ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Πως έκοψα το κάπνισμα έχοντας πολύτιμους σύμμαχους 1 κιλό φασόλια Καστοριάς και 1 αναγραμματισμό.

2011-04-18T23:31:00.010+03:00

Όταν με κάλεσε ο γιατρός να μου ανακοινώσει τα ευρήματα της ακτινογραφίας μου, πήγα στο ιατρείο πολύ ψύχραιμος.
Και πολύ updated γιατρός, με μηχανήματα τζάμι, σκάνερ για τις ακτινογραφίες, σωρό τα γκιγκα-μπάιτς, οθόνη 22 ιντσών κλπ.
Ήτο δε και μια βοηθός καλλίπυγος, γύρω στα 22.
Αφού περίμενα καθισμένος στην πολυθρόνα απέναντι για λίγο, μου λέει με ύφος βλοσυρό, που δε σήκωνε κουβέντα:
-Έλα να δεις και μόνος σου.
Πήγα και τι να δω! Επάνω στην εικοσιδυάρα -οθόνη- είδα σύννεφα λευκά να ίπτανται πάνω σε ένα μπακράουντ πιο σκούρο, μπερδεμένα πράγματα.
-Γιατρέ, του λέω, να ρωτήσω;
-Ελεύθερα.
-Πως γίνεται, εσείς με τέτοιο σύγχρονο εξοπλισμό, μα τόσα γκιγκα-μπάιτς, με 2 εικοσιδυάρες, να έχετε σαν ντέσκτοπ αυτό που είχαν τα παλιά windows με τα συννεφάκια;
Σήκωσε το κεφάλι, κατέβασε το γυαλί πρεσβυωπίας, με κοίταξε στα μάτια και μου ψιθύρισε ήρεμα:
-Δεν είναι τα παλιά windows, τα πνευμόνια σου είναι.
………….
Η Παλλόμα είναι μια κοπιλίτσα –την οποία γνώρισα όταν ήταν 20, μεγάλωσε, έφτασε τα 25 κι εκεί παρέμεινε- που είχα σχέση για πολλά-πολλά χρόνια.
Δεν μπορώ να πω ότι την αγαπούσα ιδιαίτερα, ήταν μια σχέση που μετά από καιρό κατέληξε να είναι μάλλον καταναγκαστική. Ο ένας δε μπορούσε να κάνει χωρίς τον άλλο, ο καθένας για δικούς του λόγους.
Κατά καιρούς προσπάθησα να χωρίσω, να απεγκλωβιστώ θα έλεγα καλύτερα αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα, ίσως γιατί δεν το ήθελα πραγματικά. Φυσικά ούτε και αυτή το ήθελε.
Και τι δε μου είχε κάνει.
Πότε ήθελε να είναι ντυμένη στα λευκά με κόκκινα κορδελάκια, για να είναι λέει πιο λάιτ η σχέση μας.
Άλλοτε στα βαθιά βλου με λευκά σιρίτια, για να ταιριάζει με τα νερά της θάλασσας και τα ιστιοφόρα που αρμένιζαν μακριά. Εγώ της έκανα τα χατίρια.

Μια φορά μου λέει:
-Θέλω να ντυθώ από πάνω ως κάτω στα κόκκινα και να πάω στην άγρια δύση, εκεί που είναι κάτι παλικάρια με άλογα και στέκονται στο φως του δειλινού και περιμένουν.
Εδώ κλονίστηκα. Διότι, τι πάει να κάνει με τα παλικάρια, που το μάτι τους έχει γυαλίσει από την αγαμία, μέσα στην ερημιά; Να παίξουν τις κουμπάρες;
Μέχρι που σκέφτηκα να τη χωρίσω και σχεδόν παρακαλούσα να μη γυρίσει πίσω.
Μετά από δυο μέρες, νάσου την.
-Τελικά εσένα αγαπάω.
Τη δέχτηκα με την προϋπόθεση να ντυθεί ξανά στα μπλε.
Τον τελευταίο καιρό ήταν μόνιμα ντυμένη στα μπλε, σαδιστικά πανέμορφη με τα 25 της.
…
Ο γιατρός, μετά τη συντριβή μου όπου τα συννεφάκια δεν ήταν των windows αλλά τα δικά μου- αν και προς στιγμή σκέφτηκα: -Πίσω και σ΄έφαγα Γκέιτς – προσπάθησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
-Δε χρειάζονται πολλά. Απλά θα κόψεις το κάπνισμα. Το τσιγάρο σε σκοτώνει.

Και τότε…
Ξαφνικά, απότομα, τελειωτικά, οριστικά και αδιαπραγμάτευτα…
Μίσησα την Παλλόμα.
Που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα αναγραμματισμός –με μια μικρή παραδοχή- του παλλ μαλλ που κάπνιζα.
Συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια, έκανε πως με αγαπούσε, δε μπορούσε χωρίς εμένα αλλά τελικά...
με πούλησε με το χειρότερο τρόπο.
Κι εγώ, άμα με πουλάνε αι διάφοραι Παλλόμαι, εξοργίζομαι. Άρχισα να τη βρίζω, εκεί μπροστά στο γιατρό.
-Τσακίσου από μπροστά μου άτιμη, μη σε ξαναδώ μπροστά μου, στο εξώτερο πυρ να παραδοθείς, να πας στην άγρια δύση να σε πηδήξει ο κάθε πικραμένος, μ΄εμένα ΤΕΛΟΣ.
Ο γιατρός μου έγραψε ένα αποφρακτικό σπρέι και ένα ηρεμιστικό.

Έτσι, με αυτό το τρυκ –όπως θα έλεγε κάποιος- έκοψα το κάπνισμα.

Τώρα, το πώς εμπλέκονται τα φασόλια Καστοριάς στο θέμα μας, αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ εγώ να το ξεδιαλύνω, ίσως κάποιοι ψυχογράφοι-σουρεαλιστές-πολυταξιδεμένοι-πολύχρωμοι-αναλυτές εδώ μέσα μπορέσουν.
Εγώ απλά, πριν πάω στο γιατρό, είχα φτιάξει 1 κιλό φασόλια φούρνου και όταν γύρισα και όποτε ένιωθα την ανάγκη τσιγάρου, έτρωγα και από λίγα. Ελπίζω να μην αποκτήσω καμιά νέα, Καστοριανή εξάρτηση.

ΣΗΜ. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Και μπορεί να γίνει και διδακτική.

Όλα καλά κι όλα ωραία, εκτός από τη βρύση του μπάνιου που αιφνιδίως άρχισε να στάζει και τα τζάμια που παραμένουν θολά.

2011-02-19T22:36:00.002+02:00

Και ξαφνικά, μία ωραία πρωία –η οποία ίσως θα αποδειχτεί, εκ των υστέρων, ότι μόνο ωραία δεν ήταν- καθώς ξυρίζεστε για να πάτε ευπρεπής στη δουλειά σας, ανακαλύπτετε ότι η βρύση του μπάνιου στάζει.
Τίποτα το αξιοπερίεργο, αφού η βρύση έχει και αυτή την υποχρέωση και μάλιστα, όταν είναι συνεπής προς αυτήν, τότε μόνο τυχαίνει της προσοχής σας αλλιώς την προσπερνάτε σα να μην υπάρχει.
Η πρώτη σας κίνηση, καθότι πιάνει το χέρι σας, είναι να προσπαθήσετε να σφίξετε τη συναρμογή της βρύσης με τον αγωγό του νερού. Μία καλή συναρμογή μέσα στο σπίτι, πάντα αποτρέπει τις διαρροές πάσης φύσεως και προφυλάσσει από πολλά δεινά.
Η βρύση σταματάει να στάζει.
Φιλάτε τη σύντροφό σας πεταχτά και φεύγετε για τη δουλειά.

Με το που φτάνετε, νάσου το κινητό.
Η βρύση στάζει, ακούτε τη φωνή της δικιάς σας, μάλλον οργισμένη.
-Μα…
-Δεν έχει μα και μου, είπαμε στάζει.
-Καλά, θα την κοιτάξω το απόγευμα, μην ανησυχείς.
-Δεν είσαι καλά, ποιος περιμένει μέχρι το απόγευμα. Ήδη μίλησα με τη Ρέα και ξέρει έναν υδραυλικό, πολύ καλό στη δουλειά του, θα έρθει αύριο το πρωί.
Η Ρέα, πρώην Ρούλα που αναβάθμισε το όνομά της όταν ο άντρας της έπιασε δουλειά σα μηχανοδηγός στην ΤΡΕΝΟΣΕ με 5.000 Ευρώ μισθό- ίσως και να ήταν μέσα στο παιχνίδι.

Την άλλη μέρα κάτι σας τυχαίνει και αργείτε να φύγετε.
Όταν ξεκινάτε, ντριννννννν το κουδούνι.
Ανοίγετε και…
Ίδιος ο Μπραντ Πητ, προς το …υδραυλικό του.
Ναι, είναι ο υδραυλικός.
Ξεροκαταπίνετε, καλημερίζετε ευγενικά και φεύγετε λίγο ανήσυχος για κάποιο απροσδιόριστο λόγο.

Όλα σας φταίνε στη δουλειά, τίποτα δεν πάει καλά, δεν αντέχετε άλλο, παίρνετε τηλέφωνο.
Η αλήθεια είναι πως αργεί υπερβολικά να σηκώσει το τηλέφωνο η δικιά σας αλλά μπορεί και να ανακατεύει το ροσμπίφ που σας έταξε για το μεσημέρι.
-Ναιιιιιιιιιιιιιι, ακούτε τη φωνή της, λίγο λαχανιασμένη αλλά μπορεί επειδή έτρεξε να κλείσει το μάτι για να μην πιάσει το ροσμπίφ.
-Τι γίνεται με τη βρύση, εντάξει, έφυγε ο υδραυλικός; ρωτάτε εντελώς αδιάφορα.
-Τώραααααααααα, καλέ έκανε τη δουλειά του και σχεδόν αμέσως έφυγε.
-Και δε στάζει η βρύση;
-Ούτε σταγόνα πια.
Όλα καλά κι όλα ωραία λοιπόν, την άλλη μέρα στη δουλειά, όλα δουλεύουν ρολόι, μέχρι...
Ντιν ντον το κινητό, η δικιά σας.
- Απαράδεκτο. Η βρύση πάλι στάζει.
- Χμ, σοβαρό υδραυλικό σου έστειλε η Ρέα. Άστο σε μένα, θα βρω άλλον.
-Και πότε, του αγίου; –ξέρει ότι είστε λίγο αμελής-. Μη μπαίνεις στον κόπο, πήρα τηλέφωνο τον ίδιο, του τα έψαλλα και σε μισή ώρα θα ξαναπεράσει από δω.

Όλως παραδόξως, ξανά όλα σας φταίνε στη δουλειά και τίποτα δεν πάει καλά.
Και σε κάποιες στιγμές...
σκέφτεστε μήπως θα πρέπει καλύτερα να αλλάξετε τη βρύση από το να έρχεται κάθε λίγο και λιγάκι ο υδραυλικός -που κι αυτό μπορεί να συμβεί-, για να σταματάει το στάξιμο.

Και τώρα εσείς κυρίες μου, για να μη νομίζετε ότι οι βρύσες είναι μόνο θηλυκού γένους.
Εργαζόμενη γυναίκα και καλή νοικοκυρά, έχετε το σύντροφό σας στα όπα-όπα, με το ροσμπίφ του σε τακτική βάση, κάποια στιγμή, θες η δουλειά, θες η καθημερινή παρουσία στα παντός είδους θήλεα, αισθανθήκατε πολύ κουρασμένη και τα τζάμια είναι άπλυτα για καιρό και μια αραχνούλα εμφανίστηκε σε μια γωνιά στο ταβάνι.
Μοιράζεστε το πρόβλημά σας με το σύντροφό σας το βράδυ πριν κοιμηθείτε –όπως εξάλλου όλα τα σοβαρά προβλήματα λύνονται στο κρεβάτι αφού κοιμηθείτε- και αυτός προσφέρεται αμέσως να σας το λύσει –βέβαια δεν είστε συνηθισμένη σε τέτοιες αβρότητες αλλά δε δίνετε σημασία, ίσως κάκιστα-.

-Ξέρεις ο φίλος μου ο φίλος μου ο Χάρης- Μπάμπης, πριν προσληφθεί σαν οδηγός στην ΕΘΕΛ με 5.000 Ευρώ μισθό- έχει μια κοπέλα που του καθαρίζει το σπίτι, πολύ καλή στη δουλειά της. Θα του πω να τη στείλει, να ξεκουραστείς κι εσύ λίγο γλυκιά μου –το γλυκιά μου, λίγο περίεργα ήχησε αλλά δε δώσατε σημασία -.
-Αχ, τι καλός που είσαι!!!
Την άλλη μέρα σας παίρνει στο κινητό στη δουλειά.
-Τάξε μου.
-.......
-Αύριο έρχεται η κοπέλα για το σπίτι. Είσαι ευχαριστημένη γλυκιά μου;
-Αχ τι καλός που είσαι!!!
-Α και που είσαι, αύριο μάλλον θα έρθω αργά στη δουλειά, γιατί έχουν απογραφή και τα κομπιούτερ θα είναι κλειστά.

Την άλλη μέρα, καθυστερήσατε λίγο να φύγετε γιατί έπρεπε να γράψετε κάτι στα θήλεα επειγόντως...
Όταν ξεκινάτε, ντριννννννν το κουδούνι.
Επειδή ο δικό σας είναι στο μπάνιο με τη βρύση να τρέχει και δεν ακούει...
Ανοίγετε και…
Ίδια η Αντριάνα προς το ...καθαριστικό της.
Η Σκλεναρίκοβα καλέ!
Ξανθιά, δίμετρη, καλλίπυγος, πάρα πολύ καλό κορίτσι!!!
Ξεροκαταπίνετε, καλημερίζετε ευγενικά και φεύγετε λίγο ανήσυχη για κάποιο απροσδιόριστο λόγο.

Όλα σας φταίνε στη δουλειά, τίποτα δεν πάει καλά, δεν αντέχετε άλλο, παίρνετε τηλέφωνο...
(για να μην επαναλαμβάνομαι, ανατρέξτε στην προηγούμενη περίπτωση, αλλάζοντας τον υδραυλικό με τη δίμετρη).

Και για όποιον δεν κατάλαβε, που λέει και το ανέκδοτο...

Είσαστε σίγουρος ότι η σύντροφό σας -και αντίστοιχα- δε θα υποκύψει στον πειρασμό ενός Μπραντ ή μιας Αντριάνας, κεκλεισμένων των θυρών και μάλιστα με τη βρύση να στάζει και τα τζάμια θολά;

(καλά ντε, μην ορκίζεστε, σας πιστεύουμε).

Όταν η πρόσθεση γίνεται ηδύτερη της αφαίρεσης και το αποτέλεσμα αποτυπώνεται σε ορείχαλκο

2011-01-21T21:54:00.003+02:00

Μέχρι τώρα πάντα του άρεσε να φτιάχνει γλυπτά σε μάρμαρο, χρησιμοποιώντας την αφαιρετική γλυπτική.
Σκάλιζε το σκληρό όγκο με καλέμια- ποτέ με ηλεκτρικά εργαλεία, ήθελε να περνάνε στα χέρια του κι από κει στο μυαλό του οι στεναγμοί του κάθε κομματιού που αφαιρούσε- και του άρεσε να βλέπει τον άμορφο, λευκό όγκο να εκλιπαρεί για να πάρει πίσω τα κομμάτια του και αυτός ασυγκίνητος, να χτυπάει όλο και πιο βαθιά με τα καλέμια, ανοίγοντας ρωγμές, τρύπες, πληγές μέχρι το μάρμαρο να υποκύψει τελικά –και αυτό γινόταν κάθε φορά- και, ανίσχυρο, να του παραδοθεί ολοκληρωτικά.
Τα δυσνόητα ολόγλυφα που έφτιαχνε –συνήθως αναπαραστούσαν συμπλέγματα ανθρώπινων μορφών που πάλευαν σ΄έναν απελπισμένο αγώνα ποιο θα επικρατήσει ποιου και φυσικά, στη βάση του αγάλματος πάντα υπήρχαν τα άπνοα θύματα- τα φύλαγε στο σκοτεινό υπόγειο.
Καμιά φορά χρησιμοποιούσε και πωρόλιθο, ένα υλικό που τον ταλαιπωρούσε λιγότερο μιας και ήταν πιο μαλακό και είχε ήδη πόρους που θα του έκανε κόπο να ανοίξει αυτός ο ίδιος.
..............
Σήμερα σκέφτηκε πως ήταν πια καιρός να ασχοληθεί και με την προσθετική γλυπτική.
Αυτή την τεχνική που διαμορφώνεις το γλυπτό όχι αφαιρώντας κομμάτια μα προσθέτοντάς του.
Ήθελε να πειστεί -αν και σχεδόν ήταν σίγουρος- ότι η πρόσθεση είναι ηδύτερη της αφαίρεσης.
Αν μη τι άλλο, με την αφαίρεση είχε κορεσθεί.

Σίγουρα, το πρώτο που χρειαζόταν ήταν μια εύπλαστη ύλη.
Προβληματίστηκε.
Ο φυσικός πηλός δεν του άρεσε, είχε ένα μουντό, καφέ-κίτρινο, άσχημο χρώμα.
Ο πηλός τερακότα πάλι ήθελε κλίβανο για να ψηθεί, που δεν είχε.
Κι ενόσω παίδευε το μυαλό του...
αυτή ήρθε και του ψιθύρισε στο αυτί, με τη χαδιάρικη φωνή της.
Πήρε την απόφασή του σχεδόν αμέσως.
...........
Άρχισε να πλάθει με τα δάχτυλα την υπόλευκη, μαλακή μάζα.
Έπρεπε να της δώσει στην αρχή ένα σχεδόν σφαιρικό σχήμα –αν και αυτό που είχε από μόνη της δεν απείχε και πολύ- και μετά να της δώσει το βασικό σχήμα για να πλάσει τις σιλουέτες.
Χώρισε τη σφαιρική μάζα σε δυο κομμάτια –για δυο σιλουέτες- , κρατώντας ένα μέρος για να προσθέτει με τη γλυφίδα τα στοιχεία που θα τις ένωναν σε σύμπλεγμα.
Ξεκίνησε.
Κι όσο προχωρούσε...
πρωτόγνωροι συνδετικοί κρίκοι, που ποτέ δε φανταζόταν ότι υπήρχαν, σχεδόν από μόνοι τους σχηματίζονταν και οδηγούσαν τη γλυφίδα να τους δώσει υπόσταση...
παράξενες προεκτάσεις -με άγνωστες αιτίες και σκοπούς-, της μιας σιλουέτας μέσα στην άλλη αναφύονταν από το πουθενά και οδηγούσαν στο πουθενά, ωστόσο περνώντας από τα δυο σώματα, άφηναν ανεξίτηλα ίχνη...
αλυσίδες φάνηκαν να αιωρούνται ψάχνοντας μέλη να δέσουν και, όντας φρεσκογυαλισμένες, τον θάμπωναν με τη λάμψη τους.

Και πρόσθετε, πρόσθετε, πρόσθετε...
Ή μάλλον, όλα αυτά προστίθονταν χωρίς να τον ρωτήσουν και απλά καλούσαν αυτόν να παρακολουθεί μοιραία τη δημιουργία του γλυπτού του.

...................................
Αφού τελείωσε το έργο του, αποθέτοντας την τελευταία θωπεία με τη γλυφίδα πάνω του, κάθισε στην πολυθρόνα του να το θαυμάσει.
Άναψε ένα τσιγάρο και πήρε το ποτήρι με το ποτό του.
Βλέποντας ωστόσο πως τα παγάκια είχαν σχεδόν λειώσει, σηκώθηκε να πάει στην κουζίνα να βάλει άλλα.
Έκανε μερικά βήματα και κοντοστάθηκε.
Μήπως θα έπρεπε να το καλύψω μέχρι να γυρίσω; σκέφτηκε –λες και ήταν δυνατό μέσα σε ένα λεπτό ώσπου να γυρίσει, να συμβεί κάτι-.
Καλού-κακού, ας μην το αφήσω έτσι.

Γύρισε και, κρατώντας το ποτήρι με το ένα χέρι, πήρε με το άλλο το πάνω μέρος του κρανίου που είχε κόψει με το ηλεκτρικό πριόνι, πριν αρχίσει το έργο του και το έβαλε στη θέση του. Τακτοποίησε τα μαλλιά με προσοχή, σχεδόν κατάφερε να τα ξαναβάλει όπως ήταν πριν τα παραμερίσει και κίνησε ξανά για την κουζίνα, αποφεύγοντας το παγωμένο, θολό βλέμμα.
Ήταν ικανοποιημένος, είχε καταφέρει αυτό που είχε στο μυαλό του να το πλάσει στο δικό της και να του δώσει ρεαλιστική, ολόγλυφη μορφή.

Και δεν αισθανόταν καμιά τύψη, γιατί αυτή του το είχε ζητήσει, όταν ψάχνοντας για το ποιο υλικό θα χρησιμοποιούσε, του είχε πει:
-Φτιάξε μου στο μυαλό μου αυτό που σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή, του είχε πει με μια χαδιάρικη, ψιθυριστή φωνή, θέλοντας να ζήσουν μαζί αυτό που εκείνος ζούσε.
Και ήξερε πως αυτός θα το κάνει γιατί την αγαπούσε και δε θα της χαλούσε το χατήρι.
Και αυτός την αγαπούσε και δεν της το χάλασε.

Και την άλλη μέρα, νωρίς-νωρίς, θα πήγαινε το γλυπτό του στο χυτήριο να του δώσει την τελική του μορφή σε ορείχαλκο.

ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ: Η ανατομία του μακάβριου τελευταίου μέρους ενός φόνου ή όταν η προϊδέαση είναι ηδύτερη της πράξης.

2011-01-15T10:07:00.000+02:00

ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ: Η ανατομία του μακάβριου τελευταίου μέρους ενός φόνου ή όταν η προϊδέαση είναι ηδύτερη της πράξης.

Η ανατομία του μακάβριου τελευταίου μέρους ενός φόνου ή όταν η προϊδέαση είναι ηδύτερη της πράξης.

2010-12-24T17:42:00.001+02:00

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε προβεί σε ολοκληρωτική, αργή, βασανιστική έκδυση, αν και είχε ευκαιρίες, όμως μέχρι τότε θεωρούσε την προϊδέαση ήσσονος σημασίας στο παιχνίδι των απολαύσεων. Κάποιες επί μέρους εκδύσεις – στήθη, πλάτη, γλουτοί που είχαν εγκαταλειφθεί ηδονικά στα χέρια του να απογυμνωθούν από κάθε τι που θα εμπόδιζε την απόλαυση- δεν είχαν σταθεί ικανές να τον πείσουν πως, αν εφαρμόζονταν στο σύνολό τους, θα είχε πλέον αυτός φτάσει στον ιδεασμό.
………
Ξάπλωσε το γυμνό σώμα ανάσκελα.
Η θέα του, σε στάση πλήρους εγκατάλειψης και αποδοχής πάντων των μελλόντων να συμβούν –ούτως ή άλλως δε μπορούσε να κάνει και αλλιώς-, ήταν κάτι που του προκαλούσε συναισθήματα τρυφερότητας μα και ποταπής θήρευσης, αφού το θήραμα ήταν απροστάτευτο.
Πήρε ένα μυτερό μαχαίρι και άνοιξε το μανδύα ακριβώς στο κέντρο του στήθους.
Με τα δάχτυλά του έπιασε τα δυο αποσχισθέντα μέρη και τα τράβηξε απαλά.
Η σταδιακή αποκάλυψη της σφιχτής, σφριγηλής, ροδόχροης σάρκας καθώς απογυμνωνόταν από τα τελευταία ίχνη αιγίδας, τον εκστασίαζε. Παραστάσεις από στήθη που είχαν θωπευτεί από τα ακροδάχτυλά του, φρικιάζοντα από την προσμονή της επερχόμενης ηδονής, ήρθαν στο νου του και επέτειναν τη δική του απαντοχή της ευκταίας έκβασης. Τράβηξε με βία το μανδύα μέχρι τους γλουτούς.
Η αποκαλυφθείσα ούτω σάρκα, ωσάν να ρίγησε καθώς η κοφτή του ανάσα έφτασε καυτή επάνω της.

Άρχισε να εκδύει τους γλουτούς.
Τον εμπόδιζαν λίγο καθώς ήταν λυγισμένοι. Έπιασε με το ένα χέρι σταθερά το σώμα και με το άλλο τράβηξε το μανδύα, προσέχοντας να μη σκιστεί, κάτι που θα τον εκνεύριζε και θα του χαλούσε την ηδονική συνοχή της προϊδέασης και του επερχόμενου ιδεασμού.

Το μέρος του τεμαχισμού του σώματος ήταν πάντα κάτι που τον διήγειρε.
Έπρεπε να γίνει πολύ προσεκτικά και με περίσσια επιμέλεια.
Το μαχαίρι έπρεπε να βρει ακριβώς τις κλειδώσεις στα σημεία των χόνδρων- δεν έπρεπε επ΄ουδενί να αγγιχτούν τα συνδεόμενα κόκαλα και να πληγωθούν από το μαχαίρι- και να περάσει απαλά ανάμεσά τους, σαν να αφήνει ένα καμπύλο χάδι παράλληλο με τη δική τους καμπυλότητα.

Άρχισε από τα κάτω άκρα.
Τα κάτω άκρα είναι πάντα πιο ενδιαφέροντα από τα άνω, καθώς μπορούν να ανοίγουν με χάρη -όταν φυσικά είναι ακόμα στη θέση τους-, να λυγίζουν στην κλείδωση και να περπατούν μεταφέροντας το σώμα σε ολάνθιστους αγρούς, σπαρμένους με εκείνα τα τρυφερά, μοβ λουλουδάκια που κρύβουν τους σπόρους της απόλαυσης.

Απόθεσε με προσοχή στο τραπέζι το ένα αποκοπέν κάτω άκρο, μετά το άλλο, μετά συνέχισε με τα άνω άκρα, όλα με επιμέλεια βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο κι έμοιασαν -σε αυτόν φυσικά- ότι αυτή ίσως θα ΄πρεπε να είναι η φυσική τους θέση και ότι αν ήταν απαρχής έτσι αυτός δε θα παιδευότανε.
Τέλος, αφού αποκόλλησε τα στήθη από το υπόλοιπο σώμα, το έκοψε και αυτό σε τέσσερα κομμάτια.

Και τώρα έφτασε η στιγμή της μέγιστης απόλαυσης.
Είχε ήδη ανάψει το τζάκι από νωρίς και τα πυρωμένα κάρβουνα έμοιαζαν να προκαλούν τα τεμαχισμένα μέλη.

……………
Το τεμαχισμένο και χωρίς πέτσα πλέον κοτόπουλο –έπρεπε να προσέχει και τη χοληστερίνη- τοποθετήθηκε στη σχάρα, πάνω στα κάρβουνα.
Άνοιξε το κρασί, έβαλε λίγο στο κρυστάλλινο ποτήρι, άναψε ένα τσιγάρο και περίμενε να ψηθεί το κοτόπουλο.
Είχε φτάσει πια η πολυπόθητη ώρα του ιδεασμού.

Περιμένοντας το χαμένο όπα, σκέφτηκα να κουρέψω το γκαζόν, να ψάξω το πατάρι και να πάω στην παραλία

2010-12-04T08:27:00.003+02:00

Όταν περιμένεις κάτι, π.χ. ένα όπα που πιθανόν έχει χαθεί κάπου εκεί γύρω ή το κλειδί του συρταριού όπου έχεις φυλάξει τις μετοχές της σχέσης σου και που θέλεις να τις ρίξεις μια ματιά, το χειρότερο που έχεις να κάνεις είναι να μένεις άπρακτος, παθητικός, αδρανής, ομφαλοσκόπος, γιατί ούτε το κλειδί ούτε το όπα έχουν πόδια να περπατήσουν και να έρθουν να σε βρουν και να σου πουν:
-Εδώ είμαστε μάστορα.
Συν Αθηνά και χείρα κίνει, που έλεγαν και οι αρχαίοι μας, μόνο που εδώ δεν υπάρχει Αθηνά πια.
………
Ένα όπα μπορεί να είναι τόσο μικροσκοπικό, που μπορεί να κρύβεται ανάμεσα στα νιόβγαλτα, τρυφερά, αχνοπράσινα φυλλαράκια του γκαζόν όπου τριγυρνάει ανάμεσά τους, παίζοντας και κοροϊδεύοντάς τα με χάρη, ανεβαίνοντας στην κορυφή τους και πηδώντας μετά στο υγραμένο από τη βροχή χώμα, βάζοντάς τα να μαλώνουν μεταξύ τους, λέγοντάς τους ότι το ένα έχει πιο ωραίο χρώμα από το άλλο και προσέχοντας πάντα να είναι αόρατο σε σένα για να μην το βρεις και του χαλάσεις το παιχνίδι του.

Όπως επίσης μπορεί να είναι τόσο μεγάλο που όταν κοιτάζεις μακριά στη θάλασσα κάποιο φθινοπωρινό, χρυσοκίτρινο, θλιμμένο απόγευμα και βλέπεις μέσα στην ελαφριά ομίχλη ένα σκοτεινό, μεγάλο όγκο να αχνοφαίνεται μακριά, να μη μπορείς να διακρίνεις αν είναι το καράβι της γραμμής, που μπορεί να φέρνει οτιδήποτε ή το χαμένο όπα που, αφού ταξίδεψε σε μακρινές, άγνωστες και μυστηριώδεις θάλασσες, γυρίζει αποκαμωμένο και ξεπνοημένο από το ταξίδι του να βρει απάγκιο.
………
Ένα όπα μπορεί να είναι τόσο αφηρημένο -η και αφημένο- που μπορεί να ανέβηκε στη σκαλίτσα με τα τρία σκαλοπάτια, να άνοιξε την πόρτα του παταριού, να μπήκε μέσα, ψάχνοντας για έναν παλιό πίνακα-αντίγραφο του Μποτιτσέλι και να ξεχάστηκε εκεί, χαμένο μέσα σε σκέψεις, προβληματισμούς και αμφιβολίες, ανάμεσα σε ένα σωρό πράγματα, που κάποτε ¨ζούσαν¨ μαζί σας στο σαλόνι, στην κρεβατοκάμαρα, στην κουζίνα, στον κήπο, -να π.χ. μια παλιά καφετιέρα που είχε φτιάξει ένα σωρό καφέδες, άλλοτε γλυκούς και άλλοτε πικρούς, ένα μικρό χαλάκι του μπάνιου όπου είχατε σκουπίσει τα πόδια σας είτε μαζί είτε χώρια, ένα παλιό, κεντητό μαξιλάρι που άλλοτε σας ξεκούραζε και άλλοτε σας διέγειρε, ανάλογα με τη θέση που το βάζατε, ένα μικρό σκαλιστήρι που σκαλίζατε τον κήπο ή και ¨σκαλίζατε¨ τη σχέση σας κι ένα σωρό άλλα- αλλά τώρα είναι άχρηστα, παραπεταμένα, ξεχασμένα.

Περιμένοντας λοιπόν το χαμένο όπα, κούρεψα το γκαζόν μπας και ανακαλύψω αυτό το μικρό διαβολάκι που κρυβόταν, πήρα ένα φακό και άρχισα να ψάχνω στο πατάρι να βρω το "άληκτο" όπα ανάμεσα στα "ληγμένα" πράγματα και μετά κίνησα για την παραλία να δω τι ήταν αυτό το μυστηριώδες που αχνοφαινόταν, εφοδιασμένος όμως τώρα με κιάλια.
…….
Όλα τούτα τα παραπάνω έκανα –και σας προτείνω να κάνετε το ίδιο, κάπου, κάπου-.
Και όχι χωρίς λόγο φυσικά.
Μετά από μια μικρή διένεξη για ένα σοβαρό θέμα, πόσες μοίρες θα έχει κλίση η τηλεόραση σε σχέση με τον καναπέ, άκουσα τη φωνή της από τα παραδίπλα δωμάτιο:
-Εγώ φταίω που σε έχω στα όπα…

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέρασε ένας παλιοκερατάς χεβιμεταλλάς με ένα αυτοκίνητο κινητή ντίσκο στη διαπασών και δεν άκουσα παρακάτω.
Ειπώθηκε ποτέ το δεύτερο όπα;
Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι.
Εγώ πάντως, καλού κακού, το ψάχνω.
Γιατί ζωή χωρίς δύο όπα δε νοείται.

Σουβλάκι από αλιγάτορα. Μια ιστορία με ένα μυστηριώδη, παθιασμένο έρωτα, περιχυμένο με τζατζίκι.

