιού έχουν δε ειδική σχισμή ώστε να μπαίνουν εύκολα τα κλάσματα της διύλισης.

Και τώρα είμαστε έτοιμοι να παρακολουθήσουμε τη διύλιση του κώνωπος!
Κυριακή πρωί, άφθονος χρόνος δηλαδή για καφέ και διυλίσεις...
και το διυλιστήριο στήνεται στο τραπέζι της κουζίνας.
Ο σημερινός κώνωψ είναι σε φόρμα, δεν έχει σημασία σε τι είναι μεταλλαγμένος αλλά είναι αποφασισμένος να διυλιστεί σε πολλά χρωματιστά κλάσματα – και μη νομίζετε πως θυσιάζεται, αυτός είναι ο σκοπός του – έχει δε άπειρη υπομονή.
Το πρώτο κλάσμα της διύλισης είναι ροζ και πηγαίνει αυτόματα στο ροζ γουρουνάκι.
Τα επόμενα, εναλλάξ γαλάζια και ροζ, πηγαίνουν στα αντίστοιχα γουρουνάκια και πάει λέγοντας...
.............
Και περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια.
......................
Λένε πως...
όταν κάποια μέρα κάποιο γουρουνάκι γεμίσει – δεν έχει σημασία ποιο - να είστε σίγουροι ότι ο κάτοχός του θα το σπάσει – πήλινο είναι – και θα πάει να εξαργυρώσει το περιεχόμενό του.

Και θα με ρωτήσετε, με το δίκιο σας:
-Μα τι είναι πια αυτά τα κλάσματα της διύλισης του κώνωπος;
Σκέψεις αρνητικές, σκέψεις διαφυγής, σκέψεις του έχω δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου κι άλλες τέτοιες.
-Και δεν υπάρχει θεραπεία;
Από όσο ξέρω, δεν υπάρχει.
Υπάρχει μόνο η πρόληψη.
Αλείφεστε με αντικουνουπική, φυτική λοσιόν, πρωί-μεσημέρι-βράδυ.
Και...
ακόμα καλύτερα είναι...
αν αλείφει ο ένας τον άλλον τρυφερά σε όλο το σώμα!!!

Εσείς...
...εκτρέφετε κώνωπες με το αίμα της σχέσης σας;
...έχετε δίπλα σας το γουρουνάκι σας;
...έχετε αγοράσει αντικουνουπική λοσιόν;

Πώς λέμε, me Τάρζαν, you Τζέην;













Καμία σχέση!
Πού να τρέχουμε τώρα στα εξωτερικά, στις ζούγκλες για να αναλύσουμε τι εννοούσε ο Τάρζαν λέγοντας τούτο – το ίσως βαθυστόχαστο- στη Τζέην και κατά πόσον η Τζέην πήρε το μήνυμα σωστά –ακόμα και στις πιο αγνές σχέσεις, τα μηνύματα που λαμβάνονται απέχουν των εκπεμπομένων-.

Θα πρότεινα λοιπόν να μείνουμε στα καθ΄ημάς.
Στον Οράτιο και στην Γαλάτεια. Ένα ζευγάρι ανθρώπων της διπλανής πόρτας θα έλεγα ή της διπλανής αυλής, τους ξέρετε, τους καλημερίζετε, τους χαίρεστε γιατί είναι αγαπημένοι και το δείχνουν, τους ζηλεύετε κάποιες φορές, όταν σας θυμίζουν τον εαυτό σας που κάπου ξεχάστηκε, τους έχετε αποδεχτεί σαν απαραίτητο στοιχείο της καθημερινότητάς σας. Παρένθεση, το ζευγάρι της δικής σας διπλανής πόρτας δεν είναι απαραίτητο να έχει ποιητικά ονόματα, μπορεί να είναι Θανάσης και Κούλα αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα.
Έτσι, βάλτε τα δικά σας ονόματα και πάμε.
.............
Ο Οράτιος λοιπόν και η Γαλάτεια πήγαν προχτές στο πανηγύρι.
Ξέρετε, αυτά που γίνονται όταν μια εκκλησία γιορτάζει και βρίσκει κανείς εκεί χαριτωμένα, ανούσια και ανόητα πραγματάκια, από φορτιστές κινητών μέχρι αισθησιακά εσώρουχα.
Παρελκόμενα τούτων είναι και γευστικές απολαύσεις, επί τροχήλατων παρασκευαστηρίων-εκθετηρίων.