2010-09-11T08:34:00.002+03:00

Το φεγγάρι, τρεις μέρες μετά την πανσέληνο, ξεμύτισε από τον απέναντι λόφο, κρυφοκοίταξε ερευνητικά το θαλασσινό τοπίο και μετά ξεπρόβαλε μεγαλοπρεπές, χύνοντας άπλετα το ασήμι του που έφτιαξε ένα τόσο πανέμορφο ποτάμι που οι ψαράδες από μια βάρκα που βρέθηκε καταμεσής, γοητευμένοι, άφησαν τις πετονιές τους και τα ψάρια στο βυθό αναρωτήθηκαν γιατί το δόλωμα σήμερα έμενε ακίνητο.
Το φεγγάρι, ανεβαίνοντας λίγο, τη φώτισε μ΄εκείνο το χρώμα που ακόμα δεν είχε γίνει κίτρινο, μη έχοντας ακόμα βγάλει την πορτοκαλί, διάφανη εσθήτα που φορούσε στον ύπνο του. Εκείνη καθόταν σ΄ένα πάγκο στη βεράντα και κοίταζε με απλανές βλέμμα το ασημένιο ποτάμι χωρίς καν να δει και ν΄ακούσει τους ψαράδες που, έχοντας πιάσει δύο μεγάλα ψάρια, χοροπηδούσαν και φώναζαν πάνω στη μικρή βάρκα που κόντεψε να μπατάρει.
Το μυαλό της τυραννούσε εδώ και μέρες ένα βασανιστικό ερώτημα και που την κρατούσε άγρυπνη τις νύχτες:
Να δοκιμάσει σουβλάκι από αλιγάτορα, έστω και χωρίς τζατζίκι;
...........
Ο αλιγάτορας βγήκε από το νερό και με ράθυμες κινήσεις άπλωσε το κορμί του στην αμμουδιά.
Κοίταξε με απλανές κι αυτός βλέμμα το ασημένιο ποτάμι, είδε όμως τους ψαράδες να χοροπηδούν, σκέφτηκε να πάει κατά κει και να ζητήσει, με τον τρόπο του, τα ψάρια –που δε θα του έδιναν βέβαια αυτοί, βάζοντας μπροστά τη μηχανή και όπου φύγει φύγει αλλά τουλάχιστον αυτός θα είχε προσπαθήσει- όμως βαρέθηκε.
Φαινόταν τρομερά απογοητευμένος. Τον τελευταίο καιρό, σπάνια έβρισκε θύματα για να κατασπαράξει –έχοντας φυσικά από πριν και αυτό είναι προς τιμή του, δείξει καθαρά τις προθέσεις του-. Η ζωή του φαινόταν ανούσια, κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Αυτή η μιζέρια, η έλλειψη κάθε στόχου που θα του έδινε ελπίδες για κάτι πιο ουσιαστικό από το να κυνηγάει θύματα τον έκανε να νιώθει ανώφελος, περριτός, ένα τίποτα.
Ακόμα και αυτοκτονικές τάσεις του έρχονταν τις τελευταίες μέρες. Στο τελευταίο στάδιο της απελπισίας του, σκεφτόταν μήπως θα ήταν χρήσιμος μόνο για σουβλάκια αλλά τουλάχιστον, προσφέροντας τα σε κάποια εκλεκτή. Ακόμα δεν το είχε πάρει απόφαση και, ξαπλωμένος καθώς ήταν στην αμμουδιά, περίμενε κάποιο σημάδι, κάποιο μήνυμα.
........
Τα αγγουράκια μεγάλωναν στο κοντινό κτήμα, χωρίς φυτοφάρμακα, χωρίς ορμόνες και, κυρίως χωρίς προβληματισμούς. Σκέφτονταν τελείως ρεαλιστικά και είχαν αποδεχτεί τη μοίρα τους. Το πολύ-πολύ να κατέληγαν σε ένα νόστιμο, καυτερό τζατζίκι. Τα σκόρδα όμως παραδίπλα δεν το έβαζαν κάτω και εντελώς εκδικητικά, δημιουργούσαν όσο πιο πολύ αλλισίνη μπορούσαν για να κάψουν ουρανίσκους.
Ο φάρμερ, ασυγκίνητος και χωρίς να υπολογίσει τα συναισθηματικά τους προβλήματα, τα έκοψε χωρίς καμιά αναστολή και κίνησε κατά κει που ήταν ο αλιγάτορας.
.........
Η πιτσιλωτή αγελάδα καθόταν υπομονετικά καθώς την άρμεγε ο φάρμερ. Με το βλέμμα της αγελάδας κοίταζε το ασημένιο ποτάμι του φεγγαριού και σκεφτόταν πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένα ποτάμι μέσα στη θάλασσα. Μετά από ένα δευτερόλεπτο όμως κουράστηκε να σκέφτεται και άρχισε να μασάει το χόρτο μπροστά της. Ο φάρμερ πήρε το γάλα, το έπηξε αμέσως σε γιαούρτι με μια μέθοδο ταχείας ζύμωσης που είχε εφεύρει και κίνησε κατά κει που ήταν η εκλεκτή.
........
Εκείνη πήρε επιτέλους τη λυτρωτική απόφαση. Ναι, θα δοκίμαζε σουβλάκι από αλιγάτορα. Βγήκε από το σπίτι και πήρε τον κατηφορικό δρόμο προς την αμμουδιά.
Ο αλιγάτορας, οσμίστηκε τον αέρα, πήρε το μήνυμα και μαζί την απόφαση για σουβλάκι.
…………
Η συνάντηση ήταν συγκλονιστική.
Στην αρχή φυσικά, κάποια αμηχανία και στους δυο επικράτησε. Αυτός την κοίταζε με τα μεγάλα, στοχαστικά μάτια του εξεταστικά και αυτή χαμήλωνε τα δικά της με συστολή ως έπρεπε και για να μη δείξει τον κάποιο φόβο που ένιωθε βλέποντάς τον, δεν συναντούσε πια και κάθε μέρα αλιγάτορα.
Εκείνος ήταν που έσπασε πρώτος τον πάγο:
-Έχω φέρει μαζί μου βιολογικά αγγουράκια και καυτερά σκόρδα. Μήπως σου βρίσκεται γιαούρτι να φτιάξουμε τζατζίκι;
Η εκλεκτή φυσικά είχε προνοήσει να πάρει μαζί της το γιαούρτι που της είχε φέρει ο φάρμερ.
Δεν πας ποτέ να συναντήσεις έναν αλιγάτορα χωρίς γιαούρτι.

Κάθισαν στο χώμα. Ήταν να τους χαίρεσαι και τους δυο καθώς αυτός έκοβε τα αγγουράκια και τα σκόρδα και αυτή τα έβαζε ένα-ένα κομματάκι μέσα στο γιαούρτι. Ήταν κάτι σαν ιεροτελεστία, σα μυσταγωγία που έφερνε πολύ κοντά τον ένα στον άλλο με ένα μυστηριακό τρόπο, πρωτόγνωρο γι΄αυτούς.
…..
Όταν τελείωσαν το τζατζίκι, ξάπλωσαν στο χώμα το περιέχυσαν πάνω τους καλύπτοντας τελείως τα κορμιά τους, τόσο που κανείς από τους περαστικούς που τους τράβηξε η μυρωδιά του σκόρδου, δε μπορούσε να δει τι έγινε μετά.
Κι εμείς θα μείνουμε δυστυχώς με το ερώτημα:
Είναι νόστιμο το σουβλάκι από αλιγάτορα; Ή ο αλιγάτορας είναι πιο νόστιμος από το σουβλάκι του.

Περιμένοντας το Γκοντό, σκέφτηκα ότι παρεμπιπτόντως θα μπορούσα να βάλω και λίγη βενζίνη.

2010-09-01T09:03:00.004+03:00

Δεν ξέρω αν έχετε δει ή διαβάσει το θεατρικό έργο του Μπέκετ ¨Περιμένοντας το Γκοντό¨ που ανήκει στο θέατρο του παραλόγου.
Πολύ περιληπτικά, στο έργο δυο άντρες ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν, συναντιώνται σε ένα δέντρο και συζητώντας, συνειδητοποιούν ότι περιμένουν έναν άνθρωπο, το Γκοντό.
Περιμένοντας, εμφανίζεται ένα αγόρι που λέει στο Βλαντιμίρ ότι είναι αγγελιαφόρος του Γκοντό:
-Ο Γκοντό δε θα 'ρθει σήμερα, αλλά σίγουρα θα έρθει αύριο.
Την άλλη μέρα, το ίδιο.
Ο Γκοντό όμως δεν έρχεται ποτέ.

Το έργο του Ιρλανδού δραματουργού, έχει δεχθεί πολλές ερμηνείες και συζητήσεις για την ταυτότητα του Γκοντό. Μια ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για την αγγλική λέξη "God" (θεός) και τη συχνή γαλλική κατάληξη -ot, κάτι που θα έδινε μια μεταφυσική διάσταση στο έργο. Οι δυο χαρακτήρες περιμένουν την άφιξη μιας υπερβατικής φιγούρας που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ. Ο ίδιος ο Μπέκετ πάντα αρνιόταν αυτή την ερμηνεία, ενώ σε επιστολή του το 1952 ανέφερε ότι ούτε ο ίδιος είχε σκεφτεί ή γνώριζε "ποιος είναι ο Γκοντό".
…
Τέλος παν, εγώ περιμένω το Γκοντό μου κι εσείς το ίδιο, άσχετα αν δεν το έχετε ακόμα συνειδητοποιήσει. Κι επειδή ο Γκοντό δε θα ΄ρθει σώνει και καλά στο σπίτι, πολύ καλά σκέφτηκα να τον περιμένω στην ουρά για να βάλω βενζίνη. Το τερπνό μετά του ωφελίμου.
Ήταν γύρω στο χιλιόμετρο η ουρά. Μετά από 10 λεπτά ήμουν πάρα πολύ ικανοποιημένος γιατί είχα ήδη κάνει δέκα μέτρα.
Μετά από αυτή τη θετικότατη διαπίστωση και οπλισμένος με υπομονή, έβαλα μουσική και…
-Τακ τακ, χτύπημα στο τζάμι του συνοδηγού.
Γύρισα και είδα έναν κύριο ψηλό και επιβλητικό να μου γνέφει.
Ανοίγω το τζάμι και ρωτάω:
-Θέλετε κάτι;
-Άνοιξέ μου την πόρτα να μπω, μου λέει με ύφος που δεν επιδεχόταν αντίρρηση.
-Δεν κατάλαβα, του λέω, γιατί να ανοίξω;
-Γιατί απλούστατα είμαι ο Γκοντό.

Έμεινα εμβρόντητος. Ήταν δυνατόν !!!!!
-Μα του λέω, εσείς δεν έρχεστε ποτέ.
-Μην λες σαχλαμάρες, μου λέει, αυτοί οι θεατρικοί κριτικοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Ανοίγω και αυτός στρογγυλοκάθεται στο κάθισμα.
-Όλα καλά; με ρωτάει
-Μια χαρά του λέω.
-Διακοπούλες; -το μάτι του είχε πάρει ένα τουριστικό φυλλάδιο που είχα στο παρμπρίζ.
-Ε, του λέω, μετά από τέτοιο χειμώνα, μια το ΔΝΤ, μια η ανασφάλεια, μια η εφορία, μια η ακρίβεια…
-Και δε μου λες; ΤΟΥΣ ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΔΕΣ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΣ;
Η αλήθεια είναι ότι ούτε καν είχα σκεφτεί να τους ρωτήσω αν μπορώ να πάω διακοπές.
Και τώρα που το είπε ο Γκοντό, κατάλαβα το λάθος μου. Θα ΄πρεπε να το είχα κάνει.
Μεταμελημένος, γύρισα να του το πω αλλά δεν πρόλαβα.
-ΤΟΥΣ ΒΕΝΖΙΝΟΠΩΛΕΣ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΣ; Με κατακεραύνωσε ο Γκοντό.
Ούτε και αυτούς είχα σκεφτεί να ρωτήσω και αισθάνθηκα ακόμα πιο άσχημα, με τι μάτια να αντικρίσω το Γκοντό!!! Και εκεί που είχα σκύψει το κεφάλι ντροπιασμένος, τρίτος κεραυνός.
-ΤHN ΠΝΟ ΤΗ ΡΩΤΗΣΕΣ;
Κατέρρευσα. Ούτε την ΠΝΟ είχα ρωτήσει, παρ΄όλο που είχε γίνει θέμα με τα κρουαζιερόπλοια.
Και ήρθε και τέταρτος κεραυνός που με αποτελείωσε.
-ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΑΕΡΙΑΣ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΣ;
…
Και ενώ ο Γκοντό συνέχιζε να απαριθμεί δεκάδες συντεχνίες οι οποίες εμπλέκονται στις διακοπές μου και θα έπρεπε να είχα ρωτήσει –ήδη είχε φτάσει στις κοπτοραπτούδες- …
κάποια στιγμή άλλαξα.
Αντί να αισθάνομαι ντροπή που δεν είχα σκεφτεί να πάρω άδεια από όλους αυτούς για να πάω διακοπές…
Άρχισα να τα παίρνω στο κρανίο.
-Για κάτσε ρε μεγάλε, του λέω, δηλαδή δεν έπρεπε να κάνω τίποτα άλλο όλο το χειμώνα από το να τρέχω από συντεχνία σε συντεχνία για να ρωτάω αν μπορώ να πάω διακοπές;
Δε μας τα λες καλά!!! Άει παράτα μας!!!

Ο Γκοντό με κοίταξε με μια φανερά εξοργισμένη έκπληξη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
-Σε μένα μιλάς έτσι; Σε μένα; Τον Γκοντό που τόσα χρόνια περίμενες και επιτέλους ήρθε παρά τις αντίθετες θεατρικές κριτικές; Σε μένα που συμβολίζω τόσα; Σε μένα που έπινες νερό στο όνομά μου;
-Δε με νοιάζεις κι εσύ και οι συμβολισμοί σου. Να φύγεις, να πας αλλού!!!
Ο Γκοντό με κοίταξε με ένα αφ΄υψηλού ύφος, σα να κοίταζε ένα σκουλήκι και μου είπε.
-Καλά, εγώ φεύγω. ΕΣΥ όμως θα χάσεις. Και κατέβηκε αγέρωχος.
...
Τι ήταν και μίλαγα τρομάρα μου;
Ενώ είχα φτάσει σχεδόν στο βενζινάδικο και μόνο πέντε αυτοκίνητα ήσαν μπροστά μου…
Ο βενζινάς κατέβασε τα ρολά γιατί η βενζίνη είχε τελειώσει!
Φτουυυυυυυυυυυυυυυυυυυ!!! Με είχε εκδικηθεί ο φούστης!

Εσείς περιμένετε το Γκοντό σας;
Έχει καλώς.
Αλλά όταν έρθει, σας συμβουλεύω να μην του πάτε κόντρα. Για να πάτε διακοπές και να μην την πατήσετε σαν κι εμένα.

Περιμένοντας το τρένο που ποτέ δεν αργούσε να φτάσει.

2010-06-30T09:45:00.002+03:00

Ήσαν εκεί λοιπόν.
Οι παλιές, χορταριασμένες γραμμές, με την κοκκινόχρωμη σκουριά, όπου πάνωθέ τους χρόνια περνούσαν οι ίδιοι τροχοί, του ίδιου βαγονιού,
Κοντοκαλόκαιρο όντας, τ΄ αγριόχορτα είχαν αρχίσει να χρυσοκοκκινίζουν μέχρι να πάρουν το χρώμα που είχαν οι ράγες, να δεθούν μαζί τους και να μη φαίνονται πια, και κάποια μενεξελί, τόσο δα μικρά ανθάκια που, σε πείσμα του καυτού ήλιου που ήθελε να ρουφήξει και την τελευταία ικμάδα τους, σκόρπιζαν αυθάδικα το χρώμα τους στη θέα του περαστικού.

Και ο παλιός σταθμός, εκεί.
Από κείνους τους πέτρινους με τα κεραμίδια και τα σκουροκόκκινα βαμμένα πατζούρια στα παράθυρα, με το σταθμάρχη καθισμένο στο ξύλινο γραφείο να φοράει τα γυαλιά του και να μελετάει τα δρομολόγια και, όταν άκουγε από μακριά το τρένο να μουγκρίζει, πεταγόταν με τη σφυρίχτρα να το υποδεχτεί, λες κι αν δεν έβγαινε το τρένο δε θα σταματούσε κι ας ήταν το τέρμα των γραμμών.

Και οι επιβάτες εκεί ήσαν.
Σαν φαντάσματα από το παρελθόν με τις βαλίτσες τους δεμένες με σκοινί για να μην ανοίξουν- και πεταχτούν έξω οι κάλτσες, τόσο προσεκτικά δεμένες ανά δυο μα πάντα με ανόμοια χρώματα, σαν ζευγάρια- με το εισιτήριο στο χέρι και την αγωνία στα μάτια να φτάσει το τρένο στην ώρα του –και που πάντα έφτανε στην ώρα του και το ήξεραν, γιατί δεν είχε λόγο να μη φτάσει, η πόλη απ΄ όπου ερχόταν ήταν μόνο μερικά χιλιόμετρα στα βόρεια, μόνο μια φορά είχε αργήσει, τότε που ο μηχανοδηγός είχε πάει στην κλινική που γεννούσε η γυναίκα του και το μωρό γεννήθηκε νεκρό- γιατί έπρεπε να πάνε στην πόλη στην νωρίς και που είχαν τόσες υποθέσεις σε εκκρεμότητα και να γυρίσουν το βράδυ με το ίδιο τρένο, που καμιά διαφορά δεν είχε –για το τρένο- είτε πήγαινε είτε ερχόταν –μόνο μια ελάχιστη, οι τροχοί γύριζαν αντίστροφα στο γυρισμό και οι επιβάτες το ίδιο-.

Ήταν όλοι κι όλοι πέντε και όμως συνωστίζονταν και σπρώχνονταν για να μπουν πρώτοι όταν θα άνοιγε η πόρτα του βαγονιού και να πιάσουν μια θέση στα παράθυρα που, ούτως ή άλλως, ήσαν καμιά εικοσαριά κι έφταναν για όλους και αυτοί το ήξεραν.
Τρεις γυναίκες και δυο άντρες. Η μια, αδύνατη, ξερακιανή με ένα κόκκινο σάκο στο χέρι, κοίταζε με βλέμμα απλανές τις γραμμές, σιγοψιθυρίζοντας κάποιο τραγούδι των πινκ φλόιντ.
Οι άλλες δυο συζητούσαν ήρεμα πια για κάποιο παλιό τους εραστή. Οι άντρες κάπνιζαν, φυσώντας τον καπνό σα να τον μισούσαν.

Είχαν ξεκινήσει -όπως και κάθε φορά το έκαναν- νωρίς. Δεν υπήρχε άλλο μέσο να μετακινη-θούν παρά μόνο αυτό το τρένο με το ένα βαγόνι και με τις πόρτες από τη μια μεριά του μόνο.
Αν έχαναν αυτό το τρένο, θάπρεπε να περιμένουν την άλλη μέρα. Και ποιος ξέρει τι μπορεί να μεσολαβούσε –όχι οπωσδήποτε κάτι κακό, μπορεί και κάτι καλό, π.χ. να γεννούσε η κόρη του φούρναρη, που ήταν στις μέρες της και να γεννιόταν το μωρό και να ήταν μια χαρά- και να ανέβαλαν τη μετακίνησή τους. Και κάθε φορά έφταναν νωρίς στην αποβάθρα να περιμένουν ν΄ακούσουν τη μηχανή από μακριά και το σφύριγμα του σταθμάρχη που πάντα εμφανίζεται στην ώρα του.

Τα μενεξελί ανθάκια άκουσαν πιο πριν απ΄όλους το τρένο να έρχεται από μακριά, όντας πιο κοντά στις ράγες. Για πολλά χρόνια μετά, ένας τότε περαστικός ορκιζόταν- σε παρέες πίνοντας ουζάκια στο ταβερνάκι πλάι στο σταθμό- ότι είχε δει τα ανθάκια να ψηλώνουν για να δουν το τρένο από μακριά αλλά μπορεί και να έλεγε ψέματα, γιατί έλεγε και άλλα ψέματα όπως ότι οι γραμμές δε σταματούσαν εκεί- παρ΄όλο που υπήρχε στο τέλος τους μια κόκκινη μπάρα -αλλά συνέχιζαν κι έφταναν μέχρι τη θάλασσα όπου μπορούσε να πάει κανείς και να ταξιδέψει με μια βάρκα, πετώντας μεσοπέλαγα τη βαλίτσα στη θάλασσα.

Το τρένο έφτασε ξεφυσώντας.
Ο Σταθμάρχης, σα να περίμενε το συμβάν της επικείμενης άφιξης και αυτό που θα συνέβαινε μετά, βγήκε με τη σφυρίχτρα στο στόμα.
Το τρένο σταμάτησε στριγκλίζοντας ανάμεσα στα στριγκλίσματα της σφυρίχτρας και αυτά των παιδιών που έπαιζαν δίπλα κυνηγητό.
Οι πόρτες του βαγονιού άνοιξαν.
Ο Σταθμάρχης, αφού είπε δυο λόγια στον οδηγό- μάλλον κάποιο ανέκδοτο γιατί ξέσπασαν κι οι δυο στα γέλια-, έριξε μια ματιά μήπως κάτι δεν ήταν εντάξει και ξανασφύριξε. Οι πόρτες έκλεισαν, το τρένο ξεκίνησε ξεφυσώντας.
Όταν έφυγε πια από την αποβάθρα, ο Σταθμάρχης κοίταξε, όπως κάθε φορά στην απέναντι πλευρά.

Όπως και κάθε φορά, οι επιβάτες ήσαν εκεί.
Καθισμένοι όλοι στριμωχτά στο ξύλινο παγκάκι κουβέντιαζαν ήρεμα, περιμένοντας να ξεμακρύνει το τρένο για να γυρίσουν σπίτι τους.
Είχαν διαλέξει, όπως και κάθε φορά, την πλευρά της αποβάθρας όπου το βαγόνι δεν είχε πόρτες. Όχι πως δεν ήθελαν να φύγουν. Αλλά, σαν από κάποια σατανική σύμπτωση –φυσικά, δε μπορεί να μιλήσει κανείς για κάτι μοιραίο, ήταν σίγουροι πως αυτοί καθόριζαν τη μοίρα τους- πάντα η επιλογή ήταν η ίδια.
Πάντα φρόντιζαν, αυτό είναι αλήθεια, να είναι στην ώρα τους στο σταθμό, για να μη χάσουν το τρένο. Και πάντα έπαιρναν μαζί τις δεμένες με σκοινιά βαλίτσες, κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει πως θα έφευγαν αφήνοντας τα πάντα πίσω τους. Κι όπως ακόμα κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει ότι κάποια στιγμή θα κουράζονταν, γιατί το τρένο πάντα θα ερχόταν κι αυτοί θα έπρεπε να το προλάβουν.

Τα αγριόχορτα είχαν πάρει πια το κόκκινο χρώμα της σκουριάς που είχαν οι ράγες.
Και τα λουλούδια στο πάρκο πήραν το ίδιο χρώμα.
Και τα λουλούδια στις γλάστρες στα μπαλκόνια πήραν το ίδιο χρώμα.
Ένας ξένος περαστικός ορκιζόταν πως κι οι άνθρωποι πήραν το ίδιο χρώμα.
...............
Κι αυτός ο ίδιος περαστικός διηγείται ακόμα στις παρέες, πως μια φορά κάποτε, οι επιβάτες είχαν διαλέξει τη μεριά της αποβάθρας με τις πόρτες του τρένου και κανείς δεν τους ξανάδε από τότε. Αλλά κανείς δεν τον πιστεύει πια με τόσα ψέματα που έχει πει όπως τότε που είπε ότι τα ανθάκια ψήλωσαν και τότε που ορκιζόταν ότι οι άνθρωποι είχαν το χρώμα της σκουριάς.

Τι μπορεί να κάνει μια μονομερής απόστροφος ή, μάθετε να επικοινωνείτε σωστά.

2010-04-14T11:30:00.001+03:00

Τεράστιο το πρόβλημα της επικοινωνίας σήμερα στα ζευγάρια, τόσο πολύ που μια απόστροφος μπορεί να αλωνίζει!!!

Τα πρόσωπα του έργου:
1 . H απόστροφος. Είναι σημείο έκθλιψης και συμβολίζεται με ΄(αυτό γι΄αυτούς που γράφουν γκρήκλις και ειδικά για τις κοπιλίτσες που τρώνε και τα φωνήεντα επί πλέον).
Τώρα, θα μου πείτε, είναι δυνατόν μια απόστροφος να είναι πρόσωπο;
Ναι, όταν παίζει το ρόλο του τρίτου άνθρωπου σε μια σχέση.
2. Ο Μενέλαος. Ο αιώνια ερωτευμένος, νεαρός φίλος μου που κάθε φορά που βρίσκει τα δύσκολα, καταφθάνει. Έχει τώρα μια σχέση, καλή μεν αλλά με κάτι προβληματάκια επικοινωνίας –σε αντίθεση με άλλες που είναι προβληματικές αλλά με καλή επικοινωνία, λέμε τώρα-.
3. Η απαραίτητη κορασίς. Γίνεται παιχνίδι χωρίς κορασίς; Εμ, δε γίνεται!

ΣΚΗΝΗ 1η. Ένα καυτό, καλοκαιριάτικο μεσημέρι, στη βίλα του Μενέλαου. Ο Μενέλαος, κρατώντας μια φέτα βιολογικό καρπούζι στο ένα χέρι, τηλεφωνάει στην έτσι του:
-Τι σκέφτεσαι να κάνεις τώρα, μωρό μου;
-Ε τι να κάνω κι εγώ, αφού θα λείπεις κι εσύ, σκέφτομαι να ξαπλώσω μάλλον.
-Εντάξει μωρό μου, θα βρεθούμε το βράδυ τότε. Φιλάκια
-Φιλάκια κι από μένα.
……….
Ο Μενέλαος κουλάρισε, έριξε μια βουτιά στην πισίνα, μπήκε λίγο στο σάιτ που έγραφε στο φόρουμ, διάβασε μερικές επαναστατικές αλλά μονότονες σονάτες που έπαιζαν αυτές τις μέρες, μετά βαρέθηκε και, πάνω που ξάπλωσε…
-Ρε φούστη μου, φτου, σήμερα έχουμε επέτειο γνωριμίας και το ξέχασα. Είμαι και πολύ γαϊδούρι.
Σηκώνεται, ντύνεται –Αρμάνι πάνω, Καβάλλι κάτω- και νάσου στην εξώπορτα.
-Θα της πάρω λουλούδια - μονολόγησε δυνατά - και θα της κάνω σούπερ έκπληξη.

ΣΚΗΝΗ 2η. Στο σπίτι της έτσι του, ο Μενέλαος χτυπάει το κουδούνι. Έχει μια τεράστια ανθοδέσμη στα χέρια και ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη.
Η πόρτα, εδώ που τα λέμε, αργεί λίγο να ανοίξει –για άγνωστους μέχρι τώρα λόγους- αλλά τελικά ανοίγει.
Η έτσι του, λίγο αναμαλλιασμένη –για άγνωστους μέχρι τώρα λόγους- του χαμογελάει λίγο αμήχανα.
-Μωρό μου να ζήσουμεεεεεεεεε, φωνάζει ο Μενέλαος, της δίνει ένα παθιασμένο φιλί και περνάει μέσα.

Όπου…
Ακούει κάτι θορύβους από την κρεβατοκάμαρα.
Θορυβημένος κι ο ίδιος, της λέει ψιθυριστά, βάζοντας μπροστά το …ιπποτικό του.
-Περίμενε εσύ εδώ, πάω να δω μη μπήκε κανένας κλέφτης.
-ΟΧΙ, Μενέλαε, δεν είναι κλέφτης.
-;;;;;
-Είναι ο άλλος.
-;;;;;;;
-Μα δε σου είπα -και μάλιστα μου απάντησες ¨εντάξει μωρό μου¨ - ότι αφού λείπεις κι εσύ, θα ξαπλώσω μ΄άλλον;
-Μα… εγώ… άκουσα …μάλλον.
-Αχ Μενέλαε, μάθε επί τέλους να επικοινωνούμε σωστά!!!
………..

Τώρα εγώ τι να κάνω, σε ποιον να δώσω δίκιο, μου λέτε;
Ούτε ο ένας φταίει ούτε ο άλλος, ο καθένας έχει το δίκιο του.
Τι φταίει;
Αυτή η άτιμη η απόστροφος που άλλος τη βάζει και άλλος όχι.

Τι να συμβουλέψω τώρα το παιδί;
Να την αφήσει και να πάρει και τα λουλούδια πίσω…
ή να συμβιβαστεί να ζει με την έτσι του και την απόστροφό της μαζί;

Από το ανάλατο, μισοκαμένο αρνάκι στο φούρνο, έλειπε το: Μαγειρεύεις καλύτερα κι από τη μάνα μου.

2010-01-19T22:34:00.002+02:00

…κι από το νόστιμο, καλοψημένο κοτόπουλο, έλειπε το: Για σένα το έφτιαξα, καλέ μου

Λίγες στιγμές κι αυτές λειψές.
Κάτι έλειπε πάντα.

Απ΄το φιλί στο λαιμό, όταν του έλεγε: Πάρε με τώρα,
έλειπε η καυτή ανάσα.
Απ το χάδι στο μάγουλο,
έλειπαν τα δακτυλικά αποτυπώματα, αυτά που λέγαν: Εγώ είμαι.
Απ΄το καντράν του τηλέφωνου
έλειπε το μηδέν για υπεραστικά, όταν αυτός είχε πάει ταξίδι.
Απ΄την οθόνη του κινητού του,
έλειπε το: Έχετε μήνυμα, ανάγνωση τώρα;

Λίγες στιγμές κι αυτές λειψές.
Κάτι έλειπε πάντα.

Απ το ξεπροβόδισμα στο αεροδρόμιο,
έλειπε το: Θα μου λείψεις
Απ΄το σπασμένο ποτήρι στο πάτωμα σ΄έναν καυγά,
έλειπε το κρασί.
Απ΄το τσούγκρισμα των ποτηριών στα γενέθλιά της,
έλειπε ο κρυστάλλινος ήχος.
Απ΄το θαμπωμένο απ΄τους ατμούς καθρέφτη στο μπάνιο,
όταν αυτή έμπαινε μετά από αυτόν,
έλειπε μια καρδιά ζωγραφισμένη με το δάχτυλο.

Λίγες στιγμές κι αυτές λειψές.
Κάτι έλειπε πάντα.

Κι όμως έψαχναν πάντα με καλή πρόθεση να βρουν αυτά που λείπουν στις στιγμές τους. Μάλιστα είχαν κάνει και μια λίστα.
¨Φιλί με καυτή ανάσα, καντράν με μηδέν για υπεραστικά, χάδια με δακτυλικά αποτυπώματα κι ένα σωρό άλλα.¨ Κι υποσχέσεις να τα θυμούνται.
Μα κάθε φορά, αυτό που ήταν να λείψει, έλειπε.
Λες και η μνήμη χανόταν όταν δεν έπρεπε να χαθεί.
Λες και μια πεπρωμένη δύναμη τους κυβερνούσε.
Λες και κάτι απροσδιόριστο τους έγνεφε από το μέλλον, καλυμμένο ακόμα από μια πυκνή ομίχλη που δεν άφηνε να φανεί το βάραθρο, όπου αυτό στην άκρη του στεκόταν.
Λες κι ένας διάβολος, με μάτια που λάμπαν από την προσμονή του αναπόφευκτου κι ένα χαιρέκακο χαμόγελο, τριγύριζε ανάμεσά τους, έτρωγε μαζί τους κλέβοντας το αλάτι από το αρνάκι, έπινε μαζί τους κλέβοντας τον κρυστάλλινο ήχο των ποτηριών, έσβηνε το: Έχετε μήνυμα, κοιμόταν μαζί τους κλέβοντας τον ιδρώτα από τον κάματο του έρωτα.

Λίγες στιγμές κι αυτές λειψές.
Κάτι έλειπε πάντα.

Απ΄το βλακώδες προσπέρασμα, όταν αυτός οδηγούσε στην εθνική,
έλειπε το: Δεν πειράζει, κι ο Σουμάχερ το ίδιο θάκανε.
Απ το κούνημα του χεριού στον αποχαιρετισμό στο πλοίο,
έλειπε το νοτισμένο, κατάλευκο μαντήλι.
Απ΄το βλέμμα που του έριχνε όταν γύριζε σπίτι από τη δουλειά,
έλειπε το πετάρισμα στα βλέφαρα.
από μια λεπτή ρυτίδα της κάτω από τα μάτια που μόλις φαινόταν,
έλειπε το χάδι για να την απαλύνει.
Από το πρωινό ξύπνημα το Κυριακάτικο πρωί,
έλειπε η μυρουδιά του αχνιστού καφέ, λες και κάποια αόρατη μύτη τη ρούφηξε όλη.

Λίγες στιγμές κι αυτές λειψές.
Κάτι έλειπε πάντα.
………..
Εκεί προς το τέλος, πέταξαν απ΄το παράθυρο τη λίστα που ήταν πια τρεις σελίδες. Δεν είχε νόημα πια, πριν από κάθε στιγμή τους να τη διαβάζουν για να μη λείψει αυτό που ήταν να λείψει. Και μπερδεύονταν κιόλας, έδιναν φιλιά με μηδέν για υπεραστικά και ζωγράφιζαν σπασμένα ποτήρια στο θαμπωμένο καθρέφτη στο μπάνιο.
………..
Κάποιος περαστικός βρήκε τη λίστα, την πήρε μαζί του και την έδειξε στην αγαπημένη του.
- Κοίτα τι ευτυχισμένα ζευγάρια υπάρχουν. Και πόσο είχαν γεμίσει τις στιγμές τους!

(Από ένα συρτάρι του 2006)

Να υποθέσω ότι σ΄εσάς δε λείπει τίποτα απ τις στιγμές σας;

Ο ιός των χήρων, χείρων του των χοίρων. Και μη χοιρότερα, που λένε...

2009-11-28T10:24:00.022+02:00

Η επιμονή του ιού των χήρων -και μάλιστα εν όψει χειμώνος , όπου οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες – να μη λέει να υποχωρήσει, παρ΄ όλα τα ληφθέντα μέτρα- αντισηπτικά προϊόντα, προσοχή στις επαφές, συχνές συναντήσεις καραδοκούντων κλπ.- δημιουργεί ανησυχίες.