Μια τέτοια απόλαυση γαργάλισε τη μύτη της Γαλάτειας από μακριά, έκανε το στόμα της να υγρανθεί και το βλέμμα της να προσπαθεί εναγώνια να εντοπίσει το επίμαχο σημείο της εκπομπής της θεσπέσιας οσμής. Ώσπου το είδε...

-Οράτιε, θέλω μαλλί της γριάς. Τόσα χρόνια έχω να φάω!!!

Το παρακλητικό αλλά και αδήριτο, στο βάθος, ύφος της έδειχνε πως ζητούσε εγωιστικά από τον καλό της να συνεισφέρει σε μια αποκλειστικά δική της απόλαυση, αδιαφορώντας για τη δική του επιθυμία.
Ο Οράτιος την κοίταξε στα μάτια, είδε τη λαχτάρα της να γευτεί κάτι που από χρόνια είχε να το κάνει, διαισθάνθηκε πως μια άρνησή του θα στενοχωρούσε την αγαπημένη του – και δεν το ήθελε - .
Έβαλε έτσι απαλά το χέρι του πάνω στον ώμο της και την οδήγησε στο τροχήλατο παρασκευαστήριο.
Όσο η Γαλάτεια απολάμβανε με ηδονή το σχεδόν ξεχασμένο έδεσμα, αυτός την κοίταζε με τρυφερότητα και χαιρόταν που της χάρισε αυτή την ηδονή.

Όταν αυτή τελείωσε, συνέχισαν να σεργιανίζουν ανάμεσα στους πάγκους, με τη Γαλάτεια να παίζει χαριτωμένα, πιάνοντας το ένα, αφήνοντας το άλλο από τα χαριτωμένα, ανούσια και ανόητα πραγματάκια που τώρα, όντας ικανοποιημένη, της φαίνονταν πια πιό όμορφα, πιο συμβατά με τη ζωή τους.

Τώρα ήταν η σειρά της μυρωδιάς από το σουβλάκι να έρθει να γαργαλήσει τη μύτη του Οράτιου.
Τα ρουθούνια του ανοιγόκλεισαν, οι σιελογόνοι αδένες του λειτούργησαν αστραπιαία και το βλέμμα του έδειξε την αδημονία του για τη δική του απόλαυση.
Δε χρειάστηκε να πει τίποτα.
Η Γαλάτεια του έπιασε το χέρι τρυφερά.
- Κάπου εδώ γύρω θα είναι. Πάμε αγάπη μου.
..............
Είναι συγκινητικό να βλέπεις σε ένα ερωτευμένο ζευγάρι να προσπαθεί ο ένας να χαρίσει στον άλλο μια απόλαυση, ακόμα κι αν δε συμμετέχει ο ίδιος σ΄αυτήν.

Οι απολαύσεις που μπορεί να δώσουν ο ένας στον άλλον και που ανταποδίδονται αμοιβαία με άλλη αντίστοιχη, μπορεί να είναι από τα πιο απλές μέχρι τα πιο απρόσμενες.
Πχ. το παραπάνω μαλλί της γριάς γι΄αυτήν και το σουβλάκι γι΄αυτόν...
ή
διακοπές με πλέξιμο γι΄αυτήν και διακοπές με ψάρεμα γι΄αυτόν...
ή
μια σπαστικά αργή οδήγηση γι΄αυτήν και τσίτα τα γκάζια γι΄αυτόν
ή
μια ύπουλη θαλπωρή του τίποτα γι΄αυτήν και εναγώνια, υπαρξιακά ερωτήματα γι΄αυτόν
ή
ένας Ταρζάν γι΄αυτήν και μια Τζέην γι΄αυτόν - και φυσικά δε χρειάζεται να πάνε στη ζούγκλα, υπάρχουν και Ταρζάν και Τζέην της διπλανής πόρτας, που μπορεί να τους λένε Θανάση και Κούλα -.

Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει η αγάπη σας τόσο μεγάλη και κατά συνέπεια τόσο δεκτική που να δέχεται την απόλαυση του άλλου χωρίς εσάς; – και ίσως και ενάντια, π.χ. να μη σας αρέσει η μυρωδιά από το σουβλάκι- .
Θέλετε να είναι το ταίρι σας ευδαίμον με όποιο τίμημα;

ΥΓ. Η επιλογή ενός εκ των παραπάνω "πακέτων απολαύσεων" ή παρόμοιων που μπορεί να σας ταιριάζουν καλύτερα - και φυσικά μπορείτε να τις αναφέρετε - είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός.

Έχω ένα νεαρό φίλο, το Μενέλαο, με τον οποίον κουβεντιάζω συχνά περί παντός επιστητού. Σοβαρό παιδί, μορφωμένο, ευαίσθητο, με πνευματικές αλλά και πρακτικές ανησυχίες –έχει μελετήσει αρκετά Νίτσε και αρκετές Νίτσες- ένας νέος που θα μπορούσε πάνω του να υπολογίζει το μέλλον, ελπιδοφόρα.

Πριν λίγες μέρες ήρθε και με βρήκε με το φεγγοβόλο, χαζοχαρούμενο χαμόγελο, γνώρισμα των απανταχού ερωτευμένων.

- Έλα, του λέω, κάθισε και ιστόρα μου.

- Με είχε καλέσει σπίτι της χτες για ποτό μαζί με μια παρέα.

Αχχχχχχχχχχ, τι να σου πω, κεραυνοβολήθηκα!

Μια οπτασία, μια νεράιδα, είχε ένα αγγελικό πρόσωπο σαν παλιά ζωγραφιά, είχε μάτια γαλάζια να βυθιστείς μέσα τους, είχε απαλά μαλλιά να τα θωπεύεις με τις ώρες, είχε σώμα τορνευμένο σε εργαστήρι μεγάλου καλλιτέχνη, είχε χαμόγελο που μόνο ένας Ντα Βίντσι θα μπορούσε να αποτυπώσει και είχε και αιρ κοντίσιον.

Εντυπωσιασμένος από τη γλαφυρότητα της περιγραφής των προσόντων της νεαρής κόρης, δεν έδωσα σημασία στο τελευταίο.

- Και τι είναι εκείνο που απ΄όλα τα παραπάνω πιο πολύ σε συνάρπασε και σήμερα είσαι ντιπ για ντιπ;

- Το αιρ κοντίσιον!

Πολλές φορές έχω εκπλαγεί από εύστοχες απαντήσεις νέων σε ερωτήσεις κρίσεως αλλά αυτή τη φορά το κακά παράγινε.

-Το αιρ κοντίσιον;;;;;;;;;;;;

- Φυσικά. Εσείς οι παλιότεροι δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να καταλάβετε πως πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στη ζωή, αξίες, προτεραιότητες, στόχοι και ευαισθησίες. Και φυσικά εσείς φταίτε που καταντήσατε τον πλανήτη έτσι και εμείς αναγκαστικά αλλάζουμε τα παραπάνω για να επιβιώσουμε και να ζήσουμε έναν έρωτα της προκοπής. Και να ερωτευόμαστε μια νεράιδα μόνο αν έχει αιρ κοντίσιον.

- Δηλαδή, θα μπορούσαμε πλέον να αλλάξουμε το τετριμμένο πια ¨έρωτας με την πρώτη ματιά» με το ¨έρωτας με την πρώτη δροσιά¨;

- Επιβάλλεται.

- Και να συμπτύξουμε το ¨έρωτας με αιρ κοντίσιον¨ σε μια λέξη ¨ερκοντίσιον¨;

- Αναμφιβόλως.

Όντως, σε αυτό το παιδί μπορεί να στηρίζεται το μέλλον.

Τώρα, ξέρω, όλοι εσείς οι ρομαντικοί, ευαίσθητοι, ερωτευμένοι ή εκκολαπτόμενοι ερωτευμένοι και λοιποί νοσταλγοί του παραδοσιακού έρωτα θα επαναστατήσετε.

- Μα είναι δυνατόν να απαξιώνεται έτσι ο έρωτας, ο υμνηθείς υπό ποιητών σε ποιήματα όπου ουδαμού αναφέρεται το αιρ κοντίσιον, ο τραγουδηθείς υπό μεγάλων ονομάτων της πίστας ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, ο παιχθείς υπό ειδώλων του σινεμά πολλάκις σε ακραίες καιρικές συνθήκες και εξ αυτών καταστροφές– Όσα παίρνει ο άνεμος, Τιτανικός, Τζέην Έυρ κλπ. κλπ. ;;;;;;;;;;;;

Και θα απαντήσω:

- Καλά όλα αυτά και έτσι θα έπρεπε να είναι!