Οι χήροι, που ενώ συζούσαν τόσα χρόνια αρμονικά, έστω συμβατικά, με συναισθήματα, ευαισθησίες, ζεστασιά, λεπτότητα, ευγένειας, έχοντας ξαφνικά προσβληθεί από τον ιό, αναγκάστηκαν να χωρίσουν τις τύχες τους από αυτά. Ούτω πως, οι χήροι των ανωτέρω βιώνουν τα χειρότερα.

Οι χοίροι -γουρούνια του τύπου: όλοι οι άντρες είναι γουρούνια, που οι, κατά τα άλλα συμπαθέστατες, κορασίδες συναντάνε σχεδόν σε κάθε τους βήμα- είναι πιθανή επιπλοκή του ιού των χήρων.

Ο χείρων, μπορεί να είναι ενίοτε και Χείρων, μυθικός θεραπευτής κένταυρος που συμβολίζει ευρωστία, δύναμη, ορμή, ικμάδα, νομίζω δε στις συνηθέστερες φαντασιώσεις των προχωρημένων κορασίδων, ένας Χείρων και η θεραπεία επ΄ αυτού κατέχουν προεξάρχοντα ρόλο, ακολουθούμενα ενίοτε από δια χειρών εργασία.

Εδώ βέβαια μπορεί και να σημαίνει και το ότι τα χείρονα (κακά) παιδιά θριαμβεύουν, παίρνουν όλα τα καλά κορίτσια και οι αγνοί χειρώνακτες που αγωνίζονται χτίζοντας πετραδάκι-πετραδάκι το μέλλον τους, μένουν με το χήρο -ελλείψει κορασίδων- στη χείρα. Ή και τούμπαλιν!

Όλοι οι παραπάνω συνδυαζόμενοι ανά δύο και ανά τρεις, συνθέτουν τον καμβά όπου κεντάνε οι κορασίδες, ερωτεύονται, σμίγουν, αγαπάνε, προσμένουν, ελπίζουν, αγωνιούν, ξεγελιούνται, απογοητεύονται κι έρχονται εδώ και λένε τον πόνο τους.

Κι έτσι, μέσα στη γενική αναστάτωση και στην απώλεια προσανατολισμού που εντάθηκε με την εμφάνιση του ιού, τίθεται το ερώτημα.
Μπορεί ένας χήρος να γίνει χοίρος η ακόμα και χείρων αυτού – έστω και Χείρων;
Και ακόμα:
Ο μη χήρος βέλτιστος;
Ο μη χείρων βέλτιστος;
Ο μη χοίρος βέλτιστος;
Απαντάμε στα ερωτήματα η λέμε και μη χειρότερα -βέβαια ορισμένες κορασίδες αναφωνούν κατά την ώρα της απόλαυσης: χειρότερα-χειρότερα, εννοώντας φυσικά χοιρότερα-χοιρότερα γιατί, ναι μεν διαμαρτύρονται ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια αλλά αυτό το ξεχνάνε στο κρεβάτι- και προσπερνάμε το θέμα παραμένοντες/ουσες κλινήρεις -πριν καταλήξουμε σε κλίνη της γνωστής, γενικής κλινικής- περιμένοντας την άνοιξη που φουσκώνουν οι χυμοί;

Η εκτίμηση της σοβαρότητας του θέματος επαφίεται στη διάθεση των κορασίδων, πάσης ηλικίας.

Το μακρύ ταξίδι της ζωής είναι μια υπέροχη και συναρπαστική πτήση. Δοκιμάστε ΤΩΡΑ τον προσομοιωτή της

2009-09-09T21:03:00.005+03:00

...
Η Τζέσικα Μίλερ προσπάθησε να τακτοποιηθεί στη μάλλον άβολη πολυθρόνα του κόκπιτ προσομοίωσης. Η πρώτη της αίσθηση ήταν πως ίσως και να ήταν φτιαγμένη έτσι, γιατί κανένα ταξίδι της ζωής δεν είναι άνετο, ακόμα και αυτό που δεν έχει γίνει ακόμα. Εξ άλλου και στην τρίωρη θεωρητική εκπαίδευση που της είχαν κάνει, της είχαν πει ότι δε θα ήταν ένας ανώδυνος περίπατος στη σφαίρα της φαντασίας αλλά το ταξίδι της από κει και πέρα ζωής της.
Αριστερά στην οθόνη μπροστά της, είχε ένα κουμπί με επιλογές levels, ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας.
Α. Ταξίδι 10-20 χρόνων
Β. Ταξίδι 20-40 χρόνων
C. Ταξίδι μέχρι το θάνατο.
Διάλεξε το C level.
…………
Οι εξειδικευμένοι εξομοιωτές είναι σχεδιασμένοι για να αναπτύξουν μερικές ιδιαίτερες δεξιότητες διαδικασιών του προγράμματος πτήσης (προσέγγιση και συνάντηση με άλλα ανθρώπινα όντα, πειράματα σε ενδιαφέροντα πρόσωπα, διεξαγωγή έρευνας σε ανθρώπινους χαρακτήρες, αντιμετώπιση χαλεπών καταστάσεων, προσπέλαση απροσπέλαστων πεδίων, κλπ). Γι αυτό μόνο εκείνα τα συστήματα, που χρησιμοποιούνται από τους ζωοναύτες –κάτι ανάλογο με τους κοσμοναύτες- για να εκτελέσουν τις συγκεκριμένες εργασίες υπάρχουν στους εξειδικευμένους εξομοιωτές.
.............
Ένα πλήθος κουμπιών με ενδείξεις στο κόκπιτ έδινε τη δυνατότητα στο ζωοναύτη να επιλέγει δράσεις και αντιδράσεις ανάλογα με την αντιμετωπιζόμενη περίσταση. Ενδείξεις όπως οργή, έρωτας, κτηνωδία, αποδοχή, άρνηση, αδιαφορία, απάθεια, αγανάκτηση κι ένα σωρό άλλες. Υπήρχε φυσικά και το κουμπί undo, γιατί στον προσομοιωτή μπορεί να υπάρχει αυτή η λειτουργία –που δεν υπάρχει στην πραγματική πτήση, π. χ. εκεί δε μπορείς να αναιρέσεις ένα παθιασμένο φιλί που έδωσες σε προδομένα χείλη-. Και ακόμα υπήρχε το κουμπί reset για να μπορείς να ξεκινάς ξανά το ταξίδι από το σημείο που το έχεις σώσει την τελευταία φορά.
...................
Η Τζέσικα άπλωσε το χέρι για να πατήσει το start.
Η τέλεια ηχομόνωση του κόκπιτ που δεν άφηνε τους θορύβους της μισοπεθαμένης, μικρής κωμόπολης του Χιούστον, όπου ζούσε σα να τις έδωσε μια ανάσα ελπίδας.
Είχε βρεθεί εδώ, όταν ένα πρωινό πριν καμιά βδομάδα…
……
Ξύπνησε βαριεστημένα από έναν άυπνο ύπνο –το ίδιο ξύπνημα χρόνια τώρα, από τότε που επέλεξε συνειδητά τη μοναξιά της- όπου η φαντασία διαχεόταν στην πραγματικότητα, όπου τα φαντάσματα του παρελθόντος χόρευαν με τα φαντάσματα της διπλανής πόρτας χορούς ορφικούς, όπου ίσιωνε τις πτυχές του τσαλακωμένου σεντονιού κι αυτές, με το που έπαιρνε το χέρι της ξανά γίνονταν και πιο βαθιές ακόμα, λες και το σεντόνι ήταν η ίδια η ζωή της, όπου το πικρό απ΄τον καπνό στόμα της ζητούσε να πάρει μια γλυκάδα από μια κόλα λάιτ και τα κιτρινισμένα, θαμπά δόντια της να πάρουν μια υπόλευκη λάμψη από ένα
φανταστικό σπέρμα.
Έβαλε χτεσινό καφέ από την μισοδιαλυμένη καφετιέρα και κάθισε στην καρέκλα της κουζίνας. Άναψε το πρώτο Λάκυ Στράικ, στο τασάκι βουνό τα αποτσίγαρα έμοιαζαν σαν καρφιά.
-Χα, σκέφτηκε, θα ζητήσω από το γραφείο τελετών να μου κάνει έκπτωση, θα έχει τα δικά μου καρφιά.
Φορούσε μια παλιωμένη ρόμπα σομόν, τα ξεφτισμένα νύχια σομόν, το ξεβαμμένο κραγιόν σομόν, τα μάτια βαμμένα σομόν, το ρουζ σομόν, της άρεσε πολύ το χρώμα σομόν.
-Α μην ξεχάσω, ξανασκέφτηκε, μαζί με την έκπτωση που θα ζητήσω να παραγγείλω και το ξύλο βαμμένο σομόν.
Πήρε μια μισοσκισμένη , τοπική εφημερίδα, δεν ξέρω ποιας παλιάς ημερομηνίας – μπορεί και να την ξέχασε ο τελευταίος εφήμερος εραστής της ούτε που τον θυμάται πια, το μόνο που θυμάται είναι που της έλεγε:
-Θες να κάνω λαμπερά τα δοντάκια σου μωρό μου; Κι ίσως αυτόν να είδε στο όνειρό της - .
Άρχισε αφηρημένα να την ξεφυλλίζει. Μπαγιάτικα νέα, φωτογραφίες από ατυχήματα που το θύμα είχε γίνει πια καλά, κοσμικά νέα, κουτσομπολιά. Είχε φτάσει στις μικρές αγγελίες κι ετοιμαζόταν να την πετάξει, όταν…
ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΣ ΠΤΗΣΗΣ. ΕΝΑ ΕΦΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΣΑΣ. ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

Πήρε τηλέφωνο. Της εξήγησαν πως πρόκειται για τον προσομοιωτή της πτήσης της ζωής.
Έκλεισε ραντεβού βλαστημώντας το Λάκυ Στράικ που της έκαψε τα χείλη.
……………..
Η Τζέσικα πάτησε το start.
Η πτήση της υπόλοιπης ζωής της άρχισε.
Η πρώτη σκηνή που είδε ήταν αυτή όπου, μεθυσμένη, έξω από ένα μπαρ κατά τις 4 το πρωί, κατασκότεινα, δέχτηκε την επίθεση από δυο άντρες. Κανείς άλλος δεν ήταν γύρω. Με τον τρόμο στα μάτια, αλαφιάστηκε.

Πάτησε διαδοχικά τρία κουμπιά.
ΟΡΓΗ
ΚΤΗΝΩΔΙΑ
ΑΠΟΔΟΧΗ.
Το ταξίδι της υπόλοιπης ζωής είχε αρχίσει.

………
Όλη η παραπάνω ιστόρηση, αγαπητοί, είναι δυστυχώς καθ΄όλα φανταστική.
Δεν υπάρχει προσομοιωτής πτήσης ζωής και ίσως ποτέ να μην υπάρξει.
Κι αναρωτιέμαι…
Μας διδάσκουν επιστήμες, τέχνες, ξένες γλώσσες, πώς να οδηγούμε, πώς να κάνουμε ιστιοπλοΐα, να πετάμε με αεροπλάνο, να μην περνάμε με κόκκινο απέναντι, να φοράμε προφυλακτικό με άγνωστα άτομα, να πλένουμε τα δόντια μας…
Και χιλιάδες χιλιάδων πράγματα, όχι άχρηστα μα δευτερεύοντα.

Αυτή τη γaμημένη, υπέροχη και συναρπαστική πτήση στο μακρύ ταξίδι της ζωής, γιατί δε μας τη δίδαξαν;
Έστω και χωρίς προσομοιωτή;
Ε;

Με ερωτεύτηκε γιατί έβηχα.

2009-09-02T03:00:00.002+03:00

Και πάλι δράστης αυτού του νέου μεγάλου έρωτα, ποιος άλλος, ο νεαρός φίλος μου Μενέλαος.

Τον είδα προχτές, μετά από ένα μήνα, όπου τον είχα αφήσει ερωτευμένο σφόδρα με την καλλίπυγο νεράιδα που διέθετε το αιρ κοντίσιον.
-Βρε βρε βρε, τι κάνεις Μενέλαε; Πώς πάει ο μεγάλος έρως; Τζάμι;
Σιωπή ο δικός σου.
-Βρε συ, τι έπαθες;
-Μη μου μιλάτε για ΄κείνη, σφύριξε μέσα από τα σφιγμένα του χείλη.
Νόμισα ότι σιγοψιθύριζε το γνωστό άζμα και άρχισα να τον ρωτάω διάφορα για τον ερκοντίσιον που τον είχε στείλει στα ουράνια. Αυτός σιωπούσε.
Κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο. Ξέσπασε με μύδρους κατά του γυναικείου φύλου.
-Δεν είναι να εμπιστεύεσαι τη γυνή, τη σήμερον ημέρα. Κατάρα θεού είναι!!! Πλάσμα του διαβόλου!!! Το τραγικό λάθος του πλάστη!!!
-Μα, τι σου έκανε; Την είδες με άλλον;
-Κάτι χειρότερο.
-Σου ζήτησε τίποτα εξτρήμ;
-Ακόμα χειρότερο.
-Ήθελε γάμο από τώρα;
-Αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σ΄αυτό που έκανε.
-Μα τι, τέλος πάντων, θα με σκάσεις!
-Την αγάπησα για το αιρκοντίσιον, θυμάσαι;
-Φυσικά.
-Ε λοιπόν, ενώ μου είχε πει ότι ήταν ενεργειακής κλάσης Α, ξέρεις τι ανακάλυψα;
-…
-Ήταν κλάσης Δ!!!. Και ούτε που είχε σκοπό να τον αλλάξει με το μέτρο της απόσυρσης.
Δεν είναι να έχεις μπέσα στις γυναίκες σου λέω!!! Και τη χώρισα.

Συμφώνησα στο θέμα της μπέσας και των ενεργειακών κλάσεων και συμμερίστηκα όσο γινόταν τον πόνο του. Κι ενώ του έλεγα διάφορα παρηγορητικά λόγια και πονεμένα παραδείγματα της ζωής μου, κάποια στιγμή μου λέει:
-Καλά ντε, μην κάνεις κι έτσι!
-Εεεεεεεε;
-Λέω, μην κάνεις έτσι!
-Μα…
-ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΞΑΝΆ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΕ ΣΦΟΔΡΑ.
Έμοιασε ξαφνικά τόσο χαρούμενος, το δε μέγιστο διαπραγματευτικό του όπλο, το χαμόγελό του, άνθισε στα χείλη του.
-Έλααααααααα
-Αμεεεεεεεεέ!
-Μολόγα.
-Ε να, βρέθηκα προ ημερών σε ένα πάρτι, προσπαθώντας να ξεπεράσω την ενεργειακή κλάση Δ.
Κι εκεί γνώρισα μια κορασίς. Ήτο πολύ όμορφη, γοητευτική θα έλεγα, συναρπαστική θα συνέχιζα, ακολούθως σαγηνευτική, επιπροσθέτως θελκτική, συν τοις άλλοις έκπαγλη, μαγευτική ωσαύτως…
-Εεεεεεεεεεε, νταξ φτάνουν οι επιθετικοί προσδιορισμοί, πάμε στην ουσία.
-Τι να σου πω, παρ΄όλο που εμαγεύθην, δεν τολμούσα να τη φλερτάρω. Φαινόταν υπεράνω των δυνατοτήτων μου, ε να ρε παιδί μου, ήτο μια ντίβα!!!
-Ε και πώς σε ερωτεύτηκε σφόδρα μια ντίβα;
-Ενώ ουδεμία σημασία μου έδινε, κάποια στιγμή, ξαφνικά, με κοίταξε με το στόμα ανοιχτό και βλέμμα αισθησιακό. Έκτοτε δεν έπαιρνε τα μάτια από πάνω μου, μέχρι που κοκκίνισα.
-Εσύ να κοκκινίσεις; Τες παν. Και τι ήταν αυτό που ξαφνικά την επηρέασε τόσο;
-Κι εγώ με αυτή την απορία ήμουν, δεν μπορούσα να φανταστώ κάτι, δεν έκανα κάτι ηθελημένα.
Μέχρι που μου εξήγησε, εκεί προς το τέλος της βραδιάς, όταν η πανσέληνος μας έλουσε με τον ασημένιο καταρράκτη της στον κήπο του σπιτιού, όπου σχεδόν με παρέσυρε.
-Έβηξες, μου είπε, και αυτό με γοήτευσε. Και από τη στιγμή εκείνη δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου. Και κάθε φορά που έβηχες, τόσο πιο πολύ ένιωθα ότι ερχόμουν πιο κοντά σου. Και στο τέλος, εκεί που σε έπιασε ο ασταμάτητος βήχας και ήπιες μια γουλιά από το HELTHA, το σιρόπι που είχες στην τσάντα ARMANI, ε τότε πια ένιωσα πως θα μπορούσα να σε ερωτευτώ.

Ο Μενέλαος κοντοστάθηκε λίγο και πήρε το χαζοχαρούμενο ύφος που παίρνουν όλοι οι ερωτευμένοι όταν αναλογίζονται τα αρχικά στάδια του έρωτά τους.
-Μα σοβαρά μιλάς; Το ρωτάω.
-Έτσι ρώτησα κι εγώ, μόλις συνήλθα από το σοκ. Και η σαγηνευτική μου ανέλυσε το θέμα σε βάθος.
-Ξέρεις Μενέλαε, τι σημαίνει ένας βήχας σήμερα; Και μάλιστα σαν το δικό σου; Έχω ακούσει βήχες και βήχες – προς ενημέρωσή σου, η μαμά είναι φαρμακοποιός και περνάω από το Φαρμακείο και ακούω αυτόν τον καιρό πάμπολλους βήχοντες ορίτζιναλ και ξεροβήχοντες με νόημα, επί τη εμφανίσει μου – αλλά σαν το δικό σου, κανένα. Και καταλαβαίνεις ότι ο βήχας σου σήμαινε πως πιθανότατα είχες ιό. Και αυτόν τον ιό σου ήθελα να τον κάνω δικό μας ιό, να τον κολλήσω από σένα τώρα που είναι νωρίς και χωρίς επιπλοκές, να μου φύγει το άγχος της νέας γρίπης, να μη χρειαστεί να πάω σε κανένα πάρτι γρίπης στο Κολωνάκι, όπου ακούω πως γίνονται διάφορα και η μαμά θα φωνάζει. Καθώς έβηχες και τα σταγονίδια έπεφταν πάνω μου και ήξερα ότι κάποιο από αυτά είχε πάνω του τον ιό σου, σχεδόν εκστασιαζόμουνα.

(Το φεγγάρι, λόγω ενός παρεμβληθέντος σύννεφου, σταμάτησε το λούσιμο και στο προκύψαν
σκότος η σαγηνευτική έσκυψε, σχεδόν ακούμπησε στα χείλη του Μενέλαου και με αισθησιακή
φωνή του είπε:
-Βήξε, Μενέλαε, βήξε ξανά. Θέλω να με ιώσεις, τώρα!!!).

Ο Μενέλαος σταμάτησε την αφήγηση και ξαναπήρε το χαζοχαρούμενο ύφος, ο ανεφέρθη
ανωτέρω.
………….
Κι έτσι, να ακόμα ένας ερωτευμένος λόγω της νέας γρίπης. Για τις επιπλοκές ακόμα δεν ξέρουμε.
Όπως επίσης δεν ξέρουμε αν τα πράγματα έγιναν έτσι, όπως τα αφηγήθηκε ο Μενέλαος!!!
Ε μα κι αυτός, άλλοτε ερωτεύεται αιρ κοντίσιον, άλλοτε ερωτεύεται βήχων, τι να πιστέψει κανείς.

Γιατί κάθε γυναίκα πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνει αστραπιαία το φύλο ενός κουνουπιού.

2009-08-03T09:08:00.002+03:00

(το κουνούπι μπήκε από μια γρίλια και κρύφτηκε σε μια πτυχή της πορτοκαλί κουρτίνας, καιροφυλακτώντας)

Το σκηνικό, γνωστό και από άλλες αισθήσεις –βαθιά νύχτα, απόλυτη ησυχία, ερωτευμένο ζευγάρι κλπ. –έχει εμπλουτιστεί, για την περίπτωση, με στρώμα από φτερά χήνας (κι εδώ να κάνω μια παρένθεση, από σοβαρή έρευνα στην Αμερική έχει βρεθεί ότι 90% των γυναικών προτιμά στρώμα από φτερά θηλυκών κουνουπιών-) καθώς επίσης και με σύστημα κεκλιμένων καθρεφτών.

(το κουνούπι βολεύτηκε καλύτερα στην πτυχή για να βλέπει καλύτερα)

Νομίζω ότι η όραση, η σημαντικότερη από τις αισθήσεις, συμμετέχει κυρίως σε ένα ερωτικό παιχνίδι- αυτό, ακόμα και τα κουνούπια το ξέρουν-

Το ζευγάρι είχε επιδοθεί σε ένα σκανδαλιστικό παιχνίδι ειδέσθαι, όπου ο κάθε ένας προσπαθούσε και απ΄ ευθείας και μέσω των κεκλιμένων καθρεφτών, να ανακαλύψει τις κρυφές, γοητευτικές πτυχές του σώματος του άλλου. Όρη, χαράδρες, φαράγγια, κοιλάδες, οροπέδια, υψίπεδα, κορυφογραμμές, δροσερές πηγές, χείμαρροι, κατάφυτες βουνοπλαγιές - χρησιμοποιώ γεωγραφικούς όρους για να μη σοκάρω, αν και διαβάζοντας τις FANTASIVSEIS, δεν νομίζω να υπάρχει πρόβλημα – όλα αυτά, πολλαπλασιασμένα από το σύστημα των καθρεφτών, είχαν φέρει το ζευγάρι σε φοβερή υπερδιέγερση.

(το κουνούπι πέταξε και κάθισε στο πολύφωτο να απολαύσει το θέαμα μέσα από το σύστημα των κεκλιμένων και θα μπορούσε κανείς να πει ότι αισθανόταν, λίγο σαν ηδονοβλεψίας)

Η στάση, η περισσότερο προσφερόμενη στο ειδέσθαι, είναι η:
-Ά λ λ ο ς γ ι ά τη Λ ά ρ ι σ σ ααα (αν ξέρετε το σχετικό ανέκδοτο) και ο άντρας πήρε την ανάλογη στάση, περιμένοντας.

Το κουνούπι αποφάσισε ότι πλέον ήταν καιρός να επέμβει, δίνοντας έτσι μια άλλη διάσταση στο ερωτικό παίγνιον.
Έκανε όμως ένα μοιραίο λάθος -που άλλωστε κάνουν και άλλα έμβια θηλυκά- :
Αντί να εφορμήσει επί του στόχου αμέσως, προτίμησε να κάνει ένα χαριτωμένο πλανάρισμα στον αέρα, ίσως για να υπογραμμίσει απλά την θηλυκή παρουσία του –γιατί ήταν θηλυκό με κοκεταρία- ή ίσως γιατί ήθελε να δείξει την παρουσία του στον άντρα.

Τα εξασκημένο μάτι της γυναίκας- γιαυτό λέω για τη μεγάλη σημασία της όρασης- το πήρε είδηση.
Το κουνούπι προσγειώθηκε πάνω στον άντρα και, πεινασμένο όντας, βρήκε το πιο εύκολο σημείο, το πλέον υπερυψωμένο και σφύζον αίματος.

Η γυναίκα άρπαξε ακαριαία το μαξιλάρι και…

Χρααααααααααπ !!!

-Ωχχχχχχχχχχχχχχχχ, τι έκανα πάλι;;;;;;;;;;;;;;;
Όχι δεν ήταν το κουνούπι που φώναξε –αυτό δεν πρόλαβε ούτε κιχ να κάνει- αλλά ο άντρας που προφανώς κάτι είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο και τώρα εκφράστηκε αυθόρμητα.

Και ρωτάω εγώ τώρα:
-Υπάρχουν γυναίκες που ΔΕΝ ζηλεύουν και δεν αντιδρούν ακαριαία, όταν ακόμα κι ένα θηλυκό κουνούπι καθίσει πάνω στον άντρα τους –για να ακριβολογούμε, πάνω στου άντρα τους- ;

Ναι υπάρχουν, αυτές που έχουν μυωπία και δεν φοράνε ακόμα γυαλιά ή φοράνε και δεν τα έχουν αλλάξει ενώ θα έπρεπε.

Και λέω εγώ τώρα, ω κορασίδες!!!
-Μήπως θα έπρεπε να περάσετε καμιά βόλτα από τον οφθαλμίατρο;
Να δείτε το θέμα της οράσεώς σας που είναι πρώτιστο σε ένα ερωτικό παιχνίδι;

Άντε γιατί βλέπω πολλά θηλυκά κουνούπια, ζωντανά ακόμα, εδώ γύρω.

Το άγριο βλέμμα του Ιγκόρ, το ΑΤΜ της Εθνικής και μία συστάς λεντάκια στο επίμαχο σημείο της Ρωσίς.

2009-07-04T09:18:00.003+03:00

Ο Ιγκόρ (κατ΄άλλους, Άιγκορ), ένας ξανθός γίγαντας από to Yakutsk, μια πόλη χαμένη στο βάθος της Σιβηρίας, ξύπνησε αναστατωμένος από ένα εφιαλτικό όνειρο. Είχε βρεθεί, λέει, σε μια πολύ μακρινή απ΄ την πατρίδα του χώρα, έναν τόπο όπου οι άντρες, εκ παραδόσεως, προστατεύουν τα κορίτσα εν παντί τρόπω και μέσω, μηδέ του σιδερολοστού εξαιρουμένου. Βρέθηκε δε σε ένα νυχτερινό κέντρο όπου ήσαν διάφορα όμορφα κορίτσα, χρήζοντα προστασίας, αυτός δε όλως τυχαίως και παραδόξως, είχε σιδερολοστόν τινά. Ένα μικρό διάλειμμα με διαφημίσεις με χιονισμένα Σιβηριανά τοπία και μετά είδε τον εαυτό του να σηκώνει το σιδερολοστό και…
Ξύπνησε ιδρωμένος και όντως ήτο εις τη χώρα όπου ανθούν πορτοκαλέαι και σιδερολοστοί.
…………
Γενικά στην παρέα, το κλίμα κατά το μάλλον ή ήττον, ήτο χαλαρόν. Αφού είχαν γίνει οι απαραίτητες συστάσεις, αναφορές σε προηγούμενα επεισόδια, ταφές εκλιπόντων, διερευνητικές επαφές –ποιος, πού πότε, με ποια, είναι δεν είναι, αν είναι γιατί ναι, αν δε είναι γιατί όχι- και που αυτές οι διερευνητικές επαφές στόχο είχαν την βρώσιν του φιλικού πνεύματος και την πόσιν αλκοολικού οινοπνεύματος,
………..
Ο καθωσπρέπει κύριος πάρκαρε το τζιπ του πάνω στο πεζοδρόμιο - όπως πάντα διότι, τι το πήραμε το εργαλείο αν δεν καβαλάμε 30 πόντους πεζοδρόμιο- μπροστά στην Εθνική Τράπεζα, στο υποκατάστημα Εκάλης. Κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς το ΑΤΜ. Κοίταξε απαξιωτικά αυτόν που τολμούσε να χρησιμοποιεί το ΑΤΜ πριν από αυτόν και όταν ήρθε η σειρά του, έβαλε την κάρτα του στη σχισμή. Έγραψε το πιν και μετά ανάληψη 800 Ευρώ.
Στο καντράν έγραψε: Συγνώμη αλλά το όριο ανάληψης έχει μειωθεί στα 600 Ευρώ. Ποιος είδε το θεό και δεν το φοβήθηκε! Βλαστήμησε –ρε τους άχρηστους χωρίς καμία ειδοποίηση!!! - πήρε τα 600 Ευρώ και εξοργισμένος καβάλησε το τζιπ, ξεκαβάλησε το πεζοδρόμιο και έριξε μια γερή γκαζιά.
……….
Ήταν ήδη απόγευμα. Η νεαρά, καλλίπυγος, 200cmτρη Ρωσίς ανακλαδίστηκε νωχελικά στο κρεβάτι της. Το θείο κορμί της, τυλιγμένο στα ροζ σεντόνια –επιμελώς, ώστε τα επίμαχα σημεία να άπτονται μιας πιθανής όρασης- γέμιζε το κρεβάτι απ΄άκρου εις άκρον. Αναστέναξε βαθιά, άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε την ατζέντα της. Είδε πως το βράδυ είχε μια σημαντική συνάντηση. Σηκώθηκε, έκανε μπάνιο με το ροζ αφρόλουτρο και φόρεσε το ροζ στριγκάκι με τα λεντάκια που άναβαν την κατάλληλη στιγμή, τελευταίο απόκτημα από μια μπουτίκ με κινέζικες κρεασιόν. Επιπροσθέτως και μάλλον από συνήθεια, έβαλε και μια φούστα και μια μπλούζα.
………….
Όλα έδειχναν να τείνουν προς μια μεταμεσονύκτια λύση του δράματος, όπου τα ανωτέρω δρώντα πρόσωπα και τα συμπαρομαρτούντα τους – σιδερολοστός, ανάληψη 600 Ευρώ, λεντοφόρο στριγκ- θα βρίσκονταν σε επαφή, αγνώστου τύπου, μεταξύ τους.
Έλειπε όμως ο μυστηριώδης, συνδετικός κρίκος.

Εις κύριος της παρέας, στο περιθώριο μέχρι τώρα, έβηξε για να τραβήξει την προσοχή και είπε, με μια βαθιά, γοητευτική φωνή:
-Αγαπητοί, πρέπει να βρούμε το συνδετικό κρίκο αλλιώς δε φεύγουμε από δω!

Το πάνελ έπεσε σε βαθιά περισυλλογή. Επίσης έπεσε και άκρα σιγή – πλην των πατημάτων της περιφερομένης γαλής- και επίσης έπεσε και πάρα πολύ ησυχία και ακόμα έπεσε και ένα ντολμαδάκι κάτω από το τραπέζι και κάθε καθήμενος το κλώτσαγε στο μέρος του άλλου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος. Μετά, ο καθείς, όρθιος, βημάτιζε νευρικά για να σκεφτεί και να ανακαλύψει το μυστηριώδη κρίκο. Επίσης και οι καθήμενοι το ίδιο έκαναν αλλά με μικρότερη ένταση. Επίσης και εκ παραλλήλου, εις, άρτι χωρισθείς αλλά μηδέποτε …παραδεχθείς, δεν εννόησε καλώς και άρχισε να ψάχνει στο πάτωμα για να βρει τον κρίκο και φυσικά βρήκε το ανωτέρω ντολμαδάκι, το οποίο αγνόησε επιδεικτικά.

Και τότε…
Ο επί παντός επιστητού νεαρός κύριος, που όπως είχε ομολογήσει, είχε μια τραυματική εμπειρία …εκ του παλαιόθεν με τον Ιγκόρ –όχι επί του πονηρού- ανακοίνωσε ξερά, βάζοντας το πρώτο λιθαράκι στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει πάρα πολύ υψηλό :
-Ο Ιγκόρ ήτο συνοδός, με την καλή έννοια, της Ρωσίς!!!

Αίσθησις στο πάνελ από τη φοβερή ανακάλυψη του επιστητού. Μια δε δεσποινίς τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, γοητευμένη από την ανακαλυπτικότητά του, και ευχήθηκε μέσα της να την ανακαλύψει ο ως άνω, συντόμως.

Ενός λιθαρακίου δοθέντος, μύρια έπονται.

Τα δεύτερο, κατά τι μεγαλύτερο, το έθεσε επί του πρώτου, μια κοπιλίτσα της Εθνικής, η οποία είχε σχέση με πολλά Ευρά, εξ αγχιστείας:
-Τα Ευρά τα ήθελε ο καθωσπρέπει για να πάει με τη Ρωσίς!!!

Δευτέρα αίσθησις στο πάνελ, πολύ ανωτέρα της πρώτης. Ο καθείς άρχισε να ψάχνει μανιωδώς για το επόμενο λιθαράκι. Ο χωρισθείς εσκέφθη να χρησιμοποιήσει το ντολμαδάκι ως λιθαράκι, έσκυψε αλλά ουδέν εύρε καθότι το είχε φάει η περιφερόμενη γαλή.

Το τρίτο, κατά πολύ μεγαλύτερο, το έθεσε άλλη δεσποινίς που είχε ωσαύτως …εκ του παλαιόθεν σχέση με λεντάκια.
-Τα 600 Ευρά δεν έφταναν για να ανάψουν τα λεντάκια της Ρωσίς.

Τώρα πλέον, άπειρα λιθαράκια άρχισαν να πετώνται …εκ του πανταχόθεν – ο χωρισθείς πετούσε κρυφά ντολμαδάκια- με στόχο την ανύψωση του οικοδομήματος.
Ώσπου ο γηραιότερος και ησυχότερος, κατ΄όνομα του πάνελ, βιβλική μορφή αναφερθείσα και εις την Βίβλον, έδωσε το χαριστικό λιθαράκι:
-Ο καθωσπρέπει πήγε και βρήκε τη Ρωσίς να της ανάψει τα λεντάκια, πλην όμως τα Ευρά ήσαν λίγα δια την αφήν, διττώς και, επιμένοντος τούτου, επενέβη ο Ιγκόρ με το σιδερολοστό!!!
Όλοι οι πανελίστες υποκλίθηκαν στη συνθετική ικανότητα του βιβλικού.
Όμως ο μυστηριώδης κρίκος δεν είχε ακόμα βαπτιστεί.
Τούτο, ανέλαβον ομού μια κοπιλίτσα εξ ανατολής και μία εκ ...πατρέων, και ανέκραξαν με φωνή πολλά υποσχόμενη:
-Και το όνομα του κρίκου έσεται:
-ΣΕΞ!!!
Όλοι χειροκρότησαν μανιωδώς τας κοπιλίτσας, αι οποίαι συστάλθηκαν πάραυτα με μια χαριτωμένη συστολή.