Αλλά να σας δω όλους εσάς πώς θα εφαρμόσετε όλα αυτά που τόσο παραστατικά περιγράφετε - σεξ από πίσω, σεξ σε δημόσιο χώρο, σεξ με την κολλητή του κολλητού μου και λοιπά είδη σεξ, ΣΕ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 50 ΒΑΘΜΩΝ ΚΕΛΣΙΟΥ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΔΕΚΑΕΤΊΕΣ !!!

Όπου, χωρίς αιρ κοντίσιον, οι ποταμοί ιδρώτα που θα εκρέουν θα εμποδίζουν την εκροή ποταμών άλλων ηδονικών και ανακουφιστικών υγρών

Και τελειώνω με ένα μήνυμα προς όλους:

Σώστε τον πλανήτη, αλλάζοντας νοοτροπία.

Σώστε τον ερκοντίσιον, βάζοντας αιρ κοντίσιον,!!!

Δεκαπέντε σκαλοπάτια είχε όλα κι όλα,

μια ιστορία το καθένα...

κλιμακούμενοι έρωτες,

αφές από ακροδάχτυλα γυναίκειων, θλιβόντων ποδιών

-άφες αυταίς, μετά από κάθε θλίψη έλεγε -

γουβώματα από θυμωμένα πέλματα

-κάθε γούβωμα και μια κραυγή οδύνης-

θωπείες από αέρινα, θροίζοντα, ποδήρη φορέματα,

απόηχοι από χαριτωμένα ολισθήματα,

άλικα στίγματα από πορφυρά βαμμένα νύχια,

νοτισμένες ίνες από ιδρωμένα κορμιά

-σαν ξάπλωναν καμιά φορά από τον κάματο του έρωτα-

ολα τούτα είχε ζήσει απλά, σαν να ανάπνεε,

σαν να μην είχε σκαλοπάτια.

Τα τορνευτά πόδια στο πάνω σκαλοπάτι, χαμογέλασαν.

Αδιάφορα μ΄αυτάρεσκα, να κατεβαίνουν άρχισαν, με χάρη.

ολόγυμνα από ποδήματα κι ατέλειες,

πατούσαν απαλά τα σκαλοπάτια του,

σαν νάθελαν να μην ξυπνήσουν θύμησες,

παλιά περάσματα να μην εγείρουν,

να μην αφήσουν καν δικά τους χνάρια,

να φύγουν έτσι απλά, αποτυπώνοντας επάνω του το τίποτα,

ούτως ή άλλως, μια ανάσα άκουγαν κι αυτή ξεπνοημένη.

Όμως καραδοκούσε.

Ανάπνεε σιγά, κρυφά σχεδόν,

τόσον αέρα, όσο για να βιώνει το φευγιό τους,

κρυφάκουγε τους ήχους των επιδερμικών κυττάρων

που αποθέτονταν αψήφιστα στα σκαλοπάτια,

χάιδευε σπαλά τις λείες γάμπες

που κείνα αλόγιστα του πρόσφεραν,

ρούφαγε τη μυρωδιά του πάνω μέρους των μηρών.

Τά νιωσε στο προτελευταίο σκαλοπάτι να πατούν.

Εκείνο με τη μεγάλη λήστευση, σημάδι κοντινό.

Θά ΄φευγαν, το ήξερε.

Δεν τόθελε να φύγουν. Ή και να φύγουν άπνοα.

Το τελευταίο σκαλοπάτι, πάντα στις προσταγές του υπάκουο ,

ήρθε σε οργασμό.

Τα ολόγυμνα, τορνευτά πόδια γλίστρησαν.

Στον απέναντι τοίχο, δυο μέτρα από το τελευταίο σκαλοπάτι,

πορφυρά σημάδια,

που δε θα ΄σβηναν ποτέ.

Πολύ, μα πολύ αργότερα...

καν δε θυμόταν αν τα νύχια ήταν βαμμένα άλικα

και άφησαν και τα δικά τους ίχνη.

ή αλλιώς:
Ακάνθινοι έρωτες.

Δεν ξέρω γιατί αλλά τώρα τελευταία πέφτω πάνω σε μεγάλους έρωτες.
Μετά το νεαρό Μενέλαο και τον ερκοντίσιον, η σχετικά νεαρή Κλυταιμνήστρα με τον ακάνθινο έρωτα...
και η οποία γύρισε από τις διακοπές, όπου είχε πάει μόνη, ερωτευμένη στο έπακρο με σχετικά νεαρό Αχαϊκής παραλίας.