Ιδού λοιπόν το δίδαγμα του πονήματος:

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΕΞ. ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ!!! ΜΕΤΑ Η ΑΝΕΥ ΣΙΔΕΡΟΛΟΣΤΩΝ, ΕΥΡΩΝ ΚΑΙ ΛΕΝΤΑΚΙΩΝ!!!

Κι όποιος δε συμφωνεί να περάσει από το λογιστήριο να εισπράξει τα δεδουλευμένα και να αποχωρήσει.

Η εκδίκηση της τζιπουριάς.

2009-05-24T21:45:00.002+03:00

Όχι, δεν είναι η νέα δισκογραφική δουλειά του Νίκου Παπάζογλου, σαν την εκδίκηση της γυφτιάς ούτε ξαφνικά οι τζιπούρες ανοιχτής θαλάσσης αποφάσισαν να εκδικηθούν τις των ιχθυοτροφείων γιατί τους τρώνε το ψωμί τους αλλά...
..............................
Τον τελευταίο καιρό που κατάφερα να μείνω μακριά από τα καταθετήρια ψυχών, όπου κατατίθενται τούτες αύτες αυτοπροσώπως μέσω παιχνιδιών, συμβουλών, στιγμιαίων λέξεων...
και που στο τέλος ανακράζεις...

Ματαιότη ματαιοτήτω, τα πάντα ματαιότη.................

Κατάφερα λοιπόν,
Να δω τηλεόραση.

Είναι απίστευτο για πόσα πολλά πράγματα μπορείς να ενημερωθείς από την τηλεόραση!
Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ το κεφάλαιο των...γεννήσεων.
Γεννήσεις οχτάδυμων, αστέρων - ουράνιων και κυρίως επίγειων με πάρα πολύ ωραία στοιχεία κατάλληλα για το προξενήτρες, γεννήσεις ιδεών και...
γεννήσεις τάξεων...
όπως η συμπαθέστατη τάξη των ...τζιπουράτων.

Στην πράξη, δεν είναι ακριβώς γέννηση αλλά αναγέννηση.
Η τάξη αυτή ξεκίνησε να γεννιέται δειλά-δειλά πολλά χρόνια πριν, από τους κυνηγούς.
Έβλεπες ένα τζιπ και γύρω τρέχανε σκυλιά –που θα έλεγε και η Μπέλλου-.
Πήρε μεγάλη ανάπτυξη, πριν αρκετά χρόνια, όταν η τότε κυβέρνηση πήρε το εντελώς φιλολαϊκό μέτρο να χαρακτηρίσει κάθε Κολωνακιώτη που είχε μια πεζούλα με κρεμμύδια στο χωριό του, σαν αγρότη.
Έτσι, το Κολωνάκι γέμισε με τζιπούρες, πιο πολλές από την ευρύτερη αγροτική περιοχή της Πελοποννήσου και των Ιονίων νήσων ομού.
Τα μετέπειτα χρόνια, δεν πάρθηκε κανένα άλλο φιλολαϊκό μέτρο δυστυχώς με αποτέλεσμα, οι Έλληνες που ζουν στο όριο της φτώχειας – περίπου 20%- να ξεπεράσουν αυτούς που ζουν στο όριο της τζιπουριάς-περίπου 12%- .

Ευτυχώς όμως...
Η σημερινή λαοπρόβλητη κυβέρνηση του ...εις ανδρός- είτε Καραμανλής λέγεται είτε 151ος βουλευτής λέγεται και οι δυο ...εις είναι- θέλοντας να καλύψει τα κενά τόσων χρόνων...
αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα, έτσι ώστε στα όρια της τζιπουριάς να βρεθεί το 50% των Ελλήνων.
............
Το κύριο γνώρισμα του τζιπουράτου είναι ...το αφ΄ υψηλού – όχι, δεν είναι το τζιπ και να μελετάτε περισσότερο, να μη σας ξαναπιάσω αδιάβαστους-...
διότι ο τζιπουράτος μπορεί να οδηγεί το Χιουντάι της οικογένειας γιατί μπιτζίνη γιοκ για το τζιπ ή να έχει η γκόμενα τζιπ (παίζει κι αυτό) η να έχει Χιουντάι και μην έχει καν τζιπ αλλά να σκέφτεται να αγοράσει- αλλά...
το αφ΄ υψηλού, αφ΄ υψηλού!!!

Οποία αρχοντιά εκπηγάζει από το αφ΄ υψηλού του, δε λέγεται.
Θα το έχετε προσέξει στους δρόμους φαντάζομαι.
Οι τζιπουράτοι είναι υπεράνω κοινωνικοοικονομικών τάξεων, νόμων, κομμάτων, επαγγελμάτων, ιδεολογίας εισοδημάτων, θρησκευμάτων και λοιπών φυσικών φαινομένων.
Με λίγα λόγια:
Είναι η τάξη του μέλλοντος.
..........
Χάρη λοιπόν στα γενναία μέτρα του ...εις ανδρός...
Είδα διαφήμιση τζιπ όπου...
Τζιπ αξίας 70.000 Ευρώ προσφέρεται στην εξευτελιστική τιμή των 35.000 Ευρώ.
Δηλαδή 70.000 μείον τέλη, μείον ΦΠΑ, μείον έκπτωση, συν πατάκια, συν γυάλινη οροφή, συν πάτωμα με χαλιά Μπουχάρας, συν αισθητήρα βροχής, ανέμων, ανεμοβλογιάς κλπ.
ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΙΣΑ ΛΕΦΤΑ!!!

Είναι πραγματικά μια πρόκληση και δικαίως εκδικείται η τζιπουριά.

Θα έγραφα και άλλα περί της συμπαθούς τάξης αλλά...

Πρέπει να προλάβω μια σούπερ προσφορά, όπου...
Έμπορος ευφυέστατος δεν κάνει 35.000 Ευρώ έκπτωση μεν αλλά δίνει το τζιπ χωρίς ένα Ευρώ!!!!
( Στον άλλο, που επειδή του τελείωσε το στοκ αλλά θέλει να ευχαριστήσει την πελατεία του και δε δίνει τζιπ μεν αλλά δίνει την έκπτωση των 35.000 στο χέρι, μετρητά, δεν πάω γιατί θέλω τζιπ οπωσδήποτε).

ΤΖΙΠΟΥΡΑΤΟΙ ΣΑΣ ΕΡΧΟΜΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!

(Πώς είπε ο Μαρξ, αν ενθυμούμαι καλώς: Τζιπουράτοι όλων των τάξεων ενωθείτε) ;

Κάπως έτσι.

Η ουρά του αμνού της επόμενης ημέρας και οι απρόσμενες συνέπειές της στην ψυχική μου γαλήνη.

2009-05-07T08:41:00.009+03:00

Το αρνί ήταν ξαπλωμένο μπρούμυτα στο ταψί, με τις καμπύλες των γλουτών του να διαγράφονται προκλητικά και, πλαισιωμένο με ολοστρόγγυλες ροδοκόκκινες πατάτες, ήταν ένα χάρμα οφθαλμών, προγραφόταν δε να γίνει και χάρμα απόλαυσης των γευστικών καλύκων του ουρανίσκου.
Η ουρά του ανορθωμένη κι αγέρωχη, περίμενε με μακροθυμία το τολμηρό χέρι που θα την έδρεπε, ακριβώς στο έβδομο σπόνδυλο.
Οι συνδαιτυμόνες, μάλλον διστακτικοί, παρέμεναν στην απόλαυση της όρασης εισέτι, αρκούμενοι σε ευμεγέθη κριτσίνια τα οποία πρόσφεραν συμβολικά στας κυρίας της παρέας.

Με αποφασιστικότητα πλησίασα και, με μια αδόκητη κίνηση, την έδρεψα ακριβώς στον έβδομο σπόνδυλο, ικανοποιώντας την επιθυμία της.
Την κράτησα στο ύψος των ματιών μου και, πριν την απολαύσω, γύρισα τη σκέψη μου πίσω...
όχι στο περσινό Πάσχα ούτε σε κάποιο Πάσχα των παιδικών μου χρόνων...
αλλά πολύ πιο πίσω...
κοντά 2 εκατομμύρια χρόνια πριν, που και ο άνθρωπος είχε ουρά –και να μην ξεχνάμε πως και το ανθρώπινο έμβρυο έχει ουρά μέχρι κάποιους μήνες -.
…………
Η πρώτη επίθεση της ουράς στην ψυχική μου γαλήνη είχε να κάνει με τι άλλο;
με το νέο, τότε, τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων μέσα από σάιτς γνωριμιών.
Και θα καταλάβετε γιατί:
Φαντάστηκα ένα τότε σάιτ, ανάλογο με το τωρινά…
Μια μεγάλη σπηλιά με ανοίγματα-εισόδους σε διάφορα σημεία που οδηγούσαν σε μικρότερες και είχαν πινακίδες:
Σεξουαλικότητα,
φιλικές σχέσεις με δεινόσαυρους,
οι πρωτόγονοι για τους πρωτόγονους,
ομορφότερες ιστορίες στη ζούγκλα,
προσωπική βελτίωση με ρόπαλο,
ας ενώσουμε τις ουρές μας, κ.ο.κ.
Σε κάθε είσοδο στεκόταν κι ένας μοντερέιτορ με κεφάλι σκύλου και έτρωγε, ωμές όμως, ακρίδες.

Τα μέλη προσέρχονταν κουβαλώντας μεγάλες πλάκες όπου είχαν χαράξει τα άρθρα και τα σχόλια.
(στα VIP, το σάιτ είχε δώσει από ένα βαστάζο και στα πρίμιουμ ειδικά καροτσάκια, όσο διαρκούσε η συνδρομή τους).
Τις παρέδιδαν στους μοντερέιτορς και αυτοί, αφού τις διάβαζαν βιαστικά, τις έδιναν πίσω στο μέλος για να τις αναρτήσει στην οικεία θεματική ενότητα.
Αν το θέμα είχε εμφανή κίνδυνο να μη βρίσει ή θίξει κανείς κάποιον και να μη γίνει της πόπης, τότε ο μοντερέιτορ έπαιρνε ένα καλέμι και το έσβηνε.

Όπως καταλαβαίνετε, χρειαζόταν δύναμη και κόπος για τις μεταφορές των πλακών και τις αναρτήσεις τους, με αποτέλεσμα να υπάρχει φειδώ και να αναρτώνται μόνο σοβαρά άρθρα και σχόλια.
Ιδίως αν κάποιος ήταν και λίγο γκερούλης με ουρά, το σκεφτότανε πολύ να τη βάζει και να μπαχαλεύει με το παραμικρό και με δυο-τρεις λέξεις, κάθε θέμα.

Ούτε συζήτηση δε για ομαδικές αναρτήσεις 20-30 εικόνων!!!
Έπρεπε κανείς να πάει πρώτα στον τότε γκούγκλη ή σε ανάλογο σάιτ εικόνων, να πάρει τις πλάκες με τις εικόνες – και δεν ήταν και κοντά, κατά Αμερική μεριά, άσε που δεν είχε ανακαλυφθεί κιόλας κι έπρεπε να την ανακαλύψει πρώτα– να τις κουβαλήσει στο σάιτ και να τις αναρτήσει.
Ακόμα και η τότε Ιβίσκους –τυχαίο νικ- αν και νέο κορίτσι, θα το σκεφτόταν σοβαρά.

Όσο δε για παιχνιδάκια ούτε λόγος.
"Παρεμφεραί καταλήξεις με μη παρεμφερέ νόημα", δεν είχαν νόημα διότι το να κουβαλάς ολόκληρη πλάκα με μια κατάληξη (ολ) ον για να απαντήσεις σε κάποιον που είχε γράψει: (πάρτ) ον ήτο και ολίγον maλακία.
Με λίγα λόγια, ήταν ένα πάρα πολύ σοβαρό σάιτ και δυστυχώς δε ζούσα τότε να είμαι μέλος.
Και πολύ στενοχωρήθηκα.
Εξ ου και η πρώτη επίθεση της ουράς στην ψυχική μου γαλήνη.

Η βου επίθεση είχε να κάνει με γενικότερους προβληματισμούς που άρχιζαν με την αμείλικτη λέξη:
Πώς;
(κάτι ανάλογο με το γιατί, εκλεκτού συναδέλφου).
Πώς ο άνθρωπος κατάφερε να φτάσει από την πλάκα στο πληκτρολόγιο; Αλλάζοντας απλώς τα 3 τελευταία γράμματα; - να ιδέα για παιχνιδάκι -
Πώς ο μοντερέιτορ πήρε ανθρώπινη μορφή; Άρχισε να ψήνει τις ακρίδες;
Πώς έχασε την ουρά του ο πρωτόγονος, σε αντίθεση με το αρνί;
Πώς ασκητικά βλέμματα κατάφεραν να επιβιώσουν σε περιόδους σουρεαλισμού;
Πώς ένα αυτοκίνητο μπορεί να είναι μπρελόκ, αχ βρε τζοκ, αχ βρε τζοκ;
Πώς φτιάχνουν μπεσαμέλ για μουσακά με γάλα ακρίδας;
Πώς μπορεί μία ουρά να έχει μεταλλαχτεί σε αλογοουρά αγνής κορασίδας;

Πώς τον λεν τον ποταμό; Ιλισό, Ιλισό;

………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………
(εδώ, μπορείτε να προσθέσετε τα δικά σας Πώς)

…………
Μετά από όλα τα ανωτέρω αναπάντητα, αμείλικτα Πώς -και ανταποδίδοντας τις επιθέσεις της ουράς- την ξεκοκάλισα απολαυστικά, σπόνδυλο-σπόνδυλο, αφήνοντας του συνδαιτυμόνες να προσφέρουν ακόμα ευμεγέθη, συμβολικά κριτσίνια – ενίοτε δικτυακά -στας κυρίας.
Αλλού το σύμβολο κι αλλού το θαύμα, που λέει και η παροιμία.

ΣΗΜ: Το παρόν πόνημα ξεκίνησε από μια προτροπή της αγαπητής…συνεργάτιδός μου επί των εκπονήσεων –προπονήσεων καταπονήσεων …συμπονήσεων …παραπονήσεων κλπ. - , Ζαν, η οποία με ρώτησε, ιστάμενη υπεράνω του αμνού:
-Τη θες την ουρά;
-Ναι
-Ε τότε, πρέπει να της αφιερώσεις άρθρο!!!

Όπερ και εγένετο.
Σκοπός δε του θέματος, η βαθιά και ενδελεχής ανάλυση διαφόρων φυσικών φαινομένων και μετεξελίξεων του ανθρώπου.

Εγώ ειμί ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ο αίρων τας ευλογίας του κόσμου-και συγνώμη δηλαδής για την καθαρεύουσα-

2009-01-20T20:04:00.002+02:00

Τι να σας πω, εδώ και πολλά χρόνια αισθανόμουνα αίρων – σχεδόν, από τότε που άρχισα να ψηφίζω – αλλά τώρα τελευταία, έχει παραγίνει το καλό.

Όλο και πιο πολύ αισθάνομαι αίρων, από ολούθε παίρνω ευλογίες, επιβεβαιώσεις και κανακέματα και νιώθω πάρα πολύ ωραία και πολύ περήφανος που είμαι έξυπνος, διορατικός, υπεύθυνος και ένα σωρό άλλα καλά, που μερικά ούτε που τα φανταζόμουνα.
Αλλά για να το λένε αυτοί, σίγουρα θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξέρει ποιοι είμαστε και μας εμπιστεύεται,
ακούω κάπου από το κέντρο, μια φωνή μειλίχια.
Βέβαια εγώ, η τελευταία φωνή που εμπιστεύτηκα, ήταν του Μήτσου, του ξαδέρφου της γυναίκας μου, οδηγού βυτιοφόρου στα ΕΛΠΑ, που με πήρε ασθμαίνων, ένα πρωί τηλέφωνο …τότε.
-Ξάδερφε, πάρε πετρέλαια!!!
Εγώ είχα πάρει, γεμάτη η δεξαμενή.
-Έχω πάρει, του λέω, δύο τόνους.
-Ρε ξάδερφε, χάπατο είσαι, όχι τέτοια πετρέλαια, άυλα σου λέω! -ήταν τότε που οι τίτλοι είχαν γίνει άυλοι-
Τι να κάνω κι εγώ, λέω ο Μπάμπης μέσα στα πράγματα είναι, θα έχει τις πληροφορίες του, πήρα πετρέλαια. Και τα οποία φυσικά αποδείχτηκαν όντως άυλα.
Αλλά και πάλι τι να πω, για να το λένε, θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξέρει τι παιχνίδια παίζονται πίσω από την πλάτη του,
ακούω από αριστερά μια άλλη φωνή.
Ε, λέω Χριστούγεννα είναι, τίποτις πόκα θα εννοεί, ρουλέτα, τριάντα ένα, τέλος πάντων κάτι τις επιτραπέζιο.
Γυρίζω και κοιτάζω πίσω από την πλάτη μου και όντως υπήρχε τραπέζι, όπου όμως κάθονταν κάτι καλοντυμένοι κύριοι και κερίες που έτρωγαν ένα λουκούλλειο γεύμα με χρυσά κουτάλια.
Ε, σκέφτηκα, μάλλον θα έχουν τελειώσει το παιχνίδι και κάθονται να φάνε σαν ανθρώποι, μέρες που είναι.
Και για να το λένε αυτοί, σίγουρα θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξύπνησε, είναι δίπλα μας, όλοι μαζί θα γκρεμίσουμε την Ελλάδα και θα φτιάξουμε καινούρια, ακούω μια φωνή ανάμεσα σε κρότους …κροτίδων και λάμψεις φωτιάς από καμένο δέντρο
Τώρα, λέω εγώ, μαζί τους με χίλια, να γκρεμίσω κι εκείνο το ερείπιο του παππού μου στα Άνω Νέα Λιόσια και να φτιάξω μια μεζονέτα 299 τετραγωνικά – να μη με πιάνει και το τεκμήριο των 300–
Γιατί, όταν λένε να φτιάξουμε μια καινούρια Ελλάδα, σίγουρα θα εννοούν μια Ελλάδα όπου θα ζουμε όλοι σε μεζονέτες σαν και αυτές που ζουν τώρα οι φωνασκούντες.
Και για να το λένε αυτοί, σίγουρα θα ξέρουν.

Ο Ελληνικός λαός, δηλαδής εγώ, ξέρει να διαλέγει τον ηγέτη του που με στιβαρό χέρι θα τον βγάλει από την κρίση,
ακούω από δεξιά μια φωνή στεντόρεια.

Βέβαια εγώ, ανατρέχοντας στα 50 τελευταία χρόνια, βλέπω ότι, ναι μεν είχα να διαλέξω μόνο ανάμεσα σε τρία επώνυμα αλλά είχα πλήθος μικρών ονομάτων στη διάθεσή μου, Γιώργος, Αντρέας, Κώστας, ξανά Κώστας, Κωστάκης, ξανά Γιώργος, Γιωργάκης, νταξ να μην είμαι και αχάριστος.

Τούτα κι άλλα τόσα ακούω κάθε μέρα και φουσκώνω σα διάνος που όλοι με σκέφτονται, αναγνωρίζουν την αξία μου και τη δύναμή μου, με θέλουν όλοι δικό τους, φροντίζουν για το καλό μου, σκέφτονται πριν από μένα για μένα και μου τα δίνουν όλα έτοιμα για να μην κουράζομαι, μιλάνε εξ ονόματός μου για να μην ψάχνω να βρω το όνομά μου, με βάζουν να κάθομαι στην πολυθρόνα μου να βλέπω φάκτορ, ήσυχος γιατί αυτοί αποφασίζουν για μένα.

Πάρα πολύ ωραία λοιπόν αισθάνομαι, καλά περνάω και βρίσκω και χρόνο να μπαίνω εδώ μέσα και να απολαμβάνω καθημερινά τις 20 …αναρτήσεις της Ιβίσκους και των κλώνων της!!!

Αλλά, ρε παιδιά, έχω μια απορία –και γι΄αυτό εξάλλου γράφω και αυτό το άρθρο και θέλω να με βοηθήσετε- :

Πόσο θα αντέξω ακόμα, όταν τραβώντας ο ένας από δω, τραβώντας ο άλλος από κει, μιλώντας όλοι εξ ονόματός μου, θεωρώντας με όλοι δικό τους, ερμηνεύοντάς με όλοι κατά την κρίση τους, αποδεχόμενοι όλοι τη σωστή μου γνώμη - αρκεί φυσικά να συμφωνεί με τη δική τους – θαυμάζοντας την ικανότητά μου να βλέπω στο βάθος των πραγμάτων – ακόμα και ο Μήτσος, όχι …ο βυτιοφόρος αλλά ο Τσοβόλας είπε ¨Ο Ελληνικός λαός ξέρει ποιος είναι ο δολοφόνος- …

Σα να κουράστηκα λίγο…
Δηλαδή, για να πω την αλήθεια…
Τα έχω πάρει στο κρανίο…
Πώς γίνεται να μιλάνε όλοι εξ ονόματός μου;

Τα έχω πάρει τόσο πολύ…
που σκέφτομαι να τους φτύσω όλους και να μην ανήκω πουθενά.

Ο κώνωψ, το διυλιστήριο της σχέσης και τα τρία μικρά γουρουνάκια.

2009-01-20T19:52:00.002+02:00

Ο κώνωψ, ανωφελής φυσικά, ως όφειλε για την περίσταση.
Τα διυλιστήριο, φορητό και συναρμολογούμενο, μπορεί να στηθεί σε ελάχιστο χρόνο, οπουδήποτε.
Στο τραπέζι της κουζίνας - με τον πολύ γλυκό, πρωινό καφέ - , στην τραπεζαρία – μεσημέρι, με το ανάλογο, ανάλατο φαΐ -, στο καθιστικό – συνήθως βράδυ, μετά το ex factor και αφού έχει σταλεί μήνυμα με ψήφο στο Νικόλα - και στο κρεβάτι – νύχτα με ένα, τελευταίως προκύψαντα, συχνό πονοκέφαλο της παρτενέρ - .
Τα γουρουνάκια, πήλινα, οι παλιοί γνωστοί κουμπαράδες –ένα γαλάζιο για το αγόρι και ένα ροζ για το κορίτσι -.

Ο κώνωψ έχει μια διαβολική ικανότητα να μεταλλάσσεται.
Μπορεί να γίνει ο πολύ γλυκός καφές, το ανάλατο φαΐ, η ψήφος στο Νικόλα ή και ο συχνός πονοκέφαλος ή και όλα αυτά μαζί και ένα σωρό ακόμα.
Αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση, επιμονή και υπομονή και από τα δυο μέρη και όλα θα πάνε καλά. Αν είναι έτσι, τότε ο κώνωψ μπαίνει πρόθυμα στο διυλιστήριο και αντέχει σε όποιες διυλίσεις αγόγγυστα.
Έχει δε και ένα άλλο αξιοσημείωτο, περίεργο χαρακτηριστικό:
Όσο διυλίζεται αντί να μικραίνει – διασπώμενος, εν τούτοις, σε παράγωγα ή κλάσματα της διύλισης -, τόσο μεγαλώνει.

Τα κλάσματα της διύλισης, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν διαχωρίζονται ανάλογα με το σημείο τήξεώς τους ή εξαέρωσής τους αλλά ανάλογα με το χρώμα, σε γαλάζια και ροζ.

Τα γουρουνάκια στέκονται, το γαλάζιο στο πλάι του αγοριού και το ροζ στο πλάι του κοριτσιού έχουν δε ειδική σχισμή ώστε να μπαίνουν εύκολα τα κλάσματα της διύλισης.

Και τώρα είμαστε έτοιμοι να παρακολουθήσουμε τη διύλιση του κώνωπος!
Κυριακή πρωί, άφθονος χρόνος δηλαδή για καφέ και διυλίσεις...
και το διυλιστήριο στήνεται στο τραπέζι της κουζίνας.
Ο σημερινός κώνωψ είναι σε φόρμα, δεν έχει σημασία σε τι είναι μεταλλαγμένος αλλά είναι αποφασισμένος να διυλιστεί σε πολλά χρωματιστά κλάσματα – και μη νομίζετε πως θυσιάζεται, αυτός είναι ο σκοπός του – έχει δε άπειρη υπομονή.
Το πρώτο κλάσμα της διύλισης είναι ροζ και πηγαίνει αυτόματα στο ροζ γουρουνάκι.
Τα επόμενα, εναλλάξ γαλάζια και ροζ, πηγαίνουν στα αντίστοιχα γουρουνάκια και πάει λέγοντας...
.............
Και περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια.
......................
Λένε πως...
όταν κάποια μέρα κάποιο γουρουνάκι γεμίσει – δεν έχει σημασία ποιο - να είστε σίγουροι ότι ο κάτοχός του θα το σπάσει – πήλινο είναι – και θα πάει να εξαργυρώσει το περιεχόμενό του.

Και θα με ρωτήσετε, με το δίκιο σας:
-Μα τι είναι πια αυτά τα κλάσματα της διύλισης του κώνωπος;
Σκέψεις αρνητικές, σκέψεις διαφυγής, σκέψεις του έχω δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου κι άλλες τέτοιες.
-Και δεν υπάρχει θεραπεία;
Από όσο ξέρω, δεν υπάρχει.
Υπάρχει μόνο η πρόληψη.
Αλείφεστε με αντικουνουπική, φυτική λοσιόν, πρωί-μεσημέρι-βράδυ.
Και...
ακόμα καλύτερα είναι...
αν αλείφει ο ένας τον άλλον τρυφερά σε όλο το σώμα!!!

Εσείς...
...εκτρέφετε κώνωπες με το αίμα της σχέσης σας;
...έχετε δίπλα σας το γουρουνάκι σας;
...έχετε αγοράσει αντικουνουπική λοσιόν;

Me, σουβλάκι με γύρο. You, μαλλί της γριάς.

2008-11-20T09:43:00.002+02:00

Πώς λέμε, me Τάρζαν, you Τζέην;

Καμία σχέση!
Πού να τρέχουμε τώρα στα εξωτερικά, στις ζούγκλες για να αναλύσουμε τι εννοούσε ο Τάρζαν λέγοντας τούτο – το ίσως βαθυστόχαστο- στη Τζέην και κατά πόσον η Τζέην πήρε το μήνυμα σωστά –ακόμα και στις πιο αγνές σχέσεις, τα μηνύματα που λαμβάνονται απέχουν των εκπεμπομένων-.

Θα πρότεινα λοιπόν να μείνουμε στα καθ΄ημάς.
Στον Οράτιο και στην Γαλάτεια. Ένα ζευγάρι ανθρώπων της διπλανής πόρτας θα έλεγα ή της διπλανής αυλής, τους ξέρετε, τους καλημερίζετε, τους χαίρεστε γιατί είναι αγαπημένοι και το δείχνουν, τους ζηλεύετε κάποιες φορές, όταν σας θυμίζουν τον εαυτό σας που κάπου ξεχάστηκε, τους έχετε αποδεχτεί σαν απαραίτητο στοιχείο της καθημερινότητάς σας. Παρένθεση, το ζευγάρι της δικής σας διπλανής πόρτας δεν είναι απαραίτητο να έχει ποιητικά ονόματα, μπορεί να είναι Θανάσης και Κούλα αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα.
Έτσι, βάλτε τα δικά σας ονόματα και πάμε.
.............
Ο Οράτιος λοιπόν και η Γαλάτεια πήγαν προχτές στο πανηγύρι.
Ξέρετε, αυτά που γίνονται όταν μια εκκλησία γιορτάζει και βρίσκει κανείς εκεί χαριτωμένα, ανούσια και ανόητα πραγματάκια, από φορτιστές κινητών μέχρι αισθησιακά εσώρουχα.
Παρελκόμενα τούτων είναι και γευστικές απολαύσεις, επί τροχήλατων παρασκευαστηρίων-εκθετηρίων.

Μια τέτοια απόλαυση γαργάλισε τη μύτη της Γαλάτειας από μακριά, έκανε το στόμα της να υγρανθεί και το βλέμμα της να προσπαθεί εναγώνια να εντοπίσει το επίμαχο σημείο της εκπομπής της θεσπέσιας οσμής. Ώσπου το είδε...

-Οράτιε, θέλω μαλλί της γριάς. Τόσα χρόνια έχω να φάω!!!

Το παρακλητικό αλλά και αδήριτο, στο βάθος, ύφος της έδειχνε πως ζητούσε εγωιστικά από τον καλό της να συνεισφέρει σε μια αποκλειστικά δική της απόλαυση, αδιαφορώντας για τη δική του επιθυμία.
Ο Οράτιος την κοίταξε στα μάτια, είδε τη λαχτάρα της να γευτεί κάτι που από χρόνια είχε να το κάνει, διαισθάνθηκε πως μια άρνησή του θα στενοχωρούσε την αγαπημένη του – και δεν το ήθελε - .
Έβαλε έτσι απαλά το χέρι του πάνω στον ώμο της και την οδήγησε στο τροχήλατο παρασκευαστήριο.
Όσο η Γαλάτεια απολάμβανε με ηδονή το σχεδόν ξεχασμένο έδεσμα, αυτός την κοίταζε με τρυφερότητα και χαιρόταν που της χάρισε αυτή την ηδονή.

Όταν αυτή τελείωσε, συνέχισαν να σεργιανίζουν ανάμεσα στους πάγκους, με τη Γαλάτεια να παίζει χαριτωμένα, πιάνοντας το ένα, αφήνοντας το άλλο από τα χαριτωμένα, ανούσια και ανόητα πραγματάκια που τώρα, όντας ικανοποιημένη, της φαίνονταν πια πιό όμορφα, πιο συμβατά με τη ζωή τους.

Τώρα ήταν η σειρά της μυρωδιάς από το σουβλάκι να έρθει να γαργαλήσει τη μύτη του Οράτιου.
Τα ρουθούνια του ανοιγόκλεισαν, οι σιελογόνοι αδένες του λειτούργησαν αστραπιαία και το βλέμμα του έδειξε την αδημονία του για τη δική του απόλαυση.
Δε χρειάστηκε να πει τίποτα.
Η Γαλάτεια του έπιασε το χέρι τρυφερά.
- Κάπου εδώ γύρω θα είναι. Πάμε αγάπη μου.
..............
Είναι συγκινητικό να βλέπεις σε ένα ερωτευμένο ζευγάρι να προσπαθεί ο ένας να χαρίσει στον άλλο μια απόλαυση, ακόμα κι αν δε συμμετέχει ο ίδιος σ΄αυτήν.

Οι απολαύσεις που μπορεί να δώσουν ο ένας στον άλλον και που ανταποδίδονται αμοιβαία με άλλη αντίστοιχη, μπορεί να είναι από τα πιο απλές μέχρι τα πιο απρόσμενες.
Πχ. το παραπάνω μαλλί της γριάς γι΄αυτήν και το σουβλάκι γι΄αυτόν...
ή
διακοπές με πλέξιμο γι΄αυτήν και διακοπές με ψάρεμα γι΄αυτόν...
ή
μια σπαστικά αργή οδήγηση γι΄αυτήν και τσίτα τα γκάζια γι΄αυτόν
ή
μια ύπουλη θαλπωρή του τίποτα γι΄αυτήν και εναγώνια, υπαρξιακά ερωτήματα γι΄αυτόν
ή
ένας Ταρζάν γι΄αυτήν και μια Τζέην γι΄αυτόν - και φυσικά δε χρειάζεται να πάνε στη ζούγκλα, υπάρχουν και Ταρζάν και Τζέην της διπλανής πόρτας, που μπορεί να τους λένε Θανάση και Κούλα -.

Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει η αγάπη σας τόσο μεγάλη και κατά συνέπεια τόσο δεκτική που να δέχεται την απόλαυση του άλλου χωρίς εσάς; – και ίσως και ενάντια, π.χ. να μη σας αρέσει η μυρωδιά από το σουβλάκι- .
Θέλετε να είναι το ταίρι σας ευδαίμον με όποιο τίμημα;

ΥΓ. Η επιλογή ενός εκ των παραπάνω "πακέτων απολαύσεων" ή παρόμοιων που μπορεί να σας ταιριάζουν καλύτερα - και φυσικά μπορείτε να τις αναφέρετε - είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ 1. Την ερωτεύτηκα γιατί είχε αιρ κοντίσιον.

2008-09-18T08:56:00.016+03:00

Έχω ένα νεαρό φίλο, το Μενέλαο, με τον οποίον κουβεντιάζω συχνά περί παντός επιστητού. Σοβαρό παιδί, μορφωμένο, ευαίσθητο, με πνευματικές αλλά και πρακτικές ανησυχίες –έχει μελετήσει αρκετά Νίτσε και αρκετές Νίτσες- ένας νέος που θα μπορούσε πάνω του να υπολογίζει το μέλλον, ελπιδοφόρα.

Πριν λίγες μέρες ήρθε και με βρήκε με το φεγγοβόλο, χαζοχαρούμενο χαμόγελο, γνώρισμα των απανταχού ερωτευμένων.

- Έλα, του λέω, κάθισε και ιστόρα μου.

- Με είχε καλέσει σπίτι της χτες για ποτό μαζί με μια παρέα.

Αχχχχχχχχχχ, τι να σου πω, κεραυνοβολήθηκα!

Μια οπτασία, μια νεράιδα, είχε ένα αγγελικό πρόσωπο σαν παλιά ζωγραφιά, είχε μάτια γαλάζια να βυθιστείς μέσα τους, είχε απαλά μαλλιά να τα θωπεύεις με τις ώρες, είχε σώμα τορνευμένο σε εργαστήρι μεγάλου καλλιτέχνη, είχε χαμόγελο που μόνο ένας Ντα Βίντσι θα μπορούσε να αποτυπώσει και είχε και αιρ κοντίσιον.

Εντυπωσιασμένος από τη γλαφυρότητα της περιγραφής των προσόντων της νεαρής κόρης, δεν έδωσα σημασία στο τελευταίο.

- Και τι είναι εκείνο που απ΄όλα τα παραπάνω πιο πολύ σε συνάρπασε και σήμερα είσαι ντιπ για ντιπ;

- Το αιρ κοντίσιον!

Πολλές φορές έχω εκπλαγεί από εύστοχες απαντήσεις νέων σε ερωτήσεις κρίσεως αλλά αυτή τη φορά το κακά παράγινε.

-Το αιρ κοντίσιον;;;;;;;;;;;;

- Φυσικά. Εσείς οι παλιότεροι δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να καταλάβετε πως πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στη ζωή, αξίες, προτεραιότητες, στόχοι και ευαισθησίες. Και φυσικά εσείς φταίτε που καταντήσατε τον πλανήτη έτσι και εμείς αναγκαστικά αλλάζουμε τα παραπάνω για να επιβιώσουμε και να ζήσουμε έναν έρωτα της προκοπής. Και να ερωτευόμαστε μια νεράιδα μόνο αν έχει αιρ κοντίσιον.

- Δηλαδή, θα μπορούσαμε πλέον να αλλάξουμε το τετριμμένο πια ¨έρωτας με την πρώτη ματιά» με το ¨έρωτας με την πρώτη δροσιά¨;

- Επιβάλλεται.

- Και να συμπτύξουμε το ¨έρωτας με αιρ κοντίσιον¨ σε μια λέξη ¨ερκοντίσιον¨;

- Αναμφιβόλως.

Όντως, σε αυτό το παιδί μπορεί να στηρίζεται το μέλλον.

Τώρα, ξέρω, όλοι εσείς οι ρομαντικοί, ευαίσθητοι, ερωτευμένοι ή εκκολαπτόμενοι ερωτευμένοι και λοιποί νοσταλγοί του παραδοσιακού έρωτα θα επαναστατήσετε.

- Μα είναι δυνατόν να απαξιώνεται έτσι ο έρωτας, ο υμνηθείς υπό ποιητών σε ποιήματα όπου ουδαμού αναφέρεται το αιρ κοντίσιον, ο τραγουδηθείς υπό μεγάλων ονομάτων της πίστας ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, ο παιχθείς υπό ειδώλων του σινεμά πολλάκις σε ακραίες καιρικές συνθήκες και εξ αυτών καταστροφές– Όσα παίρνει ο άνεμος, Τιτανικός, Τζέην Έυρ κλπ. κλπ. ;;;;;;;;;;;;

Και θα απαντήσω:

- Καλά όλα αυτά και έτσι θα έπρεπε να είναι!

Αλλά να σας δω όλους εσάς πώς θα εφαρμόσετε όλα αυτά που τόσο παραστατικά περιγράφετε - σεξ από πίσω, σεξ σε δημόσιο χώρο, σεξ με την κολλητή του κολλητού μου και λοιπά είδη σεξ, ΣΕ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 50 ΒΑΘΜΩΝ ΚΕΛΣΙΟΥ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΔΕΚΑΕΤΊΕΣ !!!

Όπου, χωρίς αιρ κοντίσιον, οι ποταμοί ιδρώτα που θα εκρέουν θα εμποδίζουν την εκροή ποταμών άλλων ηδονικών και ανακουφιστικών υγρών

Και τελειώνω με ένα μήνυμα προς όλους:

Σώστε τον πλανήτη, αλλάζοντας νοοτροπία.

Σώστε τον ερκοντίσιον, βάζοντας αιρ κοντίσιον,!!!

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ: 2. Έρωτας υπό κλίμακα.

2008-09-18T08:56:00.014+03:00

Δεκαπέντε σκαλοπάτια είχε όλα κι όλα,

μια ιστορία το καθένα...

κλιμακούμενοι έρωτες,

αφές από ακροδάχτυλα γυναίκειων, θλιβόντων ποδιών

-άφες αυταίς, μετά από κάθε θλίψη έλεγε -

γουβώματα από θυμωμένα πέλματα

-κάθε γούβωμα και μια κραυγή οδύνης-

θωπείες από αέρινα, θροίζοντα, ποδήρη φορέματα,

απόηχοι από χαριτωμένα ολισθήματα,

άλικα στίγματα από πορφυρά βαμμένα νύχια,

νοτισμένες ίνες από ιδρωμένα κορμιά

-σαν ξάπλωναν καμιά φορά από τον κάματο του έρωτα-

ολα τούτα είχε ζήσει απλά, σαν να ανάπνεε,

σαν να μην είχε σκαλοπάτια.

Τα τορνευτά πόδια στο πάνω σκαλοπάτι, χαμογέλασαν.

Αδιάφορα μ΄αυτάρεσκα, να κατεβαίνουν άρχισαν, με χάρη.

ολόγυμνα από ποδήματα κι ατέλειες,

πατούσαν απαλά τα σκαλοπάτια του,

σαν νάθελαν να μην ξυπνήσουν θύμησες,

παλιά περάσματα να μην εγείρουν,

να μην αφήσουν καν δικά τους χνάρια,

να φύγουν έτσι απλά, αποτυπώνοντας επάνω του το τίποτα,

ούτως ή άλλως, μια ανάσα άκουγαν κι αυτή ξεπνοημένη.

Όμως καραδοκούσε.

Ανάπνεε σιγά, κρυφά σχεδόν,

τόσον αέρα, όσο για να βιώνει το φευγιό τους,

κρυφάκουγε τους ήχους των επιδερμικών κυττάρων

που αποθέτονταν αψήφιστα στα σκαλοπάτια,

χάιδευε σπαλά τις λείες γάμπες

που κείνα αλόγιστα του πρόσφεραν,

ρούφαγε τη μυρωδιά του πάνω μέρους των μηρών.

Τά νιωσε στο προτελευταίο σκαλοπάτι να πατούν.

Εκείνο με τη μεγάλη λήστευση, σημάδι κοντινό.

Θά ΄φευγαν, το ήξερε.

Δεν τόθελε να φύγουν. Ή και να φύγουν άπνοα.

Το τελευταίο σκαλοπάτι, πάντα στις προσταγές του υπάκουο ,

ήρθε σε οργασμό.

Τα ολόγυμνα, τορνευτά πόδια γλίστρησαν.

Στον απέναντι τοίχο, δυο μέτρα από το τελευταίο σκαλοπάτι,

πορφυρά σημάδια,

που δε θα ΄σβηναν ποτέ.

Πολύ, μα πολύ αργότερα...

καν δε θυμόταν αν τα νύχια ήταν βαμμένα άλικα

και άφησαν και τα δικά τους ίχνη.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ 3: Τον ερωτεύτηκα γιατί μου βγάζει τα αγκάθια από τους αχινούς.

2008-09-18T08:56:00.010+03:00

ή αλλιώς:
Ακάνθινοι έρωτες.

Δεν ξέρω γιατί αλλά τώρα τελευταία πέφτω πάνω σε μεγάλους έρωτες.
Μετά το νεαρό Μενέλαο και τον ερκοντίσιον, η σχετικά νεαρή Κλυταιμνήστρα με τον ακάνθινο έρωτα...
και η οποία γύρισε από τις διακοπές, όπου είχε πάει μόνη, ερωτευμένη στο έπακρο με σχετικά νεαρό Αχαϊκής παραλίας.

- Πέρφεκτ, τέλεια, είναι κα...τα...πλη...κτι...κός, τα έχει όλα στο υπέρ, πρόσωπο, μάτια, σώμα, μυς και γενικά όλα τα ανδρικά χαρακτηριστικά. Με έχει ξετρελάνει.
- Εύγε Κλυταιμνήστρα, δίκιο έχεις να ερωτευτείς έναν άντρα με τέτοια χαρίσματα.
- Ναι αλλά δεν είναι αυτά ακριβώς που με τράβηξαν σ΄αυτόν.
- Μα...
- Αυτό που με έκανε να λιώσω, είναι το ότι μου έβγαζε τα αγκάθια από τους αχινούς.

Κι επειδή η Κλυταιμνήστρα δεν αλληγορούσε, απ΄όσο ήξερα τουλάχιστον, σκέφτηκα πως έπρεπε να διερευνήσω αν ο παραπάνω λόγος είναι ικανός πρόξενος μεγάλου έρωτα.
- Πες τα μου με τη σειρά, της λέω.
- Ήταν κοντά μεσημέρι, ο ήλιος φλόγιζε ανελέητα το δέρμα μου, η άμμος είχε πάρει πια το σχήμα του κορμιού μου τόσο που ασφυκτιούσα, η ελάχιστη αύρα με καλούσε να λικνιστώ μαζί της και το κύμα, παλινδρομώντας, χάραζε στην άμμο κάτι που έμοιαζε σαν Κλυταιμνήστρα.
Έτσι κι εγώ βούτηξα.
Τον αχινό τον είχα δει φυσικά. Και ακριβώς πάνω στην προσπάθειά μου να τον αποφύγω, έπεσα με τα γόνατα στον άλλο που δεν είχα δει. Ένα μεγάλο αγκάθι και πολλά μικρότερα είχαν εισβάλει εντός μου.
Βγήκα, κάθισα στην άμμο και με μια βελόνα, που έχω πάντα μαζί μου για να βγάζω τα αγκάθια που μπορεί να εμφανιστούν στη ζωή μου, άρχισα την οδυνηρή διαδικασία.
Και τότε, ήρθε.
Γοητευτικός, με μια ήρεμη δύναμη, γονάτισε δίπλα μου και, χωρίς να πει κουβέντα, πήρε τη βελόνα από τα χέρια μου και συνέχισε αυτός εκείνο που είχα ξεκινήσει.

Βλέποντας το βλέμμα της να ταξιδεύει τρυφερά στη θύμηση του... απακανθανισμού, τη ρώτησα σιγά.
- Και φυσικά θα άρχισε από το μεγάλο αγκάθι, έτσι δεν είναι;
- Μα φυσικά και όχι. Μου έβγαλε μερικά μικρά, γύρω από το μεγάλο. Εξ άλλου δεν ήταν και η κατάλληλη ατμόσφαιρα με τόσον κόσμο γύρω. Αυτό μου το έβγαλε το βράδυ με την πανσέληνο.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο τύπος θα πρέπει να είχε φοβερή όραση αλλά και πάλι δύσκολο. Γύρισα να τη ρωτήσω αλλά την είδα χαμένη στην, υπό το σεληνόφως, Αχαϊκή παραλία...
- Βρεθήκαμε σε ένα απόμερο, γραφικό ταβερνάκι με θέα τον κόλπο και λουσμένο στο φως της πανσέληνου.
Οι σιγανές νότες παλιάς, λαϊκής μουσικής απ΄το τζουκ μποξ του μαγαζιού, πλουτισμένες με τα λόγια των τραγουδιών που μου ψιθύριζε γλυκά, ανέβαιναν ψηλά, συναντούσαν τις φεγγαραχτίδες κι εκεί, μεθυσμένες από τη νοτισμένη αύρα, χόρευαν μαζί τους χορούς λυτρωτικούς.
Δεν άντεξα.
- Και πώς έβλεπε στο μισοσκόταδο να σου βγάλει το μεγάλο αγκάθι με τη βελόνα;
Με κοίταξε με ένα απορημένο βλέμμα σαν να την είχα ρωτήσει κάτι αδιανόητο.
- Μα, δεν το έβγαλε με τη βελόνα. Το έβγαλε με τα λόγια του. Με την απαλή φωνή του, την τρυφερότητά του, το απαλό άγγιγμα του χεριού μου, το βλέμμα του που με αγκάλιαζε ερωτικά, την ανάσα του που είχε τον ίδιο ρυθμό με τη δική μου...
Εγώ, με τη βελόνα...
Είχα προσπαθήσει νύχτες και νύχτες, ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, να το βγάλω.
Με λύσσα άλλοτε, αδιαφορώντας για τον πόνο, με προσοχή άλλες φορές για να μην πονέσω, έσκαβα με τη βελόνα γύρω του να το ξεριζώσω, να βγει πια έστω και μαζί με αίμα μου, να μείνει μια πληγή που σιγά-σιγά θα επουλωνόταν, ένα μικρό σημάδι στο τέλος που θα μπορούσα να το κρύψω με ένα, έστω λίγο πικρό, χαμόγελο από κάποιον που θα ρωτούσε κάποτε...
Πριν φύγουμε από το ταβερνάκι, ζήτησε μια πάνινη, καθαρή πετσέτα και σκούπισε το αίμα που είχε βγει μαζί με το αγκάθι.
Τώρα πια τα παράγματα είναι εύκολα, τα μικρά αγκάθια δεν πονάνε πολύ και θα έρθει και αυτών η σειρά.
...............
Αφήνοντας την Κλυταιμνήστρα στα απαλά αλλά αποφασιστικά χέρια του νέου της, γοητευτικού χειρούργου, έμεινα με την απορία:
Μπορεί μια γυναίκα να ερωτευτεί απλά και μόνον κάποιον αν αυτός μπορεί να της βγάλει τα αγκάθια από τη ζωή της;
Και κυρίως το μεγάλο;

Η παράξενη γυναίκα της ασπρόμαυρης φωτογραφίας..

2008-06-14T10:25:00.005+03:00

-Βρε το μαλάκα, σκέφτηκε φωναχτά, εκατό φορές του το έχω πει και αυτός πάλι τα ίδια.
Έσκισε οργισμένος το προσπέκτους που μόλις είχε φέρει ο ταχυδρόμος και που εκθείαζε μια νέα ψηφιακή μηχανή- το κατάστημα που έπαιρνε τα φωτογραφικά του τον βομβάρδιζε με προϊόντα νέας τεχνολογίας, που θάπρεπε πια να μπουν, κατ΄αυτό, στη φωτογραφική του ζωή που τη βίωνε με πάθος- και το έκαψε με τον αναπτήρα του.
Δεν είχε σκοπό να πάρει τέτοια μηχανή χωρίς φιλμ, ο κόσμος να χαλούσε.

Του άρεσε η μυρουδιά του φιλμ καθώς το έβγαζε από το εμφανιστικό υγρό, του άρεσε να βλέπει αρνητικά τα πράγματα στο φίλμ -διαπραγματεύσιμα ακόμα -πριν μεταλλαχτούν στο χαρτί σε θετικά, πριν γίνουν σκληρή, αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα,
πριν πάρουν την οριστική και αμετάκλητη μορφή τους και πάντα είχε την κρυφή ελπίδα
-στο σκοτεινο θάλαμο οι κρυφές ελπίδες γιγαντώνονται καθώς η κόκκινη λάμπα τις φωτίζει, καθώς η πνιγηρή μυρωδιά του υποθειώδους νατρίου τις νοτίζει υπνωτίζοντάς τις- πως, τυπώνοντας στο χαρτί μια φωτογραφία, κάποια φορά, έστω και μια στη ζωή του, αυτή δεν θα έβγαινε απόλυτα θετική, παρά αρνητική ή, τουλάχιστον, με κάποια αρνητικά πεδία -
μια ουτοπία. που την ήξερε και ο ίδιος και μέσα στο σκοτεινό θάλαμο όντας και μέσα στα ασπρόμαυρα, σκοτεινά όνειρά του, το ίδιο-
Πάντα τραβούσε ασπρόμαυρες φωτογραφίες για να ταιριάζουν με τα όνειρά του.
..................
Αυτή τη φορά είχε τραβήξει φωτογραφίες από προσόψεις παλιών σπιτιών, επιμένοντας σε λεπτομέρειες που και ο καλλιτέχνης είχε επιμείνει σαν να τον περίμενε, σε ένα δρόμο πολυσύχναστο μιας παλιάς πόλης που τα παραδοσιακά σπίτια έμοιαζαν να καλωσορίζουν τους περαστικούς -ρίχνοντάς τους κάπου κάπου, παιχνιδιάρικα, κομματάκια από τους σοβάδες τους,
σέπαλα από τα άνθη στα μπαλκόνια,
ψιθυριστούς αναστεναγμούς κοριτσιών πίσω από τις δαντελωτές κουρτίνες,
οργισμένες βρισιές αγοριών που καυγάδιζαν για τη μπάλα,
οσμές ιδρώτα από κουρασμένα κορμιά αντρών μετά τη δουλειά,
νυχτερινές, ανομολόγητες επιθυμίες γυναικών πριν καταλαγιάσουν μπροστά στην πρωϊνή μπουγάδα,
σπιτίσιες μυρωδιές και ανεξίτηλα, τόσα χρόνια, χρώματα ζωγραφισμένα για να μην ιδωθούν και λόγια ειπωμένα για να μην ακουστούν,
λόγια που ακούστηκαν χωρίς να ειπωθούν,
αγγίγματα ακροδάχτυλων σε αόρατες οπτασίες πεφιλημένων γυναικών,
αφές σε τραχύ δέρμα αντρικών αχαμνών-
και οι περαστικοί χαμογελούσαν πρόθυμα και ανταπόδιδαν το καλωσόρισμα σε πράγματα-αγγίγματα, χρώματα, μυρωδιές, γεύσεις, ακούσματα –
και που είχαν ξεχάσει στη νέα, τσιμεντένια πόλη που ζούσαν.
Θυσίασε το τελευταίο καρέ από το φιλμ του για να τραβήξει μια σκηνή στο πλακόστρωτο.
...................
Είχε φτάσει πια στην τελευταία φωτογραφία που έπρεπε να τυπώσει για να τελειώσει το φιλμ.
Στο πλάνο, που προβαλλόταν στο αρνητικό φιλμ καθώς το φώτιζε στον προτζέκτορα, φαίνονταν καθαρά οι μορφές δυο νέων ανθρώπων, ενός ζευγαριού που κατηφόριζε ανέμελο στο πλακόστρωτο και, στο στιγμιότυπο που είχε τραβήξει, ο νεαρός έπαιζε με μια μπούκλα από τα μαλλιά του κοριτσιού.
Πιο πίσω αριστερά, σε δεύτερο πλάνο, μια γυναίκα φαινόταν να κοιτάζει τη σκηνή, γυρισμένη πλάγια προς το φακό, το προφίλ του προσώπου της μόλις να διακρίνεται.
Τύπωσε τη φωτογραφία.
Το ζευγάρι φαινόταν καθαρά, το ίδιο και το πλακόστρωτο, τα παλιά σπίτια.
Η γυναίκα δε φαινόταν διόλου.

Στέγνωσε τη φωτογραφία και την έβγαλε στο φως.
Το ίδιο.
Την ξανατύπωσε προσεχτικά ξανά και ξανά. Τίποτα.
Τη μεγέθυνε. Η γυναίκα δεν υπήρχε.
..............

Ξύπνησε με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του ανευόδωτου.
Κατά τις 3 τον είχε πάρει ο ύπνος αφού στριφογύριζε στο κρεβάτι για ώρες, αφού είχε σηκωθεί άπειρες φορές να ξανακοιτάξει το φιλμ και τη φωτογραφία, μήπως κι είχαν κάτι τα μάτια του, μήπως και ήταν κάτι που δεν μπόρεσε να δει ενώ υπήρχε
-πόσες φορές δεν μπορούμε να δούμε κάτι που είναι μπροστά μας και μας φωνάζει:
-εεεε, εδώ είμαι, δε με βλέπεις;
και αυτό μπορεί να είναι ένα δάκρυ –που θα μπορούσε να είναι από κάποιο σκουπιδάκι αλλά δεν είναι- ,
ένα ζεστό χαμόγελο –που θα μπορούσε να είναι απλά φιλικό αλλά δεν είναι-
ένα χάδι στο χέρι –που θα μπορούσε να είναι τυχαίο αλλά δεν είναι-
και ένα σωρό άλλα πράγματα που τα βλέπουμε μόνο όταν θέλουμε-
κι όμως κάθε φορά η γυναίκα στη φωτογραφία ήταν απούσα –την τελευταία απ΄τις άπειρες φορές που δεν την είδε σκέφτηκε: ίσως η απουσία της να είναι πιο πολύτιμη από την παρουσία της- κι αυτή η σκέψη τον έκανε να αναπολήσει τις απουσίες της ζωής του και έτσι αποκοιμήθηκε.

Πριν περάσει στο χώρο της πραγματικότητας -όντας ακόμα εκεί όπου τα αρνητικά εισδύουν στα θετικά δίνοντας αυτό το μουντό, γκρίζο χρώμα του ουρανού όπου η καταιγίδα ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν θα ξεσπάσει ή αν θα λουφάξει στην ήρεμη αγκαλιά των σύννεφων μέχρι αυτά να την καταλαγιάσουν
-και άπειρες φορές έχει συμβεί αυτό και ίσως έτσι πρέπει να γίνεται για να έχουν και τα σύννεφα κάποιο λόγο ύπαρξης, εκεί λοιπόν, όπου κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τη μικρή χρυσαλλίδα στο μάταιο πέταγμά της προς το καταλυτικό φως, προσδοκώντας να κάνει μαζί της έρωτα πριν τα σώματα και των δυο, φωτοβολώντας, γίνουν μια ακόμα ηλιακή κηλίδα
ή θα την πνίξει στην παλάμη του-
εκεί λοιπόν, στο λυκόφως από τη δύση του ήλιου μέχρι της έλευσης του πλήρους σκότους και που στο αρνητικό φιλμ φυσικά είναι ένα απαυγάζον λυκόφως, έκανε μια παράλογη σκέψη.

-Μήπως αυτός ο ίδιος δεν ήθελε να εμφανιστεί η γυναίκα στη φωτογραφία;
Να την κρατήσει στο αρνητικό φιλμ, στα αρνητικά της ζωής του, σαν τίποτα θετικό να μην ήταν να του δώσει ποτέ η απλά να μην ήθελε να του δώσει.
Προσπάθησε να φέρει στο νου του τη μορφή της, όπως στο αρνητικό φιλμ, αυτή κοίταζε πλάγια.
Κάποιο γνωστό σημάδι -και που σίγουρα αν φαινόταν στη φωτογραφία και που δεν φαινόταν γιατί δεν υπάρχει σημάδι σε ένα πρόσωπο που δεν υπάρχει, κάτι μπορεί να του θύμιζε- ένα αρνητικό λοιπόν σημάδι.
-Ανοησίες, σκέφτηκε, τα αρνητικά σημάδια κανείς δεν θέλει να τα δει, ακόμα κι αν υπάρχουν, λογικό.
Η σκέψη αυτή -δηλαδή το να μπορεί να βλέπει κάτι το λογικό σαν λογικό- τον καθησύχασε.
Έμεινε στο κρεβάτι μέχρι αργά το απόγευμα.

Αφού σηκώθηκε, πήρε τη φωτογραφική του μηχανή και κίνησε για την παλιά πόλη.
Ήταν ένα βροχερό απογευματινό Κυριακής που όμως η βροχή ερχόταν από ένα μεγάλο σύννεφο και που ο υπόλοιπος ουρανός άφηνε τις αχτίδες του ήλιου να φωτίζουν την πόλη .
-Α, σκέφτηκε, με τέτοιο φως, ακόμα και οι σταγόνες ίσως να φαίνονται.
..................
Όταν έφτασε στον ίδιο δρόμο, η βροχή είχε σταματήσει.
Οι αχτίδες του ήλιου που κόντευε να δύσει, κατηφόριζαν στο πλακόστρωτο ξεπνοημένες πια, σταματώντας που και που να παίξουν με κάποιο πεταμένο αλουμινένιο κουτί από αναψυκτικό και να στείλουν την αντανάκλαση τους στα μάτια κάποιου περαστικού, που πιστεύοντας –κολακευμένος- πως κάποια κοπελιά σε ένα μπαλκόνι έπαιζε μαζί του με ένα καθρεφτάκι, σήκωνε το κεφάλι του και κοίταζε στα μπαλκόνια γύρω να τη βρει.

Είχε ακόμα λίγη ώρα μπροστά του που το λίγο φως θα μπορούσε να χαράξει στο φιλμ του μορφές.
Άρχισε να φωτογραφίζει σκηνές με ανθρώπους.
Οικογένειες που γύριζαν από κάποια επίσκεψη, παιδιά με το παγωτό στο χέρι, ζευγάρια που πήγαιναν για το σινεμά, ανθρώπους μόνους που απλά πήγαιναν χωρίς να έχουν να πάνε πουθενά.

...............

Αν δεν στήσεις κ@λο, δεν ανεβαίνεις στην ιεραρχία.

2008-03-15T10:22:00.002+02:00

Κοντοστάθηκε στον προθάλαμο του πενταόροφου μεγάρου που μόλις είχες μπει, λίγο μουσκεμένη από την ξαφνική φθινοπωριάτικη μπόρα που έκανε τα μαλλιά της να μυρίζουν υπέροχα –η ξανθιά που πέρασε δίπλα της πήγε να τη ρωτήσει τι σαμπουάν χρησιμοποιούσε αλλά δίστασε, ανασήκωσε τους ώμους και βγήκε στη βροχή να δοκιμάσει το δικό της σαμπουάν-.

Καθώς διάβαζε την πινακίδα που έγραφε τους ορόφους και τα γραφεία στον καθένα, η σιλουέτα της καθρεφτιζόταν στο τζάμι της πινακίδας και έφερνε πίσω την εικόνα της, ελάχιστα φλουταρισμένη που δεν έπαυε όμως να δείχνει μια όμορφη κοπέλα, γύρω στα 27, με καλοσχηματισμένο σώμα και καλλίγραμμα πόδια.

Φορούσε μια μάλλον κοντή, μαύρη φούστα και ένα πουκάμισο αχνοπράσινο με το πάνω κουμπί ξεκούμπωτο. Είχε προβληματιστεί πολύ τι θα φορέσει για να πάει σε αυτή την Εταιρία που είχε διαβάσει στις Μικρές Αγγελίες:

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΑΕΒΕ ζητά γραμματείς, εμφανίσιμες για το τμήμα Δημοσίων σχέσεων. Προϋπηρεσία δεν είναι απαραίτητη. Ξένες γλώσσες επιθυμητές.

Καθώς δοκίμαζε τα ρούχα που θα φορούσε, αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να είναι αυτή η Εταιρία, αφού στην αγγελία δεν αναφερόταν τίποτα. Βάζοντας ένα τολμηρό κόκκινο μπλουζάκι, σκέφτηκε ότι με τα ιερά ποτέ δεν τα πήγαινε καλά αλλά φυσικά αυτό δεν της έδινε το δικαίωμα να εμφανιστεί στη νέα δουλειά απρεπώς. Ήταν και το όνομα ΙΕΡΑΡΧΙΑ που τη φόβιζε λίγο. Έβγαλε το μπλουζάκι κι έβαλε ένα λευκό. Σκέφτηκε πως ούτε με τα αρχία τα πήγαινε πολύ καλά, αλλά όταν άκουγε αυτή τη λέξη ή τη διάβαζε σαν συνθετικό όπως στην ΙΕΡΑΡΧΙΑ, ένοιωθε μια περίεργη συγκίνηση κι ένα γλυκό, ανεξήγητο μούδιασμα χαμηλά.

Τελικά έβαλε το αχνοπράσινο πουκάμισο.

Στην πρώτη στήλη της πινακίδας ήταν γραμμένη η λέξη ΙΕΡΑΡΧΙΑ.

Στην επόμενη ο όροφος και στην επόμενη με τη σειρά από κάτω προς τα πάνω:

1. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ-ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ

2. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

3. ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΙ ΤΜΗΜΑΤΩΝ-ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

4. ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

5. ΠΡΟΕΔΡΟΣ-ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.

Ίσιωσε λίγο τη φούστα της, γύρισε προς το ασανσέρ και αποφασιστικά πάτησε το κουμπί της κλήσης.Όταν άνοιξε η πόρτα του θαλαμίσκου, έμεινε άναυδη. Ένας ωραίος άντρας με ακριβό ραφ κουστούμι και γραβάτα με κόκκινες ρίγες στεκόταν στο βάθος του θαλάμου σαν να την περίμενε. Κοντοστάθηκε λιγάκι, ξανασκέφτηκε την ΙΕΡΑΡΧΙΑ χωρισμένη στα δυο της συνθετικά, αναρωτήθηκε για μια ακόμα φορά αν θα είχε τύχη σε μια τέτοια Εταιρία, αλλά μες στα αυτιά της αντήχησε η φωνή της συγχωρημένης της μητέρας της:-Ευχή και κατάρα σου δίνω, να ανέβεις την ΙΕΡΑΡΧΙΑ για να πετύχεις στη ζωή σου, κόρη μου.

Μπήκε στο ασανσέρ, γύρισε την πλάτη στον ωραίο Κύριο και πάτησε το κουμπί του 1ου ορόφου.

Η πόρτα έκλεισε......

και το ασανσέρ άρχισε να ...κατεβαίνει απαλά στο 2ο υπόγειο.

Η κοπέλα σκέφτηκε πως κάποιος θα το είχε ήδη καλέσει και περίμενε. Στο υπόγειο κανείς δεν μπήκε και έτσι ξαναπάτησε το κουμπί του 1ου ορόφου.

Το ασανσέρ ξεκίνησε και σταμάτησε ...στο ισόγειο. Ο ωραίος, ακίνητος, δεν έδειξε να παραξενεύεται.

Η κοπέλα γύρισε, τον κοίταξε αμήχανα και ξαναπάτησε το κουμπί του 1ου. Ξανά το ασανσέρ στο 2ο υπόγειο. Άρχισε να μην αισθάνεται καλά, δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει, κάποια βλάβη ίσως, έκανε και ζέστη, ένοιωσε πως ιδρώνει λίγο, σκέφτηκε το μακιγιάζ της, που τόσο πολύ το είχε φροντίσει και θα άρχιζε να χαλάει, ανοίγει την τσάντα της να βγάλει το καθρεφτάκι, της πέφτει κάτω το κραγιόν της. Έχοντας πίσω της τον ωραίο, σκύβει να το πιάσει και, ...

σαν από θαύμα, το ασανσέρ σταμάτησε απαλά να κατεβαίνει......

και άρχισε να ανεβαίνει.

Το λαμπάκι στο καντράν έδειξε, 1ος όροφος. Απορημένη ακόμα βγήκε από το ασανσέρ. Βγαίνοντας κοίταξε πίσω της. Ο ωραίος, ακίνητος, ασυγκίνητος, αμίλητος, της έριξε μια ματιά γεμάτη κατανόηση.

Στον όροφο τυπικά γραφεία γραμματείας. Υπάλληλοι άχρωμοι, ουδέτεροι, με κάποιο ξινό χαμόγελο κάπου- κάπου, εξυπηρετούσαν τις λιγοστές νεαρές κοπέλες που στέκονταν μπροστά στα γκισέ. Κοιτάζοντάς τις σαν να διέκρινε σε όλες μια στάση επίκυψης και σκέφτηκε πως φυσικά μπορεί να ήταν έτσι για να κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα αλλά μπορεί και να μην ήταν από αυτό, αλλά δεν είχε σημασία και πάλι τη δουλειά τους θα έκαναν καλύτερα. Σοκαρίστηκε με τη σκέψη που έκανε και προχώρησε λίγο αμήχανα στο πρώτο ελεύθερο γκισέ. Ασυναίσθητα έσκυψε λίγο για να δώσει τα χαρτιά της. Μόλις όμως το κατάλαβε, ίσιωσε το κορμί της απότομα και ο υπάλληλος σαν να την κοίταξε περίεργα. Δεν έδωσε σημασία, άφησε το φάκελο και περίμενε υπομονετικά.

Ο υπάλληλος σηκώθηκε να φέρει ένα ντοσιέ να βάλει μέσα το φάκελο. Καθώς πήγε προς το βάθος, σαν να προχωρούσε σκυφτός με μια μόνιμη ακαμψία.

Γύρισε, της έδωσε ένα χαρτάκι με τον αριθμό πρωτοκόλλου και της είπε:

-Θα πάτε στο δεύτερο στον προϊστάμενο προσλήψεων να κάνετε ένα interview.

Η κοπέλα ξαναπήγε προς το ασανσέρ.Το κάλεσε, η πόρτα άνοιξε, ο ωραίος Κύριος με το απλανές βλέμμα στο ίδιο σημείο, όλα της φάνηκαν λίγο γνώριμα πια, φιλικά ίσως, μπήκε με άνεση και πάτησε το κουμπί του 2ου ορόφου. Το ασανσέρ ξεκίνησε και...

άρχισε να κατεβαίνει στο 1ο υπόγειο.Μόλις έφτασε, ξαναπάτησε του 2ου . Το ασανσέρ σταμάτησε στον 1ο. Ο ωραίος, ασυγκίνητος........................

Η κοπέλα, και έξυπνη ήταν, είχε και στα αυτιά της και τη φωνή της μανούλας της:

-Ευχή και κατάρα σου δίνω, να ανέβεις την ΙΕΡΑΡΧΙΑ για να πετύχεις στη ζωή σου, κόρη μου,-μόνο που δεν της είχε πει πώς να ανέβει αλλά φαίνεται πως γιαυτήν ήταν ευνόητο-.

Η κοπέλα κατάλαβε λοιπόν πως δεν είχε έρθει καλά προετοιμασμένη. Γύρισε και κοίταξε τον ωραίο. Αυτός της έριξε μια αινιγματική ματιά και πάλι όμως με κατανόηση. Εντελώς τυχαία, πρόσεξε ότι είχε ξεκουμπώσει το σακάκι του και φαινόταν μια ακριβή δερμάτινη ζώνη με μια περίεργη αγκράφα που είχε ένα βέλος που έδειχνε προς τα κάτω.