- Πέρφεκτ, τέλεια, είναι κα...τα...πλη...κτι...κός, τα έχει όλα στο υπέρ, πρόσωπο, μάτια, σώμα, μυς και γενικά όλα τα ανδρικά χαρακτηριστικά. Με έχει ξετρελάνει.
- Εύγε Κλυταιμνήστρα, δίκιο έχεις να ερωτευτείς έναν άντρα με τέτοια χαρίσματα.
- Ναι αλλά δεν είναι αυτά ακριβώς που με τράβηξαν σ΄αυτόν.
- Μα...
- Αυτό που με έκανε να λιώσω, είναι το ότι μου έβγαζε τα αγκάθια από τους αχινούς.

Κι επειδή η Κλυταιμνήστρα δεν αλληγορούσε, απ΄όσο ήξερα τουλάχιστον, σκέφτηκα πως έπρεπε να διερευνήσω αν ο παραπάνω λόγος είναι ικανός πρόξενος μεγάλου έρωτα.
- Πες τα μου με τη σειρά, της λέω.
- Ήταν κοντά μεσημέρι, ο ήλιος φλόγιζε ανελέητα το δέρμα μου, η άμμος είχε πάρει πια το σχήμα του κορμιού μου τόσο που ασφυκτιούσα, η ελάχιστη αύρα με καλούσε να λικνιστώ μαζί της και το κύμα, παλινδρομώντας, χάραζε στην άμμο κάτι που έμοιαζε σαν Κλυταιμνήστρα.
Έτσι κι εγώ βούτηξα.
Τον αχινό τον είχα δει φυσικά. Και ακριβώς πάνω στην προσπάθειά μου να τον αποφύγω, έπεσα με τα γόνατα στον άλλο που δεν είχα δει. Ένα μεγάλο αγκάθι και πολλά μικρότερα είχαν εισβάλει εντός μου.
Βγήκα, κάθισα στην άμμο και με μια βελόνα, που έχω πάντα μαζί μου για να βγάζω τα αγκάθια που μπορεί να εμφανιστούν στη ζωή μου, άρχισα την οδυνηρή διαδικασία.
Και τότε, ήρθε.
Γοητευτικός, με μια ήρεμη δύναμη, γονάτισε δίπλα μου και, χωρίς να πει κουβέντα, πήρε τη βελόνα από τα χέρια μου και συνέχισε αυτός εκείνο που είχα ξεκινήσει.

Βλέποντας το βλέμμα της να ταξιδεύει τρυφερά στη θύμηση του... απακανθανισμού, τη ρώτησα σιγά.
- Και φυσικά θα άρχισε από το μεγάλο αγκάθι, έτσι δεν είναι;
- Μα φυσικά και όχι. Μου έβγαλε μερικά μικρά, γύρω από το μεγάλο. Εξ άλλου δεν ήταν και η κατάλληλη ατμόσφαιρα με τόσον κόσμο γύρω. Αυτό μου το έβγαλε το βράδυ με την πανσέληνο.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο τύπος θα πρέπει να είχε φοβερή όραση αλλά και πάλι δύσκολο. Γύρισα να τη ρωτήσω αλλά την είδα χαμένη στην, υπό το σεληνόφως, Αχαϊκή παραλία...
- Βρεθήκαμε σε ένα απόμερο, γραφικό ταβερνάκι με θέα τον κόλπο και λουσμένο στο φως της πανσέληνου.
Οι σιγανές νότες παλιάς, λαϊκής μουσικής απ΄το τζουκ μποξ του μαγαζιού, πλουτισμένες με τα λόγια των τραγουδιών που μου ψιθύριζε γλυκά, ανέβαιναν ψηλά, συναντούσαν τις φεγγαραχτίδες κι εκεί, μεθυσμένες από τη νοτισμένη αύρα, χόρευαν μαζί τους χορούς λυτρωτικούς.
Δεν άντεξα.
- Και πώς έβλεπε στο μισοσκόταδο να σου βγάλει το μεγάλο αγκάθι με τη βελόνα;
Με κοίταξε με ένα απορημένο βλέμμα σαν να την είχα ρωτήσει κάτι αδιανόητο.
- Μα, δεν το έβγαλε με τη βελόνα. Το έβγαλε με τα λόγια του. Με την απαλή φωνή του, την τρυφερότητά του, το απαλό άγγιγμα του χεριού μου, το βλέμμα του που με αγκάλιαζε ερωτικά, την ανάσα του που είχε τον ίδιο ρυθμό με τη δική μου...
Εγώ, με τη βελόνα...
Είχα προσπαθήσει νύχτες και νύχτες, ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, να το βγάλω.
Με λύσσα άλλοτε, αδιαφορώντας για τον πόνο, με προσοχή άλλες φορές για να μην πονέσω, έσκαβα με τη βελόνα γύρω του να το ξεριζώσω, να βγει πια έστω και μαζί με αίμα μου, να μείνει μια πληγή που σιγά-σιγά θα επουλωνόταν, ένα μικρό σημάδι στο τέλος που θα μπορούσα να το κρύψω με ένα, έστω λίγο πικρό, χαμόγελο από κάποιον που θα ρωτούσε κάποτε...
Πριν φύγουμε από το ταβερνάκι, ζήτησε μια πάνινη, καθαρή πετσέτα και σκούπισε το αίμα που είχε βγει μαζί με το αγκάθι.
Τώρα πια τα παράγματα είναι εύκολα, τα μικρά αγκάθια δεν πονάνε πολύ και θα έρθει και αυτών η σειρά.
...............
Αφήνοντας την Κλυταιμνήστρα στα απαλά αλλά αποφασιστικά χέρια του νέου της, γοητευτικού χειρούργου, έμεινα με την απορία:
Μπορεί μια γυναίκα να ερωτευτεί απλά και μόνον κάποιον αν αυτός μπορεί να της βγάλει τα αγκάθια από τη ζωή της;
Και κυρίως το μεγάλο;