Κατέβηκε στο ισόγειο, βγήκε στο δρόμο, είδε την ξανθιά να έχει γίνει μούσκεμα για να μοσχομυρίσουν τα μαλλιά της-είχε ξεχάσει ότι είχε λουστεί με σαμπουάν χωρίς άρωμα-, πήγε σπίτι της, άναψε το θερμοσίφωνα, μπήκε στη μπανιέρα με καυτό νερό και έκανε ένα μπάνιο, τέτοιο που δεν είχε ξανακάνει, επιμένοντας στα δύσκολα σημεία, φόρεσε το πιο καλό της στριγκ, φόρεσε και το κόκκινο πουκάμισο, άφησε ανοιχτά δυο κουμπιά και ξεκίνησε για τη νέα της, πλέον, δουλειά.

Όπερ έδει δείξαι

Ανάμεσα σε μια ώριμη σκέψη και ένα ανώριμο, δαγκωμένο ροδάκινο, προτιμώ τη δαγκωνιά.

2008-03-15T09:38:00.004+02:00

Ο καθένας μας κατά κανόνα πιστεύει ότι έχει ωριμάσει, έχει κατακτήσει τη όποια γνώση, έχει ζήσει εμπειρίες και μοναδικά πράγματα που του έχουν δώσει πια το φίνο αυτό απόσταγμα της όλης μέχρι τώρα πορείας του.

Και άλλοι το απόσταγμα αυτό το κάνουν γνώμονα για τη συνέχιση της πορείας τους, άλλοι αρωματίζονται με αυτό και το ξοδεύουν όλο-γενικά τα αποστάγματα είναι αρωματικά ή τουλάχιστον έτσι τα θέλουμε για να τα ξορκίσουμε και αυτό το κάνουμε μαζεύοντας συνήθως ξεθυμασμένα αιθέρια έλαια από τους άλλους, παίρνοντάς τα ευγνωμονώντας – θέλοντας , απελευθερωμένοι να αρχίσουν νέα συλλογή αποσταγμάτων.και, τέλος, άλλοι, κάποια στιγμή, το χύνουν αναθεματίζοντάς το.

Ώριμοι λοιπόν, ούτως ή άλλως, ανένταχτοι και ενταγμένοι, ζούμε στον αποστακτήρα......

και ξαφνικά έρχεται το ροδάκινο!

Ανώριμο φυσικά, όπως κάθε ροδάκινο που θέλει να προκαλέσει τη γεύση, την αφή, την όσφρηση, την όραση και την ακοή ακόμα στον ήχο της δαγκωνιάς......και δέχεται να το δαγκώσετε.Φυσικά πρέπει, όπως είναι ευνόητο, να έχετε τις αισθήσεις οξυμένες, ένα ανώριμο ροδάκινο είναι πάντα απαιτητικό όταν αποφασίσει να δαγκωθεί... ...

και το δαγκώνετε......

ή δεν το δαγκώνετε!

Και το ερώτημα είναι:Αυτό το καινούριο στη ζωή σας- δεν είναι υποχρεωτικά κάποιος άλλος άνθρωπος - που φαίνεται να σας κρυφογελάει ανάμεσα στα κλαδιά και σας προκαλεί να το κόψετε από το δέντρο και που μπορεί να είναι ήδη λίγο δαγκωμένο, τι το κάνετε;

Το αφήνετε -ωρίμως σκεπτόμενοι-, μονολογώντας: όμφακες εισί;

Κουνάτε το δέντρο, πέφτει, το παίρνετε μαζί, το κανακεύετε για να ωριμάσει, να απογυμνωθεί από το χνούδι του που του έδινε μεν όλη τη χάρη και τη ζωντάνια αλλά κάπου σας ενοχλούσε στην αφή κυρίως τη νύχτα και τελικά το βάζετε στη φρουτιέρα μαζί με τα άλλα, αν καθίσει -που σχεδόν σίγουρα δεν θα καθίσει-;

Ή ανεβαίνετε στο δέντρο, τραβάτε μια γερή δαγκωνιά- εννοείται φυσικά ότι μπορείτε ακόμα να ανεβαίνετε σε δέντρα και έχετε και γερά δόντια-,απομυζάτε όσο χυμό μπορείτε -λίγο στυφό ακόμη φυσικά γιατί για κάποιον άλλον θα μεταλλάξει τη στυφάδα σε γλύκα- και ξαναγυρίζετε στη γλυκερή φρουτιέρα σας;

Κάντε όμως κάτι με αυτό το λαχταριστό ροδάκινο!!! Κουνηθείτεεεεεεε

Να λοιπόν, κι ένα αγέρωχο υποκαθιστάμενο - η άλλη όψη-.

2008-03-12T22:35:00.002+02:00

Όταν έρθει η ώρα του να ξαναμπεί θριαμβευτικά ξανά στη σκηνή -από το παρασκήνιο όπου μήνες και χρόνια ζούσε βηματίζοντας πάνω-κάτω νευρικά σαν τον ηθοποιό που ξέρει το ρόλο του μα δεν ξέρει το κοινό της βραδιάς που γι΄αυτό θα κληθεί να παίξει- να δυναστεύσει με τη δύναμη που έχει ο ρόλος του, να γοητεύσει ξανά,
εκείνη την ώρα...
η σκηνή του φαίνεται μικρή, τα σκηνικά φτωχά, τα φώτα αδύναμα,
οι άλλοι ηθοποιοί κακοί και τιποτένιοι -μήνες και χρόνια παίζανε το έργο χωρίς αυτόν, στην ώρα του ρόλου, του δικού του, λέγαν αστείες ατάκες ή τάχα καμώνονταν πως έψαχναν κάτι σε κάποια παλιά σεντούκια, πολλές φορές έχαναν τα λόγια τους και κόμπιαζαν και κοιτάζονταν αμήχανα και έτρεχαν στα παρασκήνια αφήνοντας άδεια τη σκηνή-
και ο μοναδικός θεατής, που χρόνια το ίδιο έργο έρχεται να δει, ανάξιος του μοιάζει για να του παίξει το θαυμαστό το ρόλο που κάποτε του έπαιζε…
ρίχνει μια ματιά στη σκηνή…
στους μηδαμινούς ηθοποιούς…
στην μισοφωτισμένη πλατεία…
στον καταλαγιασμένο θεατή…

γυρίζει πίσω στα παρασκήνια,
ξέρει πως εκεί, χωρίς να φθείρεται, κάνει με την απουσία του τους άλλους, τους τιποτένιους ηθοποιούς να μοιάζουν πιο πολύ να είναι έτσι.
……………….
Μια αναπάντεχη ερώτηση πάντα περιμένει -κι αν χρειαστεί, κάμποσες νύχτες- και ζητά μια αναπάντεχη απάντηση.

Για ένα αναπάντεχο μπορεί να ξεπουλήσεις με μιας όλα τα μίζερα υποκατάστατα.

Στο αναπάντεχο πρέπει για λίγο να ζήσεις την έκπληξή σου και τη δική του, να το αφήσεις να σου τριβελίσει και να σου γλυκάνει το μυαλό, να παίξεις μαζί του, να το περιτριγυρίσεις από παντού - άλλοτε σοβαρά κι άλλοτε αστεία, άλλοτε στοχαστικά κι άλλοτε τρυφερά- ένα αναπάντεχο ποτέ δεν ξέρει αυτό το ίδιο πως για κάποιον θα είναι έτσι, γιατί αυτός ο κάποιος θα το ΄θελε να είναι.

Φοβάμαι τη νύχτα που το υποκαθιστάμενο θα εκδικηθεί απαιτώντας να υποκαταστήσει τα υποκατάστατα

2008-03-07T13:04:00.004+02:00

Έχουμε πια μάθει να ζούμε με τα υποκατάστατα.
Και αυτό είναι το άσχημο, εν τέλει.
Φυσικά τώρα όλα καλά κι όλα ωραία -ως και το άσμα λέει- κι ούτε καν αναρωτιέστε με ποιόν ήταν παρέα χτες το υποκαθιστάμενο-.
Που δεν είναι απαραίτητα κάποιο πρόσωπο -αν και είναι το πιθανότερο-.
Ένα σωρό πράγματα μπορεί να είναι, καταλαβαίνετε.
Από ένα άπιαστο νεανικό όνειρο μέχρι ένα νυχτερινό πλόα με φεγγάρι σε ένα ιστιοφόρο με ένα ποτό στο χέρι ακούγοντας Τζόαν Μπαέζ, μέχρι ένα μεγάλο ψάρι πιασμένο στο αγκίστρι σας - αν ψαρεύετε, μεταφορικά και κυριολεκτικά- μέχρι μια μικροχαρά που τη μεταθέσατε ανόητα στο μέλλον, μέχρι, μέχρι…

Και βολευόμαστε, προσθέτοντας κάθε μέρα -και νύχτα κι αυτό είναι ίσως επώδυνο αλλά νύχτα είναι, περνάει- και ένα νέο υποκατάστατο και όλο και απομακρύνουμε το υποκαθιστάμενο.
Μέχρι ακόμα μπορεί και να πιστέψουμε πως το ξορκίσαμε επιτέλους.

Και ζούμε με τις παρέες μας, με τα χαζογελάκια μας, με τα ξόρκια μας, με το να γράφουμε ¨καταθέσεις¨, με τη μικρή κοινωνία γύρω μας, εικονική ή πραγματική, να μας θωπεύει τα΄ αυτιά - μια χαρά σε βρίσκω, το ξεπέρασες αλώβητος, η ζωή είναι μπροστά μας, και λοιπά εμψυχωτικά λόγια- με τις δραπετεύσεις μας που σχεδόν πάντα οδηγούν ξανά στην αφετηρία τους, με κάποιες, ίσως ανομολόγητες, επιλογές που μόνο πικρίες αφήνουν, με το να διαβάζουμε στον καθρέφτη κάθε πρωί αυτό που έχουμε γράψει σε στιγμές αισιοδοξίας και με τόσα άλλα που ο καθένας έχει εφεύρει.

Μα μην υποτιμάτε το υποκαθιστάμενο.
Θάρθει κάποια μέρα ή νύχτα και θα είναι ανελέητο.
Γιατί τόσον καιρό το περιγελούσατε.
Και θα τα ζητήσει όλα πίσω. Και δίκαια.
…
Χμ, θα είναι μάλλον κάποια νύχτα και θα μείνετε ξαφνικά με το χέρι μετέωρο πάνω από το πληκτρολόγιο ή πάνω από μια ξένη σάρκα.

Σκέψεις των τελευταίων ημερών όπου σκεδάζω εαυτόν σε μια νέα προσπάθεια ξορκισμού.

..........................

Η ΑΕ ο ΑΕ.

2008-02-28T16:05:00.003+02:00

....................................roses: τοκ-τοκ

Και φυσικά μιλάω για το θέμα:
¨Η Αυτού Εξοχότης ο Αδιέξοδος Έρωτας¨.

...τον οποίο εγώ από την αρχή δηλώνω πως τον θεωρώ σαν τον υπέρτατο έρωτα.

Ο έρωτας, πέρα απ΄ όλα τ΄ άλλα, είναι σε τελική ανάλυση, ένα στοίχημα με τον εαυτό μας. Στοιχηματίζουμε κάθε φορά πως θα κάνουμε υπέρβαση του εαυτού μας και θα γίνουμε έτσι το ιδανικό του άλλου ή θα τον κάνουμε να πιστέψει έτσι.
Και η γνώση ενός, εκ των προτέρων, χαμένου στοιχήματος είναι η μαγεία του.
Γιατί έχει την οδύνη που απαιτεί ένας έρωτας για να είναι άξιος.

Θα μου πείτε:
-Μα πρέπει ένα έρωτας να είναι οπωσδήποτε οδυνηρός;
-Μα, θα απαντήσω εγώ, ναι, γιατί είναι στη φύση του να είναι έτσι. Γιατί έτσι πρέπει να βιωθεί.
-Μα, θα μου ξαναπείτε, εμείς ζητάμε έναν έρωτα για να ζήσουμε τη γλυκάδα του, να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και να λιώνουμε, να πιστεύουμε πως ποτέ δεν θα τελειώσει, να χτίζουμε όνειρα μαζί, να δυναμώνουμε μέσα από αυτόν, να χαιρόμαστε ρουφώντας την κάθε ηλιαχτίδα που, αφού πλέκεται μέσα στα μαλλιά του άλλου, στο τέλος έρχεται σαν φιλί ηδονικό στα χείλη μας, να ξετρυπώσουμε τις μύχιες σκέψεις του άλλου και να τις κάνουμε δικές μας.
Αυτός είναι ο έρωτας που προσμένουμε.
-Μα, θα αντιλέξω εγώ, όταν πια βεβαιωθείτε πως ποτέ μια ηλιαχτίδα δεν μπορεί να γίνει φιλί, ποτέ μια μύχια σκέψη δεν ξετρυπώνεται, ποτέ όνειρα δεν χτίζονται μαζί γιατί είναι από διαφορετικά υλικά και δεν δένουν...
να τι θα κάνετε τότε:
Θα συμβιβαστείτε. Η διέξοδος ενός ανάξιου έρωτα είναι ο συμβιβασμός. Και αυτό, δεν πρέπει του άξιου έρωτα
- ..., θα μου πείτε.
-Ακριβώς έτσι είναι. Αν όμως από πριν είχατε απαξιώσει ήδη- το ξέρατε πως κάποτε θα γίνει αυτό- όλα τα παραπάνω κι ωστόσο θέλατε να τα ζήσετε με τη βαθιά επίγνωση της ματαιότητας και, την εξίσου, βαθιά απόλαυση μάταιων πραγμάτων, τότε θα φτάνατε στον υπέρτατο, αδιέξοδο έρωτα, όπου η απόλαυση της βίωσής του συνυπάρχει με την οδύνη της γνώσης του, όπου τα πάντα είναι τετελεσμένα άμα τη γέννησή τους, όπου ο συμβιβασμός είναι μια έννοια ανύπαρκτη, όπου το αδιέξοδο, όσο και αν φαίνεται σχήμα οξύμωρο, είναι η μόνη λύση.
-..., θα μου πείτε.
-Ακριβώς. Παθιάζεστε να ζήσετε έναν αδιέξοδο έρωτα.
Θα σας αποζημιώσει με την οδύνη του, να είστε σίγουροι.

Λόγια με την επόμενη βροχή και τον ίδιο satie

2008-02-22T04:00:00.021+02:00

μα τόση βροχή που η θάλασσα θ΄ανέβει ίσαμε το δωμάτιο...
κι εσύ θα κοιμάσαι και τα ψάρια πετώντας, σαν παλιές εικόνες ντυμένες με άγνωστες νότες, θα λυμαίνονται τα όνειρά σου.
Κι εγώ, ανήμπορος ψαράς να αλιεύσω τις μύχιες σκέψεις σου και να παίξω στην κιθάρα μου τις άγνωστες νότες,
να ξυπνήσω, λέω...

...κι αφού ξυπνήσω και σ΄ αντικρίσω

- το σώμα σου κουρνιασμένο μπρούμυτα,

βολεμένο στις πτυχώσεις των σιντεφένιων σεντονιών

που έφτιαξε η νυχτερινή σου μέθεξη στο ερωτικό μου παραλήρημα

και φωτισμένο σε λουρίδες με το φως από τις γρίλιες,
φως απ΄τη βροχή νοτισμένο,

σκιά λαξεμένη απ΄τα πλήκτρα του satie,

φως σκιά,

σκιά, φως,

στο φως να μου χαμογελάς ναζιάρικα,
στη σκιά, θυμωμένη για κάτι που σε πείραξε,

...κι αφού σε αγγίξω απαλά στην πλάτη,

θα μπω στο ενύπνιο σου απ΄το τρωτό σου σημείο

που πάντα με αφήνεις- έτσι, χωρίς σκοπό, απλά για να ζω ακόμα κι εκεί μέσα-

...και αφού ησυχάσω βλέποντάς σε να μου γνέφεις βγαίνοντας εγώ απ΄τ΄όνειρό σου και να μου λες...

όλα καλά, μη νοιάζεσαι, κάθε πρωί όλο και πολύ θα μεγαλώνουν οι φωτεινές λουρίδες κι όλο και πιο πολύ θα σου γελώ.
...θα σηκωθώ αθόρυβα να πάω να φτιάξω τον καφέ μας στο μπακιρένιο μπρίκι.
...καθώς τους φέρνω αχνιστούς στα παλιά τα φλιτζανάκια της γιαγιάς,

μην προλαβαίνοντας τους μυρωδάτους τους αχνούς που τρέχουν βιαστικά να σε ξυπνήσουν πρώτοι φέρνοντάς σου τα μαντάτα της νέας μέρας – ξέρεις, σου λένε γαργαλώντας σου τη μύτη, περάσαμε από το παζάρι κι ακούσαμε ότι σήμερα θα σ΄ αγαπήσει πιο πολύ-

σκοντάφτω λίγο,

δυο-τρεις σταγόνες χύνονται, μα δεν πειράζει, σκέφτομαι, χρέωσέ με, δυο-τρεις σταγόνες έρωτα λιγότερες μα πάλι θα με θες το ίδιο...
...ακουμπάω τους καφέδες στο κομοδίνο δίπλα...
...ξυπνάς και οι γρίλιες ανοίγουν διάπλατα από μόνες τους.....

Κι εσύ γελάς, γελάς...

Κι εγώ σε καμαρώνω.
http://youtube.com/watch?v=e7CKvbE-1Sg

Λαθραίος επιβάτης στ΄ασημένια βαγόνια του φεγγαριού.

2008-02-22T03:19:00.016+02:00

..............
…που ήταν δεμένα με μια κλωστή ασημένια,
τόσο λεπτή σαν ίνα μεταξιού
μόνο ένα χέρι λεπτό, με τρυφερά ακροδάχτυλα
μπορεί πια να την κόψει,

τόκανες.

τό΄να βαγόνι στο γκρεμό να πέφτει γελώντας
τ΄άλλο, γεμάτο με μάτια ορθάνοιχτα
το ένα μάτι το άλλο να κοιτά με απορία και δάκρυα,
κανένα δεν τολμά λαθραίο επιβάτη να θωρήσει...

κι αυτός επαίρεται πως θάμπωσε γυναίκεια μάτια
μα δεν είν΄τα δάκρυα πια γιαυτόν,
σαν ν΄άργησε πολύ τους φάνηκε.

Κι ένα στερνό βαγόνι,
-το τρίτο το καλύτερο, σαν λεν στα παραμύθια-
τρέχοντας με βια σε λοξεμένες ράγες,
κουβαλάει τα λαξεμένα σου όνειρα,

-σαν ήταν να διαλέξεις το ορυκτό να τα λαξέψεις,
τον τάλκη διάλεξες, το πιο μαλακό,
πρώτο στην κλίμακα του Μος,
άκοπα, χωρίς πόνο και περίσκεψη τα σκάλισες,
με τ΄ακροδάχτυλα.

Μικρές νυχιές στον τάλκη έκανες
και νόμισες πως σκάλιζες όνειρα ζωής,
ξέπνοα φύσηξες να φύγει η σκόνη
και νόμισες πως τους έδωσες ζωή,
φτερουγίσματα φτηνών ερωτικών στιγμών στ΄αυτιά σου άκουγες
και νόμισες πως ήταν παράξενα, θεόσταλτα πουλιά,
κάτι σαν πελαργοί,
να κουβαλούν το γέννημά σου, τα όνειρά σου.

Τώρα σ΄ ένα τρελαμένο βαγόνι μέσα κείτονται
στα βρώμικα πατώματα,
πάνω σε φτυσιές από χυδαίους επιβάτες.

Το τρίτο το βαγόνι - το καλύτερο, σαν λεν στα παραμύθια-,
που το μπιστεύτηκες να ταξιδέψει τα όνειρά σου,
βορά τα έδωσε σ΄ανάξιους εραστές κι ανάξιες στιγμές.

Κάποια βαγόνια...
του φεγγαριού τα λένε ασημένια...
όμως δεν είναι παρά βαμμένα με φτηνή μπογιά ασημί.
Κι ένα φεγγάρι ψεύτικο, από σκηνικό κακότεχνης ταινίας
τα κάνει να λάμπουν με ένα, το ίδιο, ψεύτικο φως.

ΒΑΖΕΛΙΝΗ ....εκφραστείτε

2008-01-18T13:58:00.000+02:00

Εκείνο το μουντό πρωί, που η χαμηλή ομίχλη εισχωρούσε σχεδόν στους πόρους του δέρματος, πήρε πια την απόφαση γιαυτό που καιρό τώρα την τυραννούσε.
Ξύπνησε, έχοντας έναν άσχημο ύπνο, στριφογυρνούσε στο κρεβάτι, ξυπνούσε συνεχώς με ένα αίσθημα ματαιότητας, μια αδιόρατη σχεδόν θλίψη για κάποια πράγματα στη ζωή της που είχε αφήσει έρμαια, χωρίς να έχει τη θέληση να τα φροντίσει, να τα απαλύνει, να τα κάνει πια αποδεκτά στη ζωή της, ενώ ήξερε πως μπορούσε.

Σηκώθηκε αποφασιστικά, ντύθηκε βιαστικά και πρόχειρα και ξεκίνησε σχεδόν τρέχοντας, λες και φοβόταν μην το μετανιώσει.

Ο Φαρμακοποιός, αγουροξυπνημένος, ήταν σκυμμένος σε μια συνταγή, όταν την είδε με την άκρη του ματιού του να μπαίνει λαχανιασμένη από το τρέξιμο.
Απόμεινε με το στόμα ανοιχτό, όταν άκουσε τι του ζητούσε- ήταν η πρώτη πελάτισσα της μέρας- και δίνοντάς το, σκέφτηκε:
-Μα καλά, στον ύπνο της το έβλεπε;
Βέβαια είχε πουλήσει βαζελίνες και βαζελίνες και μπορούσε να καταλάβει από το ένοχο ή αθώο βλέμμα του πελάτη το σκοπό της αγοράς αλλά τόσο πρωί του ήταν δύσκολο.

Γύρισε σπίτι, το ίδιο βιαστικά όσο έφυγε.
Ήταν αγχωμένη, σήμερα ήταν η επέτειος της γνωριμίας με τον αγαπημένο της και αυτός θα ερχόταν νωρίς να πάρουν μαζί το πρωινό. Ήταν η κατάλληλη μέρα.
Έβαλε την καφετιέρα και μπήκε στο μπάνιο να κάνει ένα ντους. Το νερό, λες και διαισθάνθηκε την ιδιαιτερότητα της μέρας, χάιδευε απαλά το κορμί της, ανεβαίνοντας ηδονικά σε λόφους και κατεβαίνοντας σε εύφορες κοιλάδες.

Φόρεσε μόνο ένα σομόν μπουρνούζι που την αγκάλιασε τρυφερά.
Πήρε το βάζο με τη βαζελίνη και άνοιξε το καπάκι.
Η βαζελίνη υποδέχτηκε τη ματιά της χαρίζοντάς της μια απίστευτη απαλάδα, ένα ημιδιάφανο, υπόλευκο χρώμα, αντανακλώντας λίγο μόνο λευκό από το φως του πρωινού.

Έβαλε το δάχτυλό της μέσα στην προκλητική μάζα, πήρε αρκετή ποσότητα, έσκυψε λίγο και την έβαλε στην άκρη της κοιλότητας.

Μετά πήρε ένα καθαρό πανί και άρχισε να απλώνει τη βαζελίνη σε όλα τα σκαλίσματα του παλιού μπουφέ- κληρονομιά από τη γιαγιά της- χαμογελώντας στη σκέψη του αγαπημένου της που θα έμενε έκπληκτος όταν θα έβλεπε το έπιπλο-λάτρευε τα παλιά έπιπλα αλλά και τις νέες εμπειρίες- και που κάθε φορά της γκρίνιαζε:
- Μα πότε πια θα περιποιηθείς αυτό το θησαυρό;

Είχε τελειώσει και άρχισε να πίνει τον καφέ της όταν χτύπησε το κουδούνι.

…………………………….

Εσείς, τι εμπειρίες έχετε από τη βαζελίνη;
Την έχετε βιώσει τόσο έντονα και πώς;

Εκφραστείτε.

Η συμμετοχή των αισθήσεων στα ερωτικά παίγνια ή πώς το τρίβουν το πιπέρι.

2007-12-02T21:26:00.000+02:00

Η συμμετοχή των αισθήσεων στα ερωτικά παίγνια ή πώς το τρίβουν το πιπέρι.

αφή

Σεξ ανίκατο κλίνην, σεξ, ο εν μαλακαίς παρειαίς οπισθίων νεανίδος πίπτεις……

και ξαναπίπτεις και ξαναπίπτεις…

Διότι, ναι μεν η συμμετοχή της αίσθησης της αφής στο ερωτικό παιχνίδι είναι αδιαπραγμάτευτη, ωστόσο, πέραν της συνήθως ήπιας και παραδοσιακά αποδεκτής αφής – με τα χέρια, με τα χείλη, με το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού, με φτερά θηλυκού κουνουπιού κλπ. – υπάρχει και η αφή η οποία ασκείται στο …αφούμενον αντικείμενο του πόθου, με τρόπον τινά βίαιον.

Σε σχετικές ταινίες εκπαιδευτικού περιεχομένου – π.χ. τσόντες – βλέπουμε εύρωστους άρρενες –για σχετικές φωτό ίδε dardana’ s posts - να …αφούν βιαίως, με την παλάμη του δεξιού χεριού, τις παρειές των οπισθίων νεανίδων, οι οποίες ουδόλως δείχνουν να καταπονούνται αντιθέτως δε, εκτιμούσες την τοιαύτην συμβολήν της αφής, αγαλλιούν, εκβάλλουσες μικράς κραυγάς του τύπου: ααααααααα, ωωωωωωωωωωω, ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι, τι μου κάνεις μάνα μου, το μαστίγιο είναι στο μεσαίο συρτάρι κάτω από το κόκκινο στρινγκ, κλπ. κλπ.

Και για να μη σας κουράζω άλλο με την αφή, σαν βασική συνιστωμένη στο ερωτικό παιχνίδι…
Εσείς, ω κορασίδες, ξαπλώνετε πρηνηδόν –για τις δημοτικίστριες, μπρουμηδόν- , τείνετε τας οπισθίους παρειάς και αφήνεστε στην ηδονήν της νέας συμβολής της αφής αλλά με το βασανιστικό ερώτημα:
Καλά, τόσον καιρό κοιμόμουνα;
Και μάλιστα υπτίως;

όσφρηση

Γιατί ένα μπουκάλι με άρωμα πρέπει να είναι κυλινδρικό (5 cm min), επίμηκες (17 cm min) και κυρτό.

Η συμμετοχή της όσφρησης στα ερωτικά παιχνίδια είναι τόσο σημαντική όσο κι ένα βραχιολάκι, ένα γλειφιτζούρι και ένα κουνούπι. Χωρίς τα παραπάνω, κινδυνεύετε να πέσετε σε μια ανούσια ερωτική ζωή, χωρίς φαντασία, χωρίς να επιδίδεστε σε ¨πιπεράτες λεπτομέρειες¨, κάτι σαν να είσατε παντρεμένοι 20 χρόνια
....................................
Όπως ίσως ξέρετε τα ακριβά αρώματα αποτελούνται από πολλά επιμέρους στοιχεία (60-100). Αυτά τα στοιχεία δίνουν τις λεγόμενες νότες. Οι ψηλές νότες είναι ελαφριές και κρατάνε λίγο (5-10 λεπτά). Οι μεσαίες νότες γίνονται αντιληπτές περίπου 15 λεπτά μετά την εφαρμογή και κρατάνε μία ώρα ή και περισσότερο. Οι χαμηλές νότες είναι τα βαρύτερα συστατικά. Διαρκούνε περισσότερο, συνήθως για αρκετές ώρες.
Φανταστείτε τώρα, αν θα ήταν εφικτό, όλες οι νότες να έφταναν μαζί στην όσφρηση σε μια αρμονική συνεργασία, σε ένα ¨ξέσπασμα¨του αρώματος που να θέλει να σας κατακλύσει κυριολεκτά, να σας κάνει και σας να δωρίσετε στο τυχερό σας ταίρι όλες σας τις ¨νότες¨μαζί
........................
Μετά από πολυετείς και επίπονες μελέτες κατάληξα στο ότι, γιά να συμβεί αυτό, θα πρέπει το άρωμα να θερμανθεί ελαφρά σε έναν κυλινδρικό υποδοχέα με θερμοκρασία ανθρώπινου σώματος (περ. 37,5 β. Κελσίου).
Ένας τέτοιος υποδοχέας μπορεί να σχηματιστεί, βάζοντας τη μία παλάμη πάνω στην άλλη κατακόρυφα και λυγίζοντας τα δάχτυλα μέχρι να κλείσουν -βέβαια χρειάζεται και λίγη εξάσκηση-.
Έτσι φτιάχνεται ένας κύλινδρος κυρτός με διαστάσεις 5 εκ.Χ17 εκ.Αν είχατε λοιπόν ένα μπουκάλι με ακριβό άρωμα ιδίων διαστάσεων και το ενθέτατε εντός του επί 10 λεπτά, τότε θα απολαμβάνατε το άρωμα σε όλο του το μεγαλείο, οι νότες του θα διέγειραν τις δικές σας, θα βρισκόσασταν σε ένα κόσμο ερωτικών παραισθήσεων και το ταίρι σας θα αναρωτιόταν πού είχατε κρυμμένο τέτοιο ταλέντο τόσον καιρό
....................................
Τώρα θα ρωτήσετε και με το δίκιο σας – για ένα περίεργο λόγο, πάντα όταν ρωτάτε έχετε δίκιο, μάλλον εγώ φταίω- :-Καλά όλα αυτά, επειδή όμως δεν έχουμε χρόνο για εξάσκηση, μήπως έχεις να προτείνεις κάτι σε ...πιο έτοιμο υποδοχέα να απολαύσουμε ομού με το ταίρι μας τις θεσπέσιες ιδιότητες ενός αρώματος;
Ακούστε, επειδή φτιάχνω αρώματα και δεν θέλω να πω κάτι που θα θεωρηθεί διαφήμιση για περισσότερη κατανάλωση και θα είναι εις βάρος άλλων προιόντων που μπορούν να ¨αρωματίσουν¨ μια σχέση, έχω να προτείνω αλλά δεν λέω.
Σκεφτείτε κάτι μόνοι σας.
Αλλά προσοχή, πρέπει να έχει τις διαστάσεις που ανάφερα, άντε και 10% μικρότερες!!!

όραση

Γιατί κάθε γυναίκα πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνει αστραπιαία το φύλο ενός κουνουπιού.
(το κουνούπι μπήκε από μια γρίλια και κρύφτηκε σε μια πτυχή της πορτοκαλί κουρτίνας, καιροφυλακτώντας)
.............
Το σκηνικό, γνωστό και από άλλες αισθήσεις –βαθιά νύχτα, απόλυτη ησυχία, ερωτευμένο ζευγάρι κλπ. –έχει εμπλουστεί, για την περίπτωση, με στρώμα από φτερά χήνας (κι εδώ να κάνω μια παρένθεση, από σοβαρή έρευνα στην Αμερική έχει βρεθεί ότι 90% των γυναικών προτιμά στρώμα από φτερά θηλυκών κουνουπιών-) καθώς επίσης και με σύστημα κεκλιμένων καθρεφτών
.................
( το κουνούπι βολεύτηκε καλύτερα στην πτυχή για να βλέπει καλύτερα)

Νομίζω ότι η όραση, η σημαντικότερη από τις αισθήσεις, συμμετέχει κυρίως σε ένα ερωτικό παιχνίδι- αυτό, ακόμα και τα κουνούπια το ξέρουν-Το ζευγάρι είχε επιδοθεί σε ένα σκανδαλιστικό παιχνίδι ειδέσθαι, όπου ο κάθε ένας προσπαθούσε και απ΄ ευθείας και μέσω των κεκλιμένων καθρεφτών, να ανακαλύψει τις κρυφές, γοητευτικές πτυχές του σώματος του άλλου.
Όρη, χαράδρες, φαράγγια, κοιλάδες, οροπέδια, υψίπεδα, κορυφογραμμές, δροσερές πηγές, χείμαρροι, κατάφυτες βουνοπλαγιές - χρησιμοποιώ γεωγραφικούς όρους για να μη σοκάρω, αν και διαβάζοντας τις FANTASIVSEIS, όπου και πάλι διέπρεψε η mboumbi, δεν νομίζω να υπάρχει πρόβλημα – όλα αυτά, πολλαπλασιασμένα από το σύστημα των καθρεφτών, είχαν φέρει το ζευγάρι σε φοβερή υπερδιέγερση
...........
( το κουνούπι πέταξε και κάθισε στο πολύφωτο να απολαύσει το θέαμα μέσα από το σύστημα των κεκλιμένων και θα μπορούσε κανείς να πει ότι αισθανόταν, λίγο σαν ηδονοβλεψίας)
Η στάση, η περισσότερο προσφερόμενη στο ειδέσθαι, είναι η:
-Ά λ λ ο ς γ ι ά τη Λ ά ρ ι σ σ ααα (αν ξέρετε το σχετικό ανέκδοτο) και ο άντρας πήρε την ανάλογη στάση, περιμένοντας.
..........
Το κουνούπι αποφάσισε ότι πλέον ήταν καιρός να επέμβει, δίνοντας έτσι μια άλλη διάσταση στο ερωτικό παίγνιον.Έκανε όμως ένα μοιραίο λάθος -που άλλωστε κάνουν και άλλα έμβια θηλυκά- :
Αντί να εφορμήσει επί του στόχου αμέσως, προτίμησε να κάνει ένα χαριτωμένο πλανάρισμα στον αέρα, ίσως για να υπογραμμίσει απλά την θηλυκή παρουσία του –γιατί ήταν θηλυκό με κοκεταρία- ή ίσως γιατί ήθελε να δείξει την παρουσία του στον άντρα.
Τα εξασκημένο μάτι της γυναίκας- γιαυτό λέω για τη μεγάλη σημασία της όρασης- το πήρε είδηση.Το κουνούπι προσγειώθηκε πάνω στον άντρα και, πεινασμένο όντας, βρήκε το πιο εύκολο σημείο, το πλέον υπερυψωμένο και σφύζον αίματος.Η γυναίκα άρπαξε ακαριαία το μαξιλάρι και…

Χρααααααααααπ !!!
-Ωχχχχχχχχχχχχχχχχ, τι έκανα πάλι;;;;;;;;;;;;;;;
Όχι δεν ήταν το κουνούπι που φώναξε –αυτό δεν πρόλαβε ούτε κιχ να κάνει- αλλά ο άντρας που προφανώς κάτι είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο και τώρα εκφράστηκε αυθόρμητα.
Και ρωτάω εγώ τώρα:
-Υπάρχουν γυναίκες που ΔΕΝ ζηλεύουν και ΔΕΝ αντιδρούν ακαριαία, όταν ακόμα κι ένα θηλυκό κουνούπι καθίσει πάνω στον άντρα τους –για να ακριβολογούμε, πάνω στου άντρα τους- ;
ΝΑΙ, υπάρχουν αυτές που έχουν μυωπία και δεν φοράνε ακόμα γυαλιά ή φοράνε και δεν τα έχουν αλλάξει ενώ θα έπρεπε.
Και λέω εγώ τώρα, ω κορασίδες!!!
-Μήπως θα έπρεπε να περάσετε καμιά βόλτα από τον οφθαλμίατρο;
Να δείτε το θέμα της οράσεώς σας που είναι πρώτιστο σε ένα ερωτικό παιχνίδι;
Άντε γιατί βλέπω πολλά θηλυκά κουνούπια, ζωντανά ακόμα, εδώ γύρω.