-Βρε το μαλάκα, σκέφτηκε φωναχτά, εκατό φορές του το έχω πει και αυτός πάλι τα ίδια.
Έσκισε οργισμένος το προσπέκτους που μόλις είχε φέρει ο ταχυδρόμος και που εκθείαζε μια νέα ψηφιακή μηχανή- το κατάστημα που έπαιρνε τα φωτογραφικά του τον βομβάρδιζε με προϊόντα νέας τεχνολογίας, που θάπρεπε πια να μπουν, κατ΄αυτό, στη φωτογραφική του ζωή που τη βίωνε με πάθος- και το έκαψε με τον αναπτήρα του.
Δεν είχε σκοπό να πάρει τέτοια μηχανή χωρίς φιλμ, ο κόσμος να χαλούσε.

Του άρεσε η μυρουδιά του φιλμ καθώς το έβγαζε από το εμφανιστικό υγρό, του άρεσε να βλέπει αρνητικά τα πράγματα στο φίλμ -διαπραγματεύσιμα ακόμα -πριν μεταλλαχτούν στο χαρτί σε θετικά, πριν γίνουν σκληρή, αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα,
πριν πάρουν την οριστική και αμετάκλητη μορφή τους και πάντα είχε την κρυφή ελπίδα
-στο σκοτεινο θάλαμο οι κρυφές ελπίδες γιγαντώνονται καθώς η κόκκινη λάμπα τις φωτίζει, καθώς η πνιγηρή μυρωδιά του υποθειώδους νατρίου τις νοτίζει υπνωτίζοντάς τις- πως, τυπώνοντας στο χαρτί μια φωτογραφία, κάποια φορά, έστω και μια στη ζωή του, αυτή δεν θα έβγαινε απόλυτα θετική, παρά αρνητική ή, τουλάχιστον, με κάποια αρνητικά πεδία -
μια ουτοπία. που την ήξερε και ο ίδιος και μέσα στο σκοτεινό θάλαμο όντας και μέσα στα ασπρόμαυρα, σκοτεινά όνειρά του, το ίδιο-
Πάντα τραβούσε ασπρόμαυρες φωτογραφίες για να ταιριάζουν με τα όνειρά του.
..................
Αυτή τη φορά είχε τραβήξει φωτογραφίες από προσόψεις παλιών σπιτιών, επιμένοντας σε λεπτομέρειες που και ο καλλιτέχνης είχε επιμείνει σαν να τον περίμενε, σε ένα δρόμο πολυσύχναστο μιας παλιάς πόλης που τα παραδοσιακά σπίτια έμοιαζαν να καλωσορίζουν τους περαστικούς -ρίχνοντάς τους κάπου κάπου, παιχνιδιάρικα, κομματάκια από τους σοβάδες τους,
σέπαλα από τα άνθη στα μπαλκόνια,
ψιθυριστούς αναστεναγμούς κοριτσιών πίσω από τις δαντελωτές κουρτίνες,
οργισμένες βρισιές αγοριών που καυγάδιζαν για τη μπάλα,
οσμές ιδρώτα από κουρασμένα κορμιά αντρών μετά τη δουλειά,
νυχτερινές, ανομολόγητες επιθυμίες γυναικών πριν καταλαγιάσουν μπροστά στην πρωϊνή μπουγάδα,
σπιτίσιες μυρωδιές και ανεξίτηλα, τόσα χρόνια, χρώματα ζωγραφισμένα για να μην ιδωθούν και λόγια ειπωμένα για να μην ακουστούν,
λόγια που ακούστηκαν χωρίς να ειπωθούν,