γεύση

Η διπλή ζωή ενός γλειφιτζουριού.

Μα, θα αναρωτηθείτε-και με το δίκιο σας- είναι δυνατόν ένα ταπεινό ον –όντα δεν είναι μόνο τα έμβια -χωρίς ιδιαίτερους προβληματισμούς και αναζητήσεις, που προόρισται για ένα συγκεκριμένο και μόνο σκοπό, να έχει διπλή ζωή;
Και όμως ναι!
……
Βαθιά μέσα στη νύχτα, το γλειφιτζούρι ξύπνησε ανήσυχο. Δίπλα του κοιμόταν μακάρια η αγάπη του, της οποίας το στόμα το απομυζούσε ηδονικά, καιρό τώρα.
Έλειωνε βέβαια από την αγάπη του –και για την αγάπη του- σιγά-σιγά αλλά ήταν ένα συνειδητοποιημένο γλειφιτζούρι, ήξερε το λόγο που είχε βρεθεί σ΄ αυτόν τον κόσμο και τον είχε αποδεχτεί.
Ίσως κάποιο όνειρο είχε δει, δεν το θυμόταν καλά-καλά αλλά η εντύπωση που του είχε μείνει ήταν πως κάτι το έσπρωχνε να ξεπεράσει τα όριά του, να διευρύνει τους ορίζοντές του, να δοκιμάσει –εδώ και μόνο στη σκέψη ντράπηκε αλλά και αναστατώθηκε- και άλλα πράγματα, για το οποία δε ήταν προορισμένο.
Άρχισε να μετακινείται σιγά-σιγά και αθόρυβα. Βέβαια ένιωθε κάποιες ενοχές αλλά όσο πλησίαζε προς το νέο αντικείμενο του πόθου του, τόσο τις ξεπερνούσε και πιο πολύ αναστατωνόταν.Όταν έφτασε πια είχε ξεχάσει και τον αρχικό προορισμό του και την ταπεινή καταγωγή του και τις ενοχές του.
Επιδόθηκε με ζήλο στη νέα του απολαυστική αποστολή και φυσικά ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα γι΄αυτό.

Από εκείνη τη νύχτα και μετά, πολύ συχνά το έκανε και κάθε φορά όλο και περισσότερο έλειωνε, παρά την αγάπη του για την αγάπη του.
Το ερώτημα είναι, αν μπορεί αυτή η διπλή ζωή να θεωρηθεί απιστία.

ακοή

Ντρίνγκ, ντρίνγκ το βραχιολάκι!!!

Φυσικά δεν κάνουν όλα τα βραχιολάκια για το συγκεκριμένο σκοπό.
Είτε χρυσά είτε ασημένια είτε φο πρέπει -αιωρούμενα οριζοντίως και κυρίως κατακορύφως- να βγάζουν απαραίτητα ένα ρυθμικό, γλυκύ και πολλά υποσχόμενα, ήχο που να υποδηλώνει και να ενισχύει ηχητικά την παλίνδρομη, ρυθμική κίνηση.
Μια τέτοια ηχητική υπόκρουση και μάλιστα σε μια σιωπηλή, φλογερή νύχτα που τίποτα δεν εμποδίζει τη φαντασία να υπερκεράσει τα παραδοσιακά και καθιερωμένα, βοηθάει πάρα πολύ τον πάσχοντα ( με την έννοια του δοκιμαζόμενου ) να επιτύχει σύντομα και απολαυστικά το συγκεκριμένο σκοπό, τη δε πάσχουσα ( με την έννοια της δεινοπαθούσης ) να εξοικονομήσει κόπο και χρόνο στο φιλάνθρωπο τούτο έργο της.
Βέβαια η παραπάνω – κατά πολλούς νεωτεριστική- διαδικασία δεν αποκλείει τις συμβατικές, άνευ βραχιολακίου τοιούτες μάλλον δε, θα έλεγα, έρχεται να τις συμπληρώσει, προσφέροντας μια ακόμα απόλαυση στη δύσκολη ζωή που περνάμε, με τόσα προβλήματα και έννοιες – καταστροφή του πλανήτη, επαπειλούμενη αύξηση ΦΠΑ, ακριβότερο πετρέλαιο θέρμανσης, απόρριψη δηλωθείσης αύξησης ΑΕΠ από ΕΕ, κλπ. δεινά- .

Τι λέτε, δεν δοκιμάζετε τη διαδικασία του βραχιολακίου;
Κάποιο μετά σφαιριδίων βραχιολάκι ηχογόνο θα σας βρίσκεται σε κάποιο συρτάρι.

Ένα καλό φιστίκωμα απαιτεί ένα καρό τραπεζομάντηλο, αρνάκι, κρασί και φυσικά ένα φιστίκι.

2007-11-23T14:03:00.000+02:00

Είχαν στρώσει το καρό τραπεζομάντιλο με τα κόκκινα και άσπρα τετράγωνα πάνω στο καταπράσινο –το νοτισμένο ακόμα από την πρωινή πάχνη- γρασίδι και τα μικρούλικα, λιλά, ανοιξιάτικα ανθάκια ούτε που παραπονέθηκαν που σκεπάστηκαν, μόνο περίμεναν υπομονετικά να τελειώσει το παιχνίδι των ερωτευμένων εισβολέων στο λιβάδι τους.

-Εγώ θα πάρω τα κόκκινα, του είπε ναζιάρικα –πάντα, όταν είχε ευχέρεια επιλογής, διάλεγε το κόκκινο χρώμα, το άπλωνε πάνω της και τον τυραννούσε αλλά τώρα το διάλεξε για να μη διακρίνεται το κόκκινο από τις πληγές που θα άπλωνε στα δικά της τετράγωνα-
-Κι εγώ διαλέγω τα άσπρα, της αντιγύρισε, λες και μπορούσε να κάνει αλλιώς – αποφάσισε όμως να απλώσει τα λευκά ή το πολύ γκρίζα χρόνια του στα δικά του τετράγωνα-

-Παίζω πρώτη!

Είχαν φέρει μαζί τους ένα μπουκάλι άσπρο κρασί να πιουν, μα άδικα, ξέχασαν το ανοιχτήρι, που με αυτό -το κρασί, όχι το ανοιχτήρι- μπορεί και να άνοιγαν τις ζωές τους πιο εύκολα ο ένας στον άλλον. Διαφορετικά μπουκάλια κρασιών είχαν συντροφέψει τον καθένα τους, ανοιγμένα κάποιες μοναχικές νυχτιές και, καθώς το κρασί κατέβαινε στο μπουκάλι, κατέβαιναν κι αυτοί στις αξιώσεις τους από τον εαυτό τους για να μπορέσουν να συναντηθούν -και πάντα έτσι γίνεται και τούτη η ζωή συνεχίζεται-..

Σήκωσε το χέρι της να απιθώσει στο πρώτο καρέ μια, σχεδόν σβησμένη, πικρή ανάμνηση από την πρώτη της εφηβική αγάπη, το Γιάννη αλλά, ξαφνιασμένη από ένα θόρυβο σ΄ένα κοντινό θάμνο γύρισε, λίγο φοβισμένη.

Ένα μικρό, χαριτωμένο αρνάκι είχε βγάλει το κεφάλι του και την κοίταζε εξεταστικά.
-Χα, σκέφτηκε, εδώ κι εσύ;
Γύρισε πολλά χρόνια πίσω, φόρεσε τη ροζ κορδέλα στις μπούκλες της, τα άσπρα σοσονάκια και τα πεδιλάκια κι έτρεξε να παίξει μαζί του. Όμως αυτό χάθηκε πίσω από το θάμνο παίρνοντας μαζί του τα παιδικά της χρόνια.

……………..
Έπαιζαν για ώρες. Ο καθένας γέμιζε τα τετράγωνά του με τα κομμάτια της δικής του ζωής- πριν εισβάλει ο άλλος κατακτητικά- με μικρές, πολιορκημένες από άλλους τότε, στιγμές, με αλωμένες ώρες και ώρες από ανέμυαλες διεκδικήσεις ενώ ήξεραν ότι μια Πύρρειος νίκη τους περίμενε, με χρόνια ευτελών απολαύσεων.

Αυτός έπαιζε αποφασιστικά, ξέροντας μέχρι που μπορεί να φτάσει στις καταθέσεις του και κάτι που τον έπνιγε στο λαιμό, το καθάρισε μ΄ ένα μικρό βήξιμο.

-Μήπως κρύωσες, τον ρώτησε τυπικά, ξέροντας ότι δεν ήταν κρυωμένος.
-Όχι καλή μου, της είπε, ξέροντας ότι αυτή είχε ρωτήσει τυπικά.

Αυτή έπαιζε διστακτικά με φόβο μη και τον πληγώσει.
Και το κόκκινο που άπλωνε στα δικά της κόκκινα τετράγωνα –και ήταν όλο όσο είχε μαζέψει-χανόταν σ΄αυτά κι αυτή πίστευε πως τον ξεγελούσε κι έτσι, από δω και πέρα θα την αγκάλιαζε βάζοντας πια το δικό του κόκκινο.
-Χμ, σκέφτηκε, καλά που διάλεξα τα κόκκινα.

Ούτως ή άλλως, ήταν ένα μοιραίο παιχνίδι.
Όπως το σκάκι που ένας από τους παίχτες θα κάνει κάποια στιγμή το ρουά-ματ.
Αυτός το ήξερε, αυτή όχι.
………..
Δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί με βεβαιότητα πως αυτός είχε βάλει εσκεμμένα ένα φιστίκι στην τσέπη του -όπως και κανείς για το αντίθετο-.
…………..
Κάθονταν ακόμα κι έπαιζαν όταν τους βρήκε το χρώμα του νυσταγμένου ήλιου.
Τα τετράγωνα είχαν γεμίσει, μόνο ένα κόκκινο είχε απομείνει.
Αυτή, μη έχοντας άλλο κόκκινο, κατάλαβε ότι είχε έρθει η στιγμή του ρουά-ματ.
Αυτός έβγαλε το φιστίκι από την τσέπη του.
………..
Και φυσικά, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί, ακόμα και τώρα, πως αν είχαν ανοίξει το κρασί- ένα ξεχασμένο ανοιχτήρι, επειδή ακριβώς ξεχάστηκε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο με την απουσία του- η πορεία των γεγονότων θα ήταν διαφορετική –π.χ. όταν πνίγεται κανείς μ΄ ένα φιστίκι, μια γουλιά κρασί βοηθάει- . Και όχι πως θα τη ζήταγε αυτή ή θα την έδινε αυτός.
………

Εκείνη το πήρε, άνοιξε το κέλυφος και το έβαλε στο στόμα της.
…….
Σήμερα, μετά από τόσον καιρό, κανείς δεν θυμάται αν το κόκκινο του φορέματός της ήταν στην ίδια απόχρωση με του τελευταίου τετράγωνου, όπου αυτό απλώθηκε ή με του ορίζοντα που πήγε πια να κοιμηθεί ο νυσταγμένος ήλιος.
...............
Σημ.:Στη φωτογραφία, στο κέντρο, το αποφλοιούμενο, δολοφόνο φυστίκι.

Χύσε το βάζο, της είπε τρυφερά, προσφέροντάς της ένα άλικο τριαντάφυλλο

2007-11-14T10:11:00.000+02:00

Ένα ήρεμο ανοιξιάτικο δείλι, κάθονταν στον καναπέ του καθιστικού απολαμβάνοντας τις τελευταίες, σχεδόν οριζόντιες, αχτίδες του ήλιου που, μπαίνοντας από τις γρίλιες, παιχνίδιζαν με το φίνο γυαλί ενός βάζου που ήταν ακουμπισμένο σε ένα τραπεζάκι σε μια γωνιά. Στον αέρα πλανιόταν κάτι ερωτικό.
Ήταν ένα χειροποίητο, μάλλον ασυνήθιστο βάζο, ίσως από γυαλί μουράνο, κυλινδρικό, στενό και μακρύ...

λες κι ήταν φτιαγμένο για να δεχτεί ένα μόνο λουλούδι ή το απόσταγμά του…
λες κι ο τεχνίτης που το φτιαξε κατάφερε με κάποιο άγνωστο τρόπο να κρατήσει στο εσωτερικό του, λίγη από την φωτιά, που μέσα της, το γυαλί πυρακτωμένο ζούσε την τελευταία του αγωνία για το σχήμα που θα πάρει...
λες και το στόμιό του, χειροποίητος κι έτσι ατελής κύκλος, πεφιλημένος μίσχος υγρών, στην προσμονή του, χειλέων, παθητικός δέκτης εισροής και εκροής αποσταγμάτων και χυμών, δίσταζε να αποδεχτεί την μη τετηγμένη του πλέον υφή...
λες, τέλος, κι η μορφή του πάλευε ακόμα στα χέρια του τεχνίτη καθώς αυτός το έπλαθε, ενώ ήταν χρόνια και χρόνια τελειωμένο, να μην πάρει το σχήμα του καημού του, στερεμένο, στέρφο, άγονο.

-Χύσε το βάζο της είπε, δίνοντάς της το τριαντάφυλλο.

Αυτή σηκώθηκε, πήρε το βάζο απαλά και πολύ προσεκτικά σαν κάτι πολύτιμο και το έχυσε.
Μετά, έβαλε μέσα νερό και το άλικο τριαντάφυλλο, κοιτώντας τον αινιγματικά.
Αυτός πήγε προς το μέρος της, την αγκάλιασε και, με το χέρι του, σταμάτησε την τελευταία αχτίδα του ήλιου που προσπάθησε, ξεγελώντας τον, να παίξει με το βάζο.
Ζήλευε.
Την ίδια, την αχτίδα, τη μυρωδιά του τριαντάφυλλου;

-Για πες, καλέ μου, ποια είναι πιότερο ωραία, τον περιγέλασε χαδιάρικα.
Και πάντα έτσι έκανε, πριν ή μετά τον έρωτα.

Όταν άνθισαν οι κεραίες των τηλεοράσεων.

2007-10-19T21:44:00.000+03:00

Έγινε ξαφνικά ένα πρωί και ήταν πράγματι ένα χάρμα οφθαλμών.
Ανέβαινες στην ταράτσα –εγώ το έκανα κάθε πρωί από τότε- κι όπου και να γύριζες το βλέμμα σου, ένα άλικο χρώμα –που δεν ήταν το κόκκινο των τριαντάφυλλων μήτε το μενεξελί της μπουκαμβίλιας μήτε το ροζ των κυκλάμινων παρά ένα καινούριο, πανέμορφο κόκκινο- σε κυρίευε με τη ζεστασιά του.
Και δεν μπορούσες να αντισταθείς στον πειρασμό να πας ν΄ αγγίξεις τα ανθάκια της δικής σου κεραίας που τόσο καιρό μάζευε υπομονετικά τα vhs και uh σήματα και τα έδιναν στη συσκευή σου και γίνονταν εικόνες και ήχοι και σε συντρόφευαν τις άδειες ώρες κι άλλοτε τ΄ αγαπούσες κι άλλοτε τα μισούσες –αν μπορεί κανείς να νιώσει αισθήματα για σήματα-.
Κι ήταν τόσο τρυφερά τα ανθάκια στην αφή, τόσο ηδονικά στο ειδέσθαι, τόσο φιλικά στο αυτί καθώς ένα ελαφρό αεράκι τα θρόιζε, τόσο μυροβόλα που αναρωτιόσουνα μήπως οι κεραίες δημιουργήθηκαν και μόνο για να ανθίσουν κάποτε και να τις απολαύσεις.
………….
Η Σοφία, μια γλυκιά, ζεστή κοπέλα με υγρά μάτια, έβλεπε αφηρημένα ένα ντοκιμαντέρ για σπάνια λουλούδια.
Έτσι, όταν είδε το άλικο ανθάκι –το ίδιο που η κεραία είχε χαρίσει στο ειδέσθαι και του πιο αδιάφορου παρατηρητή- στο πάνω μέρος της οθόνης δεν έδωσε σημασία.
-Θα είναι ένα σπάνιο λουλούδι ακόμα, σκέφτηκε.
Όταν όμως άρχισαν διαφημίσεις και το ανθάκι ήταν ακόμα εκεί να μαγνητίζει, η ματιά της αιχμαλωτίστηκε, τη μάγεψε το άλικο χρώμα του, σχεδόν μύριζε το άρωμά του, σχεδόν ένιωθε την τρυφεράδα που τα πέταλά του είχαν, σχεδόν ερωτεύτηκε αυτόν που θα της χάριζε ένα τέτοιο.
Όταν κατάφερε να αποτραβήξει το βλέμμα της μετά από πολύ ώρα, σήκωσε το ακουστικό.
-Καλέ μου… άρχισε.
………………….
Στις ταράτσες είχε πια μαζευτεί πολύς κόσμος, αληθινό πανηγύρι.
Συγκάτοικοι της ίδιας πολυκατοικίας, που μέχρι τότε μόλις που έλεγαν μια στυφή καλημέρα, χαιρετιόντουσαν πια ζεστά, μιλούσαν, γελούσαν, απολάμβαναν μαζί τη νέα, ολάνθιστη θέα, χαίρονταν και δος΄ του χειραψίες και αγκαλιές και συγνώμες που μέχρι τώρα ήταν στυφοί- ε! τόσα προβλήματα καθημερινά, να, αγωνία να περάσει ο γιος στο πανεπιστήμιο, να, άγχος να αλλάξουνε αμάξι, να , περιμένω τη δεύτερη δικάσιμη για το διαζύγιο και τόσα άλλα- πού να βρεθεί διάθεση να γλυκάνουν την καλημέρα.
………………..
Η Κατερίνα ετοίμαζε τις βαλίτσες της για τις διακοπές.
Τις είχε τόσο ανάγκη μα ωστόσο, μάλλον με βαριά καρδιά έβαζε και τα τελευταία μικροπράγματα στη βαλίτσα. Ίσως η μέχρι τώρα ανία που την έκανε ευάλωτη σε λογιών-λογιών επιρροές, ίσως το ταξίδι που προμηνυόταν να μην είναι ¨ταξίδι¨ αλλά μια συνακολουθία ήδη ταξιδεμένων πραγμάτων, ίσως πάλι μόνο η ζέστη των ημερών, την έκαναν να νιώθει βαριεστημένη.
Το άλικο ανθάκι σχηματιζόταν από ώρα στην οθόνη μέχρι να το δει η Κατερίνα. Όταν επιτέλους αυτή έριξε μια ματιά αφηρημένη και το είδε, αυτό είχε φτάσει στην πλήρη άνθησή του.
Άφησε τη βαλίτσα μισάνοιχτη, κάθισε στον καναπέ, μια ζεστασιά την πλημμύρισε, σκέφτηκε ένα λειμώνα γύρω από μια μονοκατοικία γιομάτο με τέτοια ανθάκια κι αυτή να τρέχει ξυπόλητη και προσέχοντας μην τα πατήσει παρά μόνο να τα βλέπει να χαμογελούν στο πέρασμά της –τα ανθάκια τούτα πάντα χαμογελούν στο πέρασμα μιας δροσερής αύρας- κι ύστερα, φαντάστηκε, λέει, πως γύρισε σπίτι και είδε ένα τέτοιο στο βάζο.
Παρ΄όλη τη ζέστη, άναψε το φούρνο να ψήσει μια οφτή πατάτα και είχε το νου της στο κουδούνι της πόρτας.
…………………..
Από τις γύρω ταράτσες άνθρωποι κουνούσαν τα χέρια χαιρετώντας με χαμόγελα πλατιά μέχρι τα΄αυτιά, είχαν βγάλει τραπεζάκια με μεζέδες και ουζάκια- κόντευε μεσημέρι πια- σήκωναν τα ποτήρια τους και ¨άντε γεια μας¨ και μερικοί νεαροί δανδήδες βρήκαν την ευκαιρία να στέλνουν φιλάκια στο ηλιόλουστο αντικείμενο του πόθου τους της διπλανής πολυκατοικίας και το ηλιόλουστο αντικείμενο έσκυβε ντροπαλά το κεφάλι.
Τα άλικα ανθάκια όλο και ζωντάνευαν το χρώμα τους.
………………..
Η Μαρία μόλις είχε τελειώσει ένα ποίημα όπου, μέσα σε τέσσερις στίχους, ζωντάνευε ένα καλοκαίρι μέσα από ένα καρπούζι, όταν είδε το ανθάκι.
Γοητεύτηκε.
Ξαναπήρε το μολύβι και άρχισε να γράφει ζωντανεύοντας τα όνειρά της κρατώντας ένα τέτοιο ανθάκι χαρισμένο από ένα λουόμενο που έτρωγε το καρπούζι της.

Η Νάντια μαγείρευε όπως κάθε μέρα όταν ο γιος της που έβλεπε τηλεόραση, της φώναξε:
-Μαμά, μαμά έλα να δεις!
Άφησε το παστίτσιο στη μέση με κίνδυνο να κόψει η μπεσαμέλ κι έτρεξε στο σαλόνι.
Δεν πίστευε στα μάτια της. Πώς ήταν δυνατόν σε ένα ρεπορτάζ που πραγματευόταν την καλά κρυμμένη μοναξιά μόνων ανθρώπων να ανθίζει ένα λουλούδι;
Αφηρημένα μάλλον, πιο πολύ πρόσεχε μήπως και βρει κάποιο συντακτικό λάθος στον ρεπόρτερ παρά κοίταζε το ανθάκι.
Όταν το ρεπορτάζ τελείωσε, το είδε πια , την απορρόφησε το χρώμα του-αν και θα το προτιμούσε πιο ανοιχτό, ποτέ δεν ήταν απόλυτα ευχαριστημένη- και άρχισε να θυμάται κάποια άλλα ανθάκια που της προσφέρθηκαν –με πιο ανοιχτό χρώμα, μα τότε τα προτιμούσε πιο σκούρα-.
Όταν τελείωσε με τα ανθάκια της ζωής της, πήγε βιαστικά στην κουζίνα αλλά η μπεσαμέλ είχε κόψει.
……………………
Ο ήλιος είχε πια αρχίσει να κατηφορίζει.
Καθώς νύχτωνε, και τα πράγματα άρχιζαν να χάνουν τα όριά τους στο ειδέσθαι, οι ταράτσες φάνταζαν να έχουν γίνει μια. Σαν να μπορούσες να πηδήξεις από τη μια στην άλλη. Κανείς δεν το δοκίμασε, όλοι ακόμα κουμπωμένοι λίγο –να, είχαν και τη δόση του δάνειου να πληρώσουν αύριο, να κουβεντιάσουν για μια φορά ακόμα με το σύντροφό τους να βρουν μια άκρη, να ποτίσουν τα λουλούδια τους, αλήθεια κανείς δεν σκέφτηκε να ποτίσει τις κεραίες- να ξαναγυρίσουν λες και ήθελαν στην πρωτινή τους ζωή-.
Φοβόντουσαν.
Τα άλικα ανθάκια σαν να μαράζωσαν λίγο.

Εγώ πάλι είμαι σίγουρος ότι μπορούσαν να πηδήξουν από ταράτσα σε ταράτσα.
…………………
Εσείς τι θα κάνατε αν βλέπατε το άλικο ανθάκι στην οθόνη σας;
Και…
θα ποτίζατε τις κεραίες πριν πηδήξετε στη διπλανή ταράτσα;

Ένα χρυσοκόκκινο, φθινοπωρινό φύλλο και ένα ασημογάλαζο φύλλο ακάλυπτης επιταγής.

2007-10-19T20:51:00.000+03:00

Ήμουνα λοιπόν το παρκαρισμένος κάτω από ένα δέντρο, είχα ανοίξει το πορτ μπαγκάζ και είχα βγάλει από την τσάντα ένα φύλλο μιας ακάλυπτης επιταγής, ξέρετε από αυτά με το ασημένιο ολόγραμμα επάνω και, μέσα στο άγχος του τι να κάνω...

...είδα με την άκρη του ματιού ένα φθινοπωρινό, πανέμορφο, χρυσοκόκκινο φύλλο που με πιρουέτες ήρθε και προσγειώθηκε πλάι στο χέρι μου που κρατούσα το άλλο φύλλο.
Το πήρα με το άλλο χέρι, τα κοίταζα και τα δυο, πότε το ένα και πότε το άλλο.

Το χρυσοκόκκινο και το ασημογάλαζο.
Το ένα, ο κόσμος που θα θέλαμε να ζούμε…
το άλλο, αυτός που ζούμε.

Το πρώτο
…ένας κόσμος με απαλά χρώματα, με αρμονικές συγκλίνουσες γραμμές όπου, ακροπατώντας οι αισθήσεις συναντιούνται και στήνουν πανηγύρι γύρω από απλά πράγματα, όπως ένα φθινοπωρινό φύλλο, η όραση να μη μπορεί να χορτάσει τις τόσες αποχρώσεις, η όσφρηση να φτάνει βαθιά σ΄ένα δάσος μυρωμένο, η ακοή να τέρπεται με το θρόισμα των φύλλων που πέφτουν παίζοντας με τις ηλιαχτίδες, η αφή να μην ξέρει ποιο δάχτυλο να διαλέξει για να αγαλλιάσει με παλιές θύμησες, η γεύση ν΄ αποζητά ατέλειωτες νοστιμιές απλωμένες πάνω σε μια καρό πετσέτα, σ΄ένα ξέφωτο, που μια Κυριακάτικη εκδρομή τις είχε πάει.

Το δεύτερο…
ένας κόσμος με ακάλυπτες επιταγές και ανάγκες, ξέρετε, από αυτές που ακριβώς όταν καλύπτεται κάποια, εμφανίζεται ως δια μαγείας η επόμενη.
Οι πιο πολλές πλαστές. Όταν η τηλεόραση γίνεται 48 ίντσες, χρειάζονται πιο μεγάλα ηχεία, και μετά ένας πιο αναπαυτικός καναπές για να τα απολαύσεις-τι δηλαδή να απολαύσεις, τα ίδια σκουπίδια, κατά κανόνα που απολάμβανες και με την 20 ιντσών, μόνο που τώρα φαίνονται πιο μεγάλα-, και μετά ένα πιο μεγάλο σαλόνι για να μη χαλάσουν και τα μάτια, και μετά ένα πιο μεγάλο σπίτι, και μετά…και πάει λέγοντας.
Και μαζί, μια καινούρια κουζίνα με πλακάκια Ιταλίας ¨λειτουργική¨ όπως τη λένε αυτοί που την πουλάνε, με ένα μεγάλο πάγκο να κόβεις ψιλοκομμένες τις τομάτες να γίνει φίνα η σαλάτα, τις ίδιες όμως τομάτες -με τις ορμόνες που τις έχουν κάνει να φουσκώσουν και η γεύση να έχει πάει περίπατο- που θα έκοβες στραβά στο μικρό το τραπεζάκι της παλιάς κουζίνας.
Και φυσικά το ίδιο κοτόπουλο θα κόβεις με το νέο σου απόκτημα, το ηλεκτρικό μαχαίρι, που θα έκοβες άτσαλα με το παλιό, με τις ίδιες ακριβώς ¨βελτιωμένες¨ συνθήκες ανάπτυξης, δηλαδή κοτόπουλα που βλέπουν μια φορά στη ζωή τους το φυσικό φως. Και πάει λέγοντας…
Και τρέχεις, τρέχεις για όλα τούτα που κάνουν τη ζωή σου πιο ¨ποιοτική¨ και όλο και πιο πολύ ξεχνάς πώς είναι ένα χρυσοκόκκινο, φθινοπωρινό φύλλο.
Αυτό το φύλλο έχει μια απίστευτη μυρωδιά για μύτες που δεν έχουν μπουχτίσει από Γαλλικά, πανάκριβα αρώματα. Αλήθεια, δοκιμάσατε την τελευταία κρεασιόν του Γκυ Λαρός; Χα!

…………….
Αυτά σκεφτόμουνα, κοιτάζοντας τα δυο φύλλα, το χρυσοκόκκινο και το ασημογάλαζο.

Τι στο διάολο κάνουμε; Πού θέλουμε να φτάσουμε; Γιατί σκοτωνόμαστε έτσι;
…………….
Πήγα στην Τράπεζα και είπα στην υπάλληλο με επιθετική διάθεση, δείχνοντάς της το χρυσοκόκκινο, φθινοπωρινό φύλλο:
- Αυτό μπορείς να μου το καλύψεις;
Το άλλο, δεν με νοιάζει.
Αυτή, πολύ φυσικά, χωρίς να παραξενευτεί, άνοιξε ένα συρτάρι που ήταν γεμάτο με ολόφρεσκα, καταπράσινα, ανοιξιάτικα φύλλα και άρχισε να μετράει:
1…2…3…100…1000…

Ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα, σκέφτηκα και της χαμογέλασα.

Όταν ανθίζουν οι Αβγολεμονιές!

2007-10-19T02:32:00.000+03:00

Όταν ανθίζουν οι Αβγολεμονιές!

Είναι ένας πολύ παλιός μύθος –φυσικά όλοι οι μύθοι είναι παλιοί αλλά το υπενθυμίζω για να μη σπεύσετε να παραμυθιαστείτε-.
Τον άκουσα από ένα προ-θείο μου λεμονοπαραγωγό και τον επιβεβαίωνε και ένας άλλος προ-θείος μου που είχε μια πτηνοτροφική μονάδα.
Λέει λοιπόν ο μύθος ότι υπήρχαν κάτι πανέμορφα δέντρα με καταπράσινο φύλλωμα και ωραία, μυρωδάτα λουλούδια.
Οι Αβγολεμονιές.
Ήταν τόσο μα τόσο όμορφα αυτά τα δέντρα, που μερικοί κάθονταν από κάτω και τα θαύμαζαν με τις ώρες…
άλλοι με τις μέρες…
άλλοι με τους μήνες…
και άλλοι με τα χρόνια.
Χαίρονταν τη σκιά τους, δροσίζονταν τις καυτές μέρες των καλοκαιριών, απολάμβαναν το θεσπέσιο άρωμα των μικρών, κατάλευκων ανθών…
…και φυσικά περίμεναν τα άνθη να γίνουν καρποί, αβγολέμονα, για να τα βάλουν στη σούπα της ζωής τους.
Έτσι απλά, χωρίς να κοπιάσουν, χωρίς να ψάξουν, χωρίς να λογοδοτήσουν πουθενά, χωρίς να πονέσουν οι ίδιοι, χωρίς να προκαλέσουν πόνο σε άλλους, χωρίς να κινδυνέψουν να είναι τα λεμόνια σάπια ή τ΄ αβγά χαλασμένα.
Τα αβγολέμονα ήταν η σίγουρη λύση.
…………
Λέει λοιπόν ο μύθος ότι υπήρχαν κάτι πανέμορφα δέντρα με καταπράσινο φύλλωμα και ωραία, μυρωδάτα λουλούδια. Κι ακόμα λέει στο τέλος…
…πως οι αβγολεμονιές δεν καρπίζουν ποτέ.
Και αυτοί που περίμεναν;
Θα ρωτήσετε.
Ε! αυτοί δεν είχαν ακούσει το τέλος.
……………..
Γιαυτό, εγώ λέω…
Μην περιμένετε άδικα κάτω από τις Αβγολεμονιές.
Τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο και ούτε πέφτει από κανένα δέντρο.

Πηγαίνετε στον κυρ΄ Θανάση το μανάβη και πάρτε λεμόνια.
Πηγαίνετε και στην κυρα Κούλα και πάρτε αβγά ημέρας – Μεγάρων είναι αλλά τα παίρνει χωρίς σφραγίδα-.
Και φτιάξτε το αβγολέμονό σας –χτυπήστε το καλά, εν ανάγκη χτυπηθείτε και σεις λίγο- και βάλτε το στη σούπα σας.
Και πιο νόστιμη θα γίνει, και πιο πολύ θα κρατήσει –τα έτοιμα αβγολέμονα, αν ποτέ υπάρξουν, θα έχουν πολύ μικρή ημερομηνία λήξης,- και, κυρίως θα έχει μέσα την τέχνη σας.
Λίγο είναι;

…Ηταν ένας πολύ περίεργος πρίγκηπας!

2007-10-19T02:08:00.000+03:00

Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν ήταν καν πρίγκηπας-ισως λοιπόν να είναι ακόμα πρίγκηπας επειδή κανείς δεν είπε έτσι, και επειδή ίσως δεν έτυχε ακόμα κανείς να διεκδικήσει το πριγκηπάτο του και για ποιό λόγο άλλωστε...-
...Ηταν ένα τόσο δα μικρό πριγκηπάτο!
Χώραγε μάλιστα σε ένα διαμέρισμα με τρία δωμάτια- το ένα όπου θα έπρεπε να κοιμάται και που σπάνια κοιμότανε, το άλλο με ένα μεγάλο καναπέ όπου κοιμόταν ενω δεν έπρεπε και το τρίτο ένα γραφείο όπου ρύθμιζε τις υποθέσεις των υπηκόων του...-
...Ηταν κάτι παράξενοι υπήκοοι!
Ολοι υποθετικοί και όλο κι έρχονται.
Μα κάποτε θα φτάσουν με μικρά υποθετικά βηματάκια.

...Ετσι λοιπόν έχουμε ένα περίεργο πρίγκηπα, σε ένα τόσο δα πριγκηπάτο και με υποθετικούς υπηκόους.
Εδώ θα χτίσουμε την ιστορία μας,
...που ξεκινάει με ένα χτύπημα στην πόρτα,
...και που όπως πάντα, επειδή ο υπηρέτης έλειπε, υποθετικός και αυτός, άνοιξε μόνος του την πόρτα,
... και που όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, εμφανίστηκε μια αλεπού,
...που φυσικά ήταν ντυμένη στα κόκκινα, τι άλλο θα μπορούσε να είναι.
-Ελα καλή μου-της είπε απλά-σε περίμενα.
Η αλεπού πολύ απόρησε,
...χρόνια έψαχνε ένα πρίγκηπα να της πει έτσι απλά, σε περίμενα-τόσοι και τόσοι μεγαλόσχημοι πρίγκηπες και με μεγάλα πριγκηπάτα μάλιστα, την υποδέχονταν μέχρι τώρα με τιμές και μεγαλεία και υποσχέσεις και μεγάλα λόγια {ξέρεις, αυτά, που είναι γλυκά στα αυτιά και ξεγελούν τις ανόητες αλεπούδες, σκέφτηκε στιγμιαία και που ποτέ εγώ δεν τα πίστεψα ευτυχώς}- και έτσι διάβηκε το κατώφλι.
…………….
Για κάποιο τρίτο, ένα παρατηρητή-που από δω και πέρα θα είναι μαζί μας και που δεν έχει και ιδιαίτερη παρατηρητικότητα- η αλεπού είναι το ίδιο, αν όχι και παραπάνω, περίεργη όσο και ο πρίγκηπας.
...φοράει πραγματικά ένα πανέμορφο φόρεμα, μα, να, σαν ταλαιπωρημένο φαίνεται και σαν τασαλακωμένο και αν το προσέξεις καλά, παρατηρητή, σαν να έχει κάτι πρασινάδες, σαν σε χορτάρι να έχει πέσει, μα σε ένα χορτάρι με παράξενο πράσινο χρώμα...
...το χρώμα που έχουν τα φυτά που φυτρώνουν ανάμεσα στα βράχια, κοντά στη θάλασσα, θα μου πεις, το ξέρω και το είδα πριν από σένα-και σίγουρα προτιμάω να έχω τον ανώδυνο ρόλο σου και όχι του πρίγκηπα, που θα πονέσει γιατί ζει με τις αισθήσεις όλες και το πράσινο χρώμα στο κόκκινο φόρεμα τον θλίβει, τον τυρανάει και τον κατατρύχει γιατί μπορεί και να το προκάλεσε{ κατά μία εκδοχή, που σύμφωνα με αυτή, ήταν ο ίδιος που την έσπρωξε, κατά μια άλλη όμως, εξίσου πιθανή, ήταν στο σκάφος και έκανε σέρφινγκ και απλώς το είδε, το πέσιμο το είδε και έφυγε γιατί προτίμησε την ελευθερία της θάλασσας με το απέραντο γαλάζιο, χωρίς κόκκινο και πράσινο}-
Η αλεπού στεκότανε απορημένη.
Ο καλός της πρίγκηπας λοιπόν έφυγε με το σκάφος και ο ψυχρός παρατηρητής ήταν στο μπαλκόνι!
Δεν το άντεξε αυτό.
Πήγε στο μπάνιο, έβγαλε το φόρεμα, το πέταξε στο καλάθι και, ολόγυμνη και πανέμορφη, πήγε και ξάπλωσε στο κρεβάτι.
...παρατηρητή, κρατάω το ρόλο του πρίγκηπα γιατί μόνο αυτός μπορεί να πάει στο δωμάτιο με το κρεβάτι...
...όπου η πανέμορφη καλή του, ακόμα απορημένη, ολόγυμνη, χωρίς σκεπάσματα περιμένει,
...εγώ, ο πρίγκηπας που η πανέμορφη καλή μου με περιμένει ολόγυμνη και απορημένη αλλά γιατί απορημένη;
Γιατί απορημένη καλή μου; τη ρωτά πριν ξαπλώσει πλάϊ της.
Εγώ σε ρωτώ.
Γιατί καλή μου;
Εσύ έβαλες τα χέρια στο στήθος σου, και μίλησες.
Εγώ καλή σου;
Με καλείς με την πιο ερωτική προσφώνηση, την πιο τρυφερή, την πιο πολύτιμη που την λέει κανείς για μια γυναίκα στη ζωή του, γιατί;
Πως με ξέρεις;
Πως με έμαθες;
Από αυτά που σου λέω;-θα ξέρεις φαντάζομαι, ένα σωρό αλεπούδες κείτονται στα βράχια που ανάμεσά τους φυτρώνουν φυτά με παράξενο πράσινο χρώμα που βάφει το φόρεμά τους και γιαυτό το βγάζουν και ξαπλώνουν στο κρεβάτι-
Από τι άλλο με ξέρεις;
Από τα βράδυα και τις νύχτες που δεν ξέρεις τι κάνω;
Από τα μεσημέρια που κοιμάμαι και μπορεί και να μην κοιμάμαι;

Ομως θα σε αγαπήσω να το ξέρεις!

Ο πρίγκηπας, δηλαδή εγώ, σηκώθηκε από το κρεβάτι.
...πήγα στο γραφείο όπου με περίμεναν υπομονετικά οι υποτιθέμενοι υπήκοοί μου.
...όλοι μαζί μου φώναξαν:
Πρίγκηπα- πρώτη φορά με φώναξαν με κεφαλαίο Π-, μην ακούς πλάνα λόγια!
...και εκεί που πήγαν να με πείσουν...
ένα μικρό αλεπουδάκι-στο πριγκηπάτο μου έχω και μικρά αλεπουδάκια-
μου μίλησε ψιθυριστά στο αυτί...
...και μου είπε...
Πρίγκηπα, σου λέει αλήθεια!
Πήγαινε ξανά στο κρεβάτι, πλάϊ της. Βγάλε την απορία από το βλέμμα της, αγάπησέ την και κάνε της έρωτα.
Έτσι έκανα.

Θα είναι φυσικά μια Κυριακή πρωί

2007-10-18T09:38:00.000+03:00

Θα είναι φυσικά Κυριακή πρωί, γύρω στις έντεκα που θα έρθω. Μου ανοίγεις εσύ με κοιτάζεις αινιγματικά -το προτιμώ αυτό, δίνει περιθώρια για οτιδήποτε, ακόμα και να σου αρέσω πολύ-.
Οι σουπιές περίμεναν στο νεροχύτη και το σπανάκι ολόφρεσκο, καταπράσινο, το ίδιο.
Έφτιαξα τη μυστική μου συνταγή με προσοχή- η μαγειρική έχει μέσα της Χημεία-
Σε λίγο όλη η κουζίνα ευώδιαζε.

Και κάποια στιγμή, που είχες γυρίσει να φτιάξεις τη σαλάτα, εισχώρησα μέσα σου.
Τι υπέροχη αίσθηση αυτή η εισχώρηση με την ευωδιά από τις σουπιές με σπανάκι!
Και ξέρεις πού ;
Στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου σου.
Εκεί, ανάμεσα στις πτυχώσεις και στις δαιδαλώδεις στοές, έψαχνα εναγώνια να βρω το διαβολεμένο σου το πνεύμα που είναι κρυμμένο-γιατί έχεις ένα διαβολεμένο πνεύμα, το βλέπω από αυτά που διάβασα- και το έψαχνα έτσι, για να δω αν μ΄έχεις φτιάξει στη φαντασία σου όπως θα ήθελες να είμαι και όχι όπως είμαι και αν δεν είμαι έτσι, τι θα γίνει κορίτσι μου, τότε; ένα μεγάλο ευχαριστώ Γιώργο (ακόμα δεν είπες το όνομά μου) και χάρηκα για τη γνωριμία και μέχρι εδώ καλά ήτανε και επικοινωνήσαμε πολύ όμορφα και τα έγραφες πολύ ωραία και όλες αυτές τις ευγενικές μαλακίες που λέει μια γυναίκα σε έναν άντρα άμα δεν της αρέσει, αυτές τις μπούρδες που του λέει και μέσα της σκέφτεται άλλα- αλλά, εγώ δεν σου το κρύβω και μη μου πεις μετά τίποτα, θα προσπαθούσα αφού έβρισκα αυτό το διάολο, να τον πλησιάσω, να τον απομονώσω λίγο από σένα και να του πω καλά λόγια για μένα και να τον επηρεάσω θετικά και έτσι εσύ, μετά από τη ζαλάδα που ένοιωσες για λίγο να με δεχόσουνα όπως είμαι.
…..
Μέσα στο μυαλό σου ακόμα…

Ξάφνου βρέθηκα σ΄ένα πνευματικό πέλαγο.
Με μια σαθρή, μικρή βαρκούλα που βρήκα στην ακτή, τόλμησα και ξανοίχτηκα.
Αλίμονο!!
Έπιασε ένα μπουρίνι που με πήρε και με σήκωσε.
Όπως θα κατάλαβες, ήταν την ώρα που θυμήθηκες ότι σε πέταξα στο κενό, στα βράχια, γιατί δεν ήθελες να κάνουμε έρωτα-και βέβαια εσύ δεν ήθελες, όχι το λαχταριστό σου κορμάκι που ήταν έτοιμο να δοθεί στα πάντα, σ΄εκείνο το Μοτέλ που σε πήγα για καφέ-. Μπορεί και να έφταιγε το φόρεμα, αυτό το κατακόκκινο- η πράσινο αν θες-, το διάφανο, που φόρεσες και εκείνο το βράδυ, που πήγες στο cafe- θα πέθαινα από επιθυμία να μην έχεις ένα τέτοιο ήδη και να σου πάρω εγώ ένα και να το φοράς μόνο για μένα και να βλέπω το λαχταριστό κορμάκι σου στο φως απ΄τις βιτρίνες καθώς περπατάς τη νύχτα πηγαίνοντας προς το cafe (όμως δεν θα ξαναπάς μόνη σου νύχτα εκεί, πώς γίνεται όμως να μου αρέσει να σε βλέπω να πηγαίνεις τη νύχτα εκεί-ίσως γιατί και τότε σε μένα πήγαινες, εμένα σκεφτόσουνα -και να δεις που τελικά θα με αγαπήσεις- και μετά όχι, να μη μου αρέσει), θυμάσαι φαντάζομαι τα κοφτερά βράχια που μόλις πρόλαβες να δεις, πριν ξεψυχήσεις.
Έφτιαξα ένα περίφημο φαγητό.

Το ταξίδι του χωρισμού.

2007-10-18T09:33:00.000+03:00

Είχαν ξεκινήσει και πάλι πρωί-πρωί, πριν ξημερώσει. Σκυθρωποί, σχεδόν εχθρικοί ο ένας προς τον άλλο και χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος για την ώρα αυτή, τουλάχιστον από τη μεριά του-και από τη μεριά της απ΄όσο ήξερε-. Μια διάθεση μουντή που ταίριαζε με την ατμόσφαιρα έξω- ήταν Γενάρης, μέσα του μήνα σχεδόν και οι Αλκυονίδες δεν έλεγαν να φανούν- ένας χιονιάς που κρατούσε μέρες, τις είχε πάει πιο μακρυά, κατά τό τέλος του μήνα- και που σ΄αυτό το τέλος του ίδιου μήνα, αυτού του ψυχρού Γενάρη που του έλειπαν ακόμα δέκα πέντε μέρες και που κανείς δεν ξέρει αν αυτή ευχόταν να είναι παραπάνω ή παρακάτω και που αυτός ήθελε να είναι και πάλι δέκα πέντε, αλλά χρόνια,- είχαν ορίσει πως θα χώριζαν οριστικά.

Κάποια ψήγματα αγάπης ακόμα τους έκαναν να αποφασίσουν να κάνουν αυτό το ταξίδι μαζί, ενώ θα μπορούσαν να πάνε χώρια στο παραθαλάσσιο χωριό που είχαν ένα εξοχικό- για να διεκπεραιώσουν κάποιες τυπικές διαδικασίες- και που σ΄αυτό το εξοχικό, μόλις το προηγούμενο καλοκαίρι, το ζεστό μήνα Αύγουστο, έκαναν σχέδια τι δέντρα θα φύτευαν το Φθινόπωρο- όχι αγάπη μου πολλές λεμονιές, τι να τα κάνουμε τόσα λεμόνια, μα δεν θέλω τα λεμόνια Γιώργο μόνο θέλω να μυρίζω τους λεμονανθούς όταν ανοίγω τα παραθύρια το απόγευμα μετά τον ύπνο απο τον κάματο του έρωτα και να κόβω ανθάκια πολλά να ραίνω το κορμί σου, άπειρα ανθάκια να σε σκεπάσω ολόκληρο και συ να γελάς, να γελάς ξεκαρδισμένος γιατί θα γαργαλιέσαι και όμως εγώ να σε τυρανάω γιατί σε αγαπώ-.
Εκείνη τον αγαπούσε και αυτός εκείνη πιό πολύ.

Αυτό το υποθετικό γέλιο δεν ακούστηκε ποτέ σ΄αυτό το σπίτι και όχι μόνο γιατί ποτέ δεν φυτεύτηκαν λεμονιές αλλά και για κανένα άλλο λόγο δεν ακούστηκε, ακόμα και αν έβλεπαν παλιές καλές Ελληνικές κωμωδίες με τον Ηλιόπουλο που τόσο τους άρεσε-και ποιός δεν γελάει με τον Ηλιόπουλο ξεκαρδισμένος- αυτοί όμως δεν γελούσαν με την καρδιά τους παρά μόνο πνιχτά, σαν να ήθελε ο καθένας να κρυφτεί από τον άλλο ότι γελούσε - γιατί δεν έπρεπε να τον αφήσει να καταλάβει οτι είχε δικαίωμα σε μια μικρή χαρά μετά από αυτό που θα γινόταν, εκεί προς το τέλος αυτού του ζεστού Αύγουστου-

Οταν γύρισαν πίσω - οι Αλκυονίδες ακόμα δεν είχαν έρθει- χώρισαν οριστικά.

Ταξίδι χωρίς το μπουφανάκι

2007-10-18T09:29:00.000+03:00

Της είπε:
-Θά έλεγα να μην πάρεις μαζί το μπουφανάκι. Θα πάμε σε μέρη ζεστά. Ετσι, πια δεν θα χρειαζεται να προσέχω να διαλέγω το χρώμα του πανιού της πολυθρόνας στις καφετέριες να ταιριάζει με το ροζ ή το σομόν-φαντάζομαι να θυμάσαι-στο ταξίδι με το μπουφάν-ότι περάσαμε πολλές καφετέριες μέχρι να καταλήξω στην τελευταία με τα πράσινα πανιά- και, όπως βέβαια καταλαβαίνεις σ΄εκείνα τα μέρη τα ζεστά, στις παρθένες παραλίες που μπορεί και να μην υπάρχουν αν εμείς δεν πάμε εκει, δεν θα μετράει ο χρόνος- αν και στο τελευταίο Chemical Abstracts διάβασα ότι έχει φτιαχτεί ένα ρολόϊ που δουλεύει με τους χτύπους της καρδιάς-. Και μη νομίσεις ότι το μπουφανάκι έχει μόνο θετικά-αν βέβαια τα παραπάνω δεν στάθηκαν αρκετά αρνητικά για σένα-δηλ. το μόνο θετικό είναι το μπουφάν σε προφυλάσσει από το κρύο.
Αυτή τον κοίταξε απορημένη. Το πρόσωπό του καθώς το φώτιζαν οι προβολείς των απέναντι αυτοκινήτων που πέρναγαν κάπου-κάπου, της θύμισε κάποιον που είχε δει παλιά σε ένα έργο, δεν θυμόταν ποιόν, αυτό που θυμόταν είναι ότι στο τέλος του έργου είχε κλάψει.
Είχε δεχτεί σχεδόν αμέσως αυτό που αυτή είχε προτείνει. Είχαν φύγει την άλλη μέρα πολύ νωρίς.
Τώρα πιά τα αυτοκίνητα είχαν σβήσει τους προβολείς, ξημέρωνε. Εκείνη, αφού είχε προσπαθήσει να τον κάνει να μιλήσει ανοίγοντας τα παράθυρα, στο τέλος είχε αποκοιμηθεί με ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Αυτός ετρεχε όπως πάντα,-ποτέ δεν μπόρεσε να ξεδιαλύνει αυτό που τον έκανε να τρέχει, να ξεφύγει από κάτι ή να κυνηγήσει κάτι-.
..Ξεκινώντας, είχαν συμφωνήσει-αν και αυτή (παρ΄όλο που η ίδια το είχε πει παλαιότερα), το έκανε με κάποια επιφύλαξη λιγότερη προς το πρόσωπό του και περισσότερη απέναντι σε κείνο τον ηθοποιό του έργου που στο τέλος είχε κλάψει- να κάνουν αυτό που αυτή είχε προτείνει, δηλ. να μην κάνουν τίποτα ολοδικό τους.

Έτσι πίστευε εκείνος, γιατί πραγματικά η συμφωνία αυτή δεν είχε γίνει.
Εκείνη ήθελε να κάνουν δικά τους μόνο τις στιγμές και τα συναισθήματα που θα προκαλούσαν.
Το κύμα, το φύλο του δέντρου, το χρώμα του δειλινού, ακόμα κι εκείνο της φωτιάς στο τζάκι,
αυτά όλα ανήκουν στη φύση. Δική τους είναι η χαρά και η θλίψη, η στιγμή και ανάμνηση, ο φόβος
και η αγωνία, η προσμονή και η απογοήτευση, ο πόθος και το πάθος.
Ποτέ δεν της άρεσαν οι ταινίες που την έκαναν να κλαίει στο φινάλε τους. Φαίνεται εκείνος έχει προδιαγράψει το φινάλε. Όμως σημασία δεν έχει το τέλος όσο η πορεία, ο πηγαιμός προς το τέλος… και αυτή η ταχύτητα ολοένα και δυνάμωνε. Τι τάχα να έκρυβε: ένα μεγαλύτερο ταξίδι ή πλησίαζε το τέλος
Με την ίδια ταχύτητα που έτρεχε εκείνος έτρεχαν και οι σκέψεις της καθώς μισοκοιμόταν και το ίδιο γρήγορα άλλαζε η εικόνα...

Μέσα στον ύπνο της ένοιωσε ότι το αυτοκίνητο έκοβε ταχύτητα, καθώς αυτός, κουρασμένος, διάλεξε να σταματήσει σε ένα μοτέλ πλάϊ στη θάλασσα-είχαν ήδη πάρει ένα επαρχιακό δρόμο που, όλο στροφές,- που αυτός χαιρόταν να τις παίρνει γρήγορα,( εκμεταλλεύτηκε το ότι αυτή μισοκοιμόταν), οδηγούσε σε ένα παραθαλάσσιο μικρό χωριό που αυτή είχε διαλέξει για τις λίγες μέρες που θα περνούσαν μαζί οι δυό τους- τη σκυλίτσα την είχαν αφήσει σε μια γειτόνισα αφου κατάφερε να την πείσει με μεγάλη δυσκολία-.
Κατέβηκαν προς το πέτρινο μονοπάτι που οδηγούσε στο Μοτέλ. Κάποια στιγμή αυτή παραπάτησε σε μία πέτρα, αυτός γύρισε να την συγκρατήσει, την έπιασε απο τη μέση, παραπάτησε και αυτός και βρέθηκαν και οι δυό αγκαλιά στο χορτάρι πλάϊ στο μονοπάτι, σκασμένοι στα γέλια, που θα περίμενε κανείς να είναι νευρικά γιατί και οι δύο ήταν απροετοίμαστοι για αυτό που έγινε και όμως τα γέλια ήταν γνήσια, ανοιχτόκαρδα για το πάθημά τους, -μόνο το άγγιγμα των κορμιών ήταν παράξενο, κάτι καινούργιο, δεν θύμιζε σε κανέναν από τους δυο, κάτι παλιό που να έχει ξαναγίνει, σαν να ακουμπούσαν κάποια επιφάνεια που ποτέ πριν δεν είχαν ακουμπήσει, και αυτό μπορεί να σήμαινε ότι είχαν έρθει αγνοί για κάτι καινούργιο, μπορεί όμως , το ίδιο πιθανό, επειδή πραγματικά δεν είχαν ακουμπήσει ο ένας τον άλλο μέχρι τότε- αυτός, μέσα στα γέλια θα προτιμούσε την πρώτη εκδοχή, αύτή απλά γελούσε.
Τα γέλια συνέχιζονταν σαν να ήθελαν να κρύψουν την αμηχανία. Γελούσαν κι οι δυο ασταμάτητα λες και ήθελαν να σταματήσουν αυτό που και οι δυό ήξεραν ότι θα ακολουθούσε.
Μα πως είναι δυνατό μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να περνούν τόσες σκέψεις από το μυαλό της. Η μυρωδιά του, η αφή του, η ανάσα του, όλα πρωτόγνωρα. Και ένας φόβος που θέριευε σε χρόνο dt...
Πήγαν στο Μοτέλ, γελώντας ακόμα και ζήτησαν δύο καφέδες και ένα δωμάτιο για να τους πιούν.
Το Μοτέλ είχε μία αμφιθεατρική θέα σε ένα πανέμορφο κόλπο. Από το δωμάτιο φαινόταν ένα κομάτι του κόλπου όπου ένας έκανε surfing με ένα σκάφος με ασπρογάλαζο πανί, και αυτός θυμήθηκε την απέραντη αίσθηση ελευθερίας που ένοιωθε όταν με το σκάφος απομακρυνόταν από την ακτή
Αυτή ήρθε δίπλα του στη βεράντα. Κατάλαβε πως εκείνη την ώρα, αυτός ταξίδευε με το σκάφος προς την ελευθερία. Του ακούμπησε απαλά το χέρι. Αυτός ταράχτηκε γιατί ήταν πολύς καιρός που είχε να νοιώσει ένα τοσο απαλό άγγιγμα.
Κάτω στα βράχια έσκαζαν τα κύματα, αυτή βλέποντας τα, έτσι άγρια και κοφτερά που ήταν, τρόμαξε και πιο πολύ ακόμα όταν είδε ένα γυναικείο κόκινο φόρεμα να είναι αγκιστρωμένο σε ένα μυτερό βράχο, και αναρωτήθηκε πώς βρέθηκε εκεί.
Η ίδια φορούσε ένα κόκινο προκλητικό φόρεμα που μπροστά στο φως γινόταν ημιδιάφανο και το σώμα της διαγραφόταν καθαρά, ένα σώμα νεανικό, γυμνασμένο, δυνατό -κάποιος βλέποντάς το να λικνίζεται (που τώρα αυτό δεν το κάνει, παρα στέκεται παγωμένο), αν το έβλεπε λοιπόν να λικνίζεται θα έλεγε ότι πολλές ηδονές έχει γνωρίσει απομυζώντας ίσως τον εραστή της, έχοντάς τον όμως ήδη κάνει να τελειώσει με ουράνιες μουσικές-.
Ενα κοπάδι από ψαρόνια που ερχόντουσαν βιαστικά κρώζοντας ακινητοποίησαν την επόμενη στιγμή. Αυτός με το νου του στα πουλιά- όχι σε αυτά τα συγκεκριμένα πουλιά, αλλά στην κραυγή τους που τον έφερε μίλια μακρυά και χρόνια πολλά πριν, όταν σε κείνη την απόμερη ακρογιαλιά, τότε που ήταν ξανά χαμένος από τον κόσμο και έμενε σε ένα καλύβι εκεί, η ίδια κραυγή ήταν που τον έβγαλε βιαστικά από το καλύβι τον έφερε μπροστά στο πεπρωμένο-.
Ηταν 36 χρόνων.
Αυτή διαισθάνθηκε το σταμάτημα του χρόνου και το ταξίδι του στο παρελθόν, έμεινε αμήχανη, τράβηξε το χέρι της και απόμεινε μετέωρη.
Γύρισε προς το μέρος της, της χαμογέλασε, την αγκάλιασε, τη φίλησε απαλά, στοργικά και την έσπρωξε στο κενό.
Επεσε στα βράχια κάτω χαμηλά, κοντά στο κόκινο φόρεμα. Δεν πρόλαβε να καταλάβει τίποτα.
Τα πουλιά ξαναπέρασαν με το ίδιο κρώξιμο όμως αυτός έμεινε απαθής, γύρισε στο δωμάτιο, μάζεψε τα πράγματά του, κατέβηκε στην έρημη ρεσεψιόν- είχε πληρώσει από πριν- πήρε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο του Μοτέλ, μπήκε στο αυτοκίνητο τράβηξε το κάθισμα του συνοδηγού ξανά μπροστά-εκείνη το είχε τραβήξει πίσω για να ξαπλώσει- και έφυγε...

Hip Hop Violin - Paul Dateh and inka one

2007-08-29T21:27:00.001+03:00

Εκεί…γύρω στη 1 τη νύχτα… θέλω να μου τελειώνουν τα τσιγάρα.

2007-02-02T13:07:00.000+02:00

Εκείνη την ώρα...
Που όλα τα περίπτερα της γειτονιάς μου είναι κλειστά...

Και ξέρω, από το πρώτο ραντεβού κιόλας - θυμάσαι, εκείνο το Σεπτεμβριάτικο απόγευμα που γνώρισα τον περιπτερά της γειτονιάς σου, χα χα, πριν από σένα, που ήταν συμπαθέστατος και σκέφτηκα: να, από δω θα αγοράζω τσιγάρα και εδώ γύρω θα συχνάζω, στην συμπαθητική πλατειούλα, και από δω θα παίρνω σοκολάτες να σε γλυκαίνω και καμιά φορά πικρές, να σε πικραίνω, γιατί θα με έχεις πονέσει, εδώ γύρω θα πλέξω τη ζωή μου με τους κισσούς στα γύρω δέντρα και με τα κυματιστά μαλλιά σου θα πλέξω την καρδιά μου και με τις περίπλοκες σκέψεις σου θα πλέξω τις δικές μου -, από τότε λοιπόν ξέρω ότι μένει ανοιχτό όλη τη νύχτα.
,,,
Εκείνη την ώρα θέλω να μου τελειώνουν τα τσιγάρα.

Και να έρχομαι εκεί στο δικό σου περίπτερο.
Πού ξέρεις, μπορεί και συ καμιά φορά να ξεμείνεις από τσιγάρα, 1 η ώρα τη νύχτα και να βρεθούμε εκεί.

Και μη φανταστείς ότι δεν το ξέρω ότι και συ το ίδιο κάνεις καμιά φορά- δηλαδή να ξεμένεις από τσιγάρα, να ξεμένεις από ζωή, να ξεμένεις από γλύκα, 1 η ώρα τη νύχτα, που τα άλλα περίπτερα είναι κλειστά και οι άλλοι άνθρωποι είναι κλειστοί και τα ζαχαροπλαστεία είναι κλειστά και να έρχεσαι στο περίπτερο, το δικό μας πια περίπτερο- και που όταν το κατάλαβε ο περιπτεράς ότι τόχαμε κάνει δικό μας, να, κάτι χαμόγελα μέχρι τ΄αυτιά, αφού μού έδωσε και παραπάνω ρέστα, τάχε χάσει απ΄τη χαρά του- όπου τόσα αστεία είχαμε κάνει και τόσα και πιο πολλά θα κάναμε αν είμασταν μαζί ακόμα και το ξέρεις καλά αυτό, εντάχει;

Πες μου, ποια μέρα θα ξεμείνεις από τσιγάρα;

Και ο περιπτεράς να χαμογελάσει πονηρά και χαρούμενα σαν μας δει μαζί εκεί, να παίρνουμε τσιγάρα και να σκεφτεί πως ξανά είμαστε μαζί- ξέρω λοιπόν εγώ γιατί συμπάθησα τον περιπτερά σου, γιατί κάθε νύχτα ελπίζει να με δει να πλέκω τη ζωή μου με τους κισσούς στα δέντρα γύρω, και μάλιστα τον είδα μια φορά κρυφά να τους ποτίζει για να μη μαραθούν και μαραθεί και η ζωή μου- και ακόμα, φαντάζομαι θα σου έχει πει κάποια φορά συνωμοτικά: ξέρεις, πέρασε χτες βράδυ από δω και πήρε μονο δυό πακέτα για να ξεμείνει ξανά και να έρθει σήμερα, για κοίτα γύρω μήπως και τον δεις!

Πώς και να μη συμπαθήσεις τέτοιο περιπτερά!
Και πώς να μην καπνίζεις δυό πακέτα την ημέρα για να ξεμένεις στη 1 η ώρα τη νύχτα!
και πως να μην πηγαίνεις και συ κρυφά να ποτίζεις τους κισσούς, να ποτίζεις τις ελπίδες σου

Η τύχη ενός μπλόγκερ

2007-01-09T00:57:00.000+02:00

Ω! οποία τύχη επιφύλαξε η μοίρα στον άτυχο μπλόγκερ-ή μάλλον σε κάποιους στίχους του-. Ούτε στο όνειρό του!
Πεδίο βολής κατέληξε το μπλογκ το πραγματευόμενον περί αυτών.
Όπου:
Οι πυροβολητές εναλλάσσονται με τους στόχους και τούμπαλιν.
Κάπου-κάπου συναντώνται στη διαδρομή από το πυροβολείον –όπου γιομίζουν τα εμπροσθογεμή, καμία σχέση με το μπλογκ περί cybersex-, προς το …στοχαστήριον-όπου στοχάζονται, εν πλήρη περιβολή εν τούτοις δια τον φόβο των Ιουδαίων, οι Ιουδαίοι είναι οι άλλοι, ως και ο Σαρτρ είρηκε: Η κόλαση είναι οι άλλοι, καθότι τότε δεν υπήρχαν οι δικτυακοί Ιουδαίοι, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι καθόλου κακοί, απλά υπάρχουν σε όλες τις …μπλογκικές συνδιαλλαγές διότι πάντα πρέπει να υπάρχουν Ιουδαίοι οι οποίοι να έχουν προδώσει κάτι και να δακτυλοδεικνύονται, εκδύονται δε ταύτην μόνον όταν cybersexιάζονται- :

-Καλημέρα Κύριε πυροβολητά.
-Καλημέρα Κύριε στόχε.
-Τι έχουμε σήμερα;
-Μπα, δεν βαριέστε τα ίδια και τα ίδια. Προάγουμε το λόγο.
-Ναι, αγαπητέ, πρέπει όμως να προσέξουμε λίγο.
-Παρακαλώ, περί τίνος πρόκειται;
-Να, την προηγούμενη φορά παρ΄ ολίγον να σας πετύχω. Αν δεν σκύβατε λίγο! Θα εγένετο το αναπόφευκτον! Και έχουμε τόσους θεατές-αναγνώστες-. Φανταστείτε να τελείωνε το θέαμα –ή το ανάγνωσμα, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς-!
-Μπα, αγαπητέ μου, νομίζετε ότι οι θεατές –οι αναγνώστες για την ακρίβεια- θα καταλάβαιναν τη τελική θανατηφόρο βολή; Τόσες και τόσες φορές ο ένας, κατά την κρίση του, έχει θανατώσει τον άλλο αλλά, αυτός ο άλλος-που θα μπορούσε να είναι και ο ευεργέτης μου ο μεγάλος, ως ερμηνεύων ενίοτε τους λόγους μου-, έχει αναγεννηθεί εκ της τέφρας του, κρίνων ζώντας και επιζήσαντας-τη καλή τους μοίρα φυσικά και κυρίως ερήμην τους και ίσως καλά κάνουν που ζουν στην ερημία των απλών τους λόγων-.
-Ωστόσο λίγη προσοχή δεν βλάπτει. Να σκοπεύετε λίγο πιο αριστερά του στόχου.
-Ω! μην ανησυχείτε, φίλτατε, πάντα σκόπευα πιο αριστερά- ω! ατυχής αριστερά πάντα ήσουν στόχος αριστερών πυροβολητών τε και στοχαστών-.

Οι εναλλασσόμενοι αποχωρίστηκαν αφού αλληλοασπάσθηκαν και κατευθύνθηκαν ο καθένας εφ΄ ω ετάχθη την φοράν αυτήν.

Και αύριο μέρα είναι, σκέφτηκαν και ικανοποιημένοι ξεσκόνισαν για μια ακόμα φορά τους αγαπημένους και κυρίως μη αναγνωσμένους υπό των άλλων, συγγραφείς.
Ο πιο αγαπημένος συγγραφέας είναι κατά κανόνα ο μη αναγνωσθείς υπό του άλλου, οποία ασφάλεια!