αγγίγματα ακροδάχτυλων σε αόρατες οπτασίες πεφιλημένων γυναικών,
αφές σε τραχύ δέρμα αντρικών αχαμνών-
και οι περαστικοί χαμογελούσαν πρόθυμα και ανταπόδιδαν το καλωσόρισμα σε πράγματα-αγγίγματα, χρώματα, μυρωδιές, γεύσεις, ακούσματα –
και που είχαν ξεχάσει στη νέα, τσιμεντένια πόλη που ζούσαν.
Θυσίασε το τελευταίο καρέ από το φιλμ του για να τραβήξει μια σκηνή στο πλακόστρωτο.
...................
Είχε φτάσει πια στην τελευταία φωτογραφία που έπρεπε να τυπώσει για να τελειώσει το φιλμ.
Στο πλάνο, που προβαλλόταν στο αρνητικό φιλμ καθώς το φώτιζε στον προτζέκτορα, φαίνονταν καθαρά οι μορφές δυο νέων ανθρώπων, ενός ζευγαριού που κατηφόριζε ανέμελο στο πλακόστρωτο και, στο στιγμιότυπο που είχε τραβήξει, ο νεαρός έπαιζε με μια μπούκλα από τα μαλλιά του κοριτσιού.
Πιο πίσω αριστερά, σε δεύτερο πλάνο, μια γυναίκα φαινόταν να κοιτάζει τη σκηνή, γυρισμένη πλάγια προς το φακό, το προφίλ του προσώπου της μόλις να διακρίνεται.
Τύπωσε τη φωτογραφία.
Το ζευγάρι φαινόταν καθαρά, το ίδιο και το πλακόστρωτο, τα παλιά σπίτια.
Η γυναίκα δε φαινόταν διόλου.


Στέγνωσε τη φωτογραφία και την έβγαλε στο φως.
Το ίδιο.
Την ξανατύπωσε προσεχτικά ξανά και ξανά. Τίποτα.
Τη μεγέθυνε. Η γυναίκα δεν υπήρχε.
..............

Ξύπνησε με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του ανευόδωτου.
Κατά τις 3 τον είχε πάρει ο ύπνος αφού στριφογύριζε στο κρεβάτι για ώρες, αφού είχε σηκωθεί άπειρες φορές να ξανακοιτάξει το φιλμ και τη φωτογραφία, μήπως κι είχαν κάτι τα μάτια του, μήπως και ήταν κάτι που δεν μπόρεσε να δει ενώ υπήρχε
-πόσες φορές δεν μπορούμε να δούμε κάτι που είναι μπροστά μας και μας φωνάζει:
-εεεε, εδώ είμαι, δε με βλέπεις;
και αυτό μπορεί να είναι ένα δάκρυ –που θα μπορούσε να είναι από κάποιο σκουπιδάκι αλλά δεν είναι- ,
ένα ζεστό χαμόγελο –που θα μπορούσε να είναι απλά φιλικό αλλά δεν είναι-
ένα χάδι στο χέρι –που θα μπορούσε να είναι τυχαίο αλλά δεν είναι-
και ένα σωρό άλλα πράγματα που τα βλέπουμε μόνο όταν θέλουμε-
κι όμως κάθε φορά η γυναίκα στη φωτογραφία ήταν απούσα –την τελευταία απ΄τις άπειρες φορές που δεν την είδε σκέφτηκε: ίσως η απουσία της να είναι πιο πολύτιμη από την παρουσία της- κι αυτή η σκέψη τον έκανε να αναπολήσει τις απουσίες της ζωής του και έτσι αποκοιμήθηκε.

Πριν περάσει στο χώρο της πραγματικότητας -όντας ακόμα εκεί όπου τα αρνητικά εισδύουν στα θετικά δίνοντας αυτό το μουντό, γκρίζο χρώμα του ουρανού όπου η καταιγίδα ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν θα ξεσπάσει ή αν θα λουφάξει στην ήρεμη αγκαλιά των σύννεφων μέχρι αυτά να την καταλαγιάσουν
-και άπειρες φορές έχει συμβεί αυτό και ίσως έτσι πρέπει να γίνεται για να έχουν και τα σύννεφα κάποιο λόγο ύπαρξης, εκεί λοιπόν, όπου κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τη μικρή χρυσαλλίδα στο μάταιο πέταγμά της προς το καταλυτικό φως, προσδοκώντας να κάνει μαζί της έρωτα πριν τα σώματα και των δυο, φωτοβολώντας, γίνουν μια ακόμα ηλιακή κηλίδα
ή θα την πνίξει στην παλάμη του-
εκεί λοιπόν, στο λυκόφως από τη δύση του ήλιου μέχρι της έλευσης του πλήρους σκότους και που στο αρνητικό φιλμ φυσικά είναι ένα απαυγάζον λυκόφως, έκανε μια παράλογη σκέψη.

-Μήπως αυτός ο ίδιος δεν ήθελε να εμφανιστεί η γυναίκα στη φωτογραφία;
Να την κρατήσει στο αρνητικό φιλμ, στα αρνητικά της ζωής του, σαν τίποτα θετικό να μην ήταν να του δώσει ποτέ η απλά να μην ήθελε να του δώσει.
Προσπάθησε να φέρει στο νου του τη μορφή της, όπως στο αρνητικό φιλμ, αυτή κοίταζε πλάγια.
Κάποιο γνωστό σημάδι -και που σίγουρα αν φαινόταν στη φωτογραφία και που δεν φαινόταν γιατί δεν υπάρχει σημάδι σε ένα πρόσωπο που δεν υπάρχει, κάτι μπορεί να του θύμιζε- ένα αρνητικό λοιπόν σημάδι.
-Ανοησίες, σκέφτηκε, τα αρνητικά σημάδια κανείς δεν θέλει να τα δει, ακόμα κι αν υπάρχουν, λογικό.
Η σκέψη αυτή -δηλαδή το να μπορεί να βλέπει κάτι το λογικό σαν λογικό- τον καθησύχασε.
Έμεινε στο κρεβάτι μέχρι αργά το απόγευμα.

Αφού σηκώθηκε, πήρε τη φωτογραφική του μηχανή και κίνησε για την παλιά πόλη.
Ήταν ένα βροχερό απογευματινό Κυριακής που όμως η βροχή ερχόταν από ένα μεγάλο σύννεφο και που ο υπόλοιπος ουρανός άφηνε τις αχτίδες του ήλιου να φωτίζουν την πόλη .
-Α, σκέφτηκε, με τέτοιο φως, ακόμα και οι σταγόνες ίσως να φαίνονται.
..................
Όταν έφτασε στον ίδιο δρόμο, η βροχή είχε σταματήσει.
Οι αχτίδες του ήλιου που κόντευε να δύσει, κατηφόριζαν στο πλακόστρωτο ξεπνοημένες πια, σταματώντας που και που να παίξουν με κάποιο πεταμένο αλουμινένιο κουτί από αναψυκτικό και να στείλουν την αντανάκλαση τους στα μάτια κάποιου περαστικού, που πιστεύοντας –κολακευμένος- πως κάποια κοπελιά σε ένα μπαλκόνι έπαιζε μαζί του με ένα καθρεφτάκι, σήκωνε το κεφάλι του και κοίταζε στα μπαλκόνια γύρω να τη βρει.

Είχε ακόμα λίγη ώρα μπροστά του που το λίγο φως θα μπορούσε να χαράξει στο φιλμ του μορφές.
Άρχισε να φωτογραφίζει σκηνές με ανθρώπους.
Οικογένειες που γύριζαν από κάποια επίσκεψη, παιδιά με το παγωτό στο χέρι, ζευγάρια που πήγαιναν για το σινεμά, ανθρώπους μόνους που απλά πήγαιναν χωρίς να έχουν να πάνε πουθενά.

...